‌ارتباطِ تصاویر یا واقعیات؟رابطهٔ «ارزشی» حکایتِ ضمنی بر یک اصلِ دیگر هم می‌کند؛ و آن این است که ما…

‌ارتباطِ تصاویر یا واقعیات؟رابطهٔ «ارزشی» حکایتِ ضمنی بر یک اصلِ دیگر هم می‌کند؛ و آن این است که ما با جوهرِ ماهیتِ انسانیِ یکدیگر در رابطه نیستیم. من با ماهیتِ انسانیِ شما کاری ندارم. برایِ من ارزش‌هایِ اعتباریِ شما مهم است؛ زیرا از وقتی چشم به جهان گشوده‌ام، تمامِ مشغولیت و سروکارم با «ارزش‌ها» بوده است، نه با ماهیت‌ها. پس رابطهٔ ما رابطهٔ «ارزش» با «ارزش» است، نه رابطهٔ انسان با انسان.به عبارتِ دیگر، چنین رابطه‌ای رابطهٔ دو شیء است، نه دو انسان؛ رابطهٔ دو تصویر است، نه رابطهٔ دو انسان با ماهیت و جوهرِ انسانیِ خویش. من وقتی به ملاقاتِ شما می‌آیم، در حقیقت و در باطنِ امر، به ملاقاتِ هویتِ اعتباریِ شما، یعنی به ملاقاتِ آن پدیده‌ای می‌آیم که به‌صورتِ «رئیس» و صاحبِ مقام، مثلِ سایه‌ای نامرئی به شما چسبیده است.The interpretive relationship implicitly indicates another principle, which translates into not being in touch with others’ human essence. I have no business with your human essence; it’s your face value that’s important to me. Because from the time I was born, my preoccupation has been with value not with essence. Hence our relationship is the relationship of value with value and not the relationship of human with human. In other words, such relationship is the relationship of two objects or two images, not the relationship of two humans, each with his or her essence and nature. In reality, when I come to visit you, I meet your face identity, meaning that I've come to visit the phenomenon that is labeled “boss.” In my mind, you are the owner of high status, which is stuck on you like an invisible label.کتاب «تفکر زائد»محمدجعفر مصفاترجمه: سعید امدادی@Mossaffadotcom