شاید آغاز هر سقوط، همان لحظه‌ای باشد که انسان جایگاه حقیقیِ خود و خواست خالق را در هستی فراموش می‌ک…

ما زخمیِ آغوش‌هایی هستیم کهبه امن بودن صاحب‌شان ایمان داشتیم.

مهم نيست فكر كنى چقدر آدم باحال ، با استعداد، تحصيل كرده و ثروتمندى هستى. رفتارى كه با ديگران دارى ، کارهایی که با دیگران کردی همه چيز رو درباره تو ميگه.

زیباترین آدم‌ها کسانی هستند که به تأثیر حرف‌شان بر قلبِ دیگران فکر می‌کنند و بعد سخن می‌گویند.مواظب کلاممون باشیم 🌹

آدم ها گاهی وانمود می کنند تو ادم نادرستی هستی ، تو خطا کردی ، تا برای نادرستی هایی که در حقت کرده ،ظلم هایی که در حقت کرده احساس گناه نکنه .

خطرناک ترین آدم ها: اونایی هستن که واقعا خودشونو آدم خوبی می دونن...در حالیکه هر داستانی رو به نفع خودشون تغییر میدن، از هر مسئولیتی فرار می کنن، و هیچ وقت گردن نمی گیرن که شاید به کسی آسیب زده باشن. توی ذهنشون اونا هیچ وقت مقصر نیستن.. ولی عجیب اینجاست که همیشه بقیه مقصرن

هیچ انسانی با سوءاستفاده از اعتماد، اعتبار یا آبروی دیگری، برنده زندگی نمی‌شود.این، قانون علت و معلول است؛ قانونی که هیچ نیت، هیچ رفتار و هیچ عملی را بی‌پاسخ نمی‌گذارد.فکر نمی‌کنیم همین حالا هم بارِ کارمای فردی، خانوادگی و اجتماعی به اندازه کافی سنگین است ؟ که همین اکنون در حال تجربه ان هستیم؟آیا واقعاً ارزشش را دارد که با فریب، سوءاستفاده و بی‌انصافی، بار سنگین‌تری بر دوش خود بگذاریم؟فردی از اعتماد یک انسان برای منفعت شخصی خود نردبانی می‌سازد، شاید گمان کند چیزی به دست آورده است؛ غافل از آنکه در همان لحظه، بذر همان رنج را در زمین زندگی خویش می‌کارد.در این هستی هیچ بذری گم نمی‌شود. هر آنچه کاشته شود، دیر یا زود، در خانه صاحبش خواهد رویید. زمان ممکن است به تأخیر بیفتد، اما قانون هرگز فراموش نمی‌کند.شاید بتوان حقیقت را برای مدتی از چشم انسان‌ها پنهان کرد، اما از قانون زندگی هرگز. این هستی حافظه‌ای دقیق دارد و هیچ حسابی را ناتمام رها نمی‌کند.پس پیش از آنکه انسانی به دیگری آسیب برساند، بهتر است به خویشتن رحم کند؛ زیرا هر آنچه امروز به جهان می‌فرستد، فردا به شکلی دیگر به زندگی خودش بازخواهد گشت.مواظب اعتمادهایی که بهمون میشه باشیم ، حواسمون به آسیب هایی که به دیگران میزنیم ( آسیب روحی ، جسمی ، مالی ، عاطفی .... ) باشیم .