گاهی سوگ، چیزی بیشتر از غم از دست دادن است. باید در سکوت سوگواری کنی.در ادبیات سوگ، به این تجربه «س…

سوگ ایران، تجزیه بدن جمعی✍ مرتضی کریمی، دکترای انسان‌شناسیدوست افغانستانی‌ای داشتم که دانشجوی دانشگاه تهران بود. بعد از مدتی با هم صمیمی شدیم.یک بار که به محل کارم آمده بود، گرماگرم صحبت گفتم: «اسد، به نظرم باید برگردی افغانستان. افغانستان حالا به تو، به افراد تحصیل‌کرده نیاز دارد.» نگاه سرد و بی‌رمقی به من انداخت.نگاهی که حالا خیلی خوب می‌فهممش.نگاهی پر از درد و صد هزار افسوس.و یکی از دردها، لابد دردِ فهمیده‌نشدن بود؛ دردی غیرقابل توضیح با کلمات.دردی که فقط باید تجربه‌اش کنی تا بفهمی.دردی بدتر از بی‌وطنی.حالا معنای آن شدت از درد را تا حدی می‌فهمم.من آن روز پر از هیجان و احساس یکپارچگی بدنی بودم. ایران را داشتم.بدن ما فقط یک بدن فردی نیست. انعکاس هویت‌های بزرگ‌تر ماست.خانواده، محله، شهر، قومیت، ملیت...یکپارچگی بدن ما، به تمامیتِ آن چیزهای بزرگ‌تری وابسته است که خود را بخشی از آن می‌دانیم.آن نگاه سرد و در هم شکسته، از نگاه امروز من ــ که قطعاً هنوز هم نسبت به تجربه اسد خام و دور از واقعیت است ــ انعکاس آن شکاف‌ها بود. آن حس چندپارگی هویتی، فراتر از جغرافیا. آن ناتوانی در احساس تعلق و یکی دانستن «من» با «ما».حتماً نباید خاکمان جدا شود که این احساس را تجربه کنیم. اگرچه خاک هم بی‌نهایت مهم است.کشور هنوز سر جایش است،اما یکی‌یکی آدم‌هایش را، شخصیت‌های ملی و حتی تاریخی‌اش را...«جان»ش را، از ما می‌گیرند. هر روز و هر لحظه در حال انیرانی‌کردن دوستان ایرانی خود هستیم. هر روز دسته‌ی جدیدی را بیرون می‌گذاریم.و هر روز بدن خود را تکه‌تکه می‌کنیم:یکی را به خاطر عقیده‌اش، یکی را به خاطر سبک زندگی‌اش، یکی را به خاطر زبانش، یکی را به خاطر جنسیتش، یکی را به خاطر طبقه‌اش،و دیگری را به خاطر اینکه در لحظه‌ای حساس، «مثل ما» فکر نکرده است.امروز، مثل اسد، احساس می‌کنم بدنم مجمع‌الجزایری‌ست که جزایرش هر روز از هم بیشتر فاصله می‌گیرند. ابوموسی، تنب بزرگ، لاوان، تنب گوچکش...سوگِ «ایران»، برای من، سوگِ از دست رفتنِ یک «ما»ست. سوگِ جهانی که در آن می‌توانستم آدم‌های متفاوتی را ببینم و همچنان آنها را بخشی از خودم بدانم.و شاید به همین دلیل است که امروز، بیش از هر زمان دیگری، به گفت‌وگو نیاز داریم. به شنیدن همدیگر، به همدلی، به مکث‌کردن پیش از قضاوت، به در آغوش گرفتن هم. چون «خاک»، با همه نیرو و قدرت شگفت‌انگیزش، به‌تنهایی قادر به حفظ تمامیت ما نیست.وطن، فقط خاک و مرز نیست. وطن، آن بندهای نامرئیِ بسته به دل‌هایمان است.و با از دست دادن هر بند، با بیرون راندن هر انسان، با بی‌شرف و بی‌وطن خواندن هر شخص،«ایران» ــ این بدن بزرگ ــ در حال فروپاشی است.اگر این روزها گلویمان فشرده است، اگر قلبمان سنگین است،شاید به این خاطر است که در حال از دست دادن ایران، بدن جمعی خودمان، هستیم...و هر روز، با شدت و بیش از پیش، شاخه‌ای را که روی آن نشسته‌ایم می‌بریم....#سوگ_جمعی #سوگ

#کارگاه_لمس_سوگ (دوره ۳۲ ام)۷، ۸ و ۹ مرداد ماه (چهار وپنج شنبه و جمعه)ساعت ۲۰ تا ۲۲پیامک جهت ثبت نام: ۰۹۰۳۷۷۱۷۱۰۳سلام 🌱دوستان عزیز، یک: کارگاه آنلاین و ویدئوکال (تصویری) در گوگل‌میت است.دو: این کارگاه به دنبال لمسِ سوگ و نه درمان سوگ است. سوگ از نظر ما یک بیماری نیست که درمان شود، بلکه سویه دیگر عشقی‌ست که خانه‌اش را از دست داده است. سه: به جز دیدن لایو، پیش‌نیازی جز «همدلی» و «شفقت» برای شرکت نداریم. چهار: ظرفیت کارگاه ۲۰ نفر است. پنج: من از دوره‌های قبلی بسیار آموختم و از تمام کسانی که با من، پا در آب‌های مشترک هم-سوگی گذاشتند تا سوگ پدرم را بهتر لمس کنم بی‌نهایت ممنونم. تجربه آنها در کارگاه با ما حاضر خواهد بود. 🌷🙏🌷شش: نظرات دوستانی که در کارگاه شرکت کرده‌اند را می‌توانید در هایلایت کارگاه_لمس_سوگ و #سوگ_رابطه #سوگ_جنین بخوانید. 🌿 مبلغی که برای تداوم این کار می‌توانید با ما سهیم شوید با احترام یک میلیون و ۷۰۰ تا دو میلیون تومان، هر قدر که در توانتون هست. مبالغ بالاتر کمک می‌کند راحت‌تر افرادی که کمتر پرداخت می‌کند را حمایت کنیم. 💢💢💢 محتوای پیامی که به دایرکت من ارسال می‌فرمایید  به شرح زیر است. لطفا حتما به تمام پرسش‌ها پاسخ دهید: ۱.در خواست برای حضور در کارگاه (عنوان و تاریخ کارگاه قید شود)۲. اسم و فامیل ۳. سن۴. محل سکونت۳. شماره تلفن ۴. علت حضور و زمان از دست دادن عزیزی که باعث سوگ شما شده  و علت فوت عزیز. سپاس 🌷#کارگاه_سوگ #درمان_سوگ

سوگِ بالاخره... جنگ «تلفات» دارد...✍️ مرتضی کریمی، دکترای انسان‌شناسی از اروپا تماس گرفته بود، نمی‌توانست علت فوت پدرش را توضیح دهد. شرمی آغشته به احساس گناه گلویش را فشار می داد. چهار جلسه طول کشید تا «بتواند» بگوید پدرش را در بمباران یکی از مناطق تهران از دست داده است. در حالی که برای خرید به آن منطقه رفته بود و حتی منزلشان نزدیکی مناطق نظامی نبود. پیش از فوت پدرش از حمله به ایران حمایت می‌کرد. فکر می‌کرد جنگ به هر حال «تلفات» دارد! در آمار رسمی و برای سیاست‌مداران عزیزان ما «تلفات» هستند. اما پدر، برای او مهمترین چیزی بود که برایش جهان را امن، معنادار و زیست‌پذیر می‌کرد. بخش مهمی از دلیلش برای دوست داشتن خودش، ایران و بودن و نفس کشیدن بود.   یک کس، یک کس نیست، کس ِ کسی دیگر است. و آن کس ِ دیگر کسانی دارد. و این کسان، تار و پود جهانند. هر کس به اندازه کل جهان ارزش دارد. و سوگ، تنها واکنش به فقدان یک انسان نیست، بلکه مواجهه با فروپاشی جهانی است که آن فرد در بنای آن سنگ زیرین بوده است. .پ.ن: این متن با اجازه نوشته شده است. ...#سوگ #درمان_سوگ #جنگ #فقدان #سوگ_پدر