احتما، negationمرد نحوی را از آن در دوختیمتا شمارا نحوِ محو آموختیم یعنی این منازعه را آوردیم برای…
انتشار: 2026/06/30 08:05 UTC
احتما، negationمرد نحوی را از آن در دوختیمتا شمارا نحوِ محو آموختیم یعنی این منازعه را آوردیم برای اینکه حکمت «محو بودن» را بر شما بازنماییم، حکمتی که مفید است و ورای دانشهای تشکیلدهنده «هستی» و «خودِ» صوری و بیمغز است. و بارها هشدار میدهد که برای تکاندن آن بار سنگین فکری باید جستوخیز و تلاشهای فکری را متوقف کنی؛ زیرا هرگونه فکر برای توقف فکر، حکم «خون به خون شستن» را پیدا میکند. یا «کی تراشد تیغ دسته خویش را؟!». «احتما»، یعنی خودداری از تلاش فکر و از یک حرکت مثبت عین مرگ فکر یا «خود» است.احتما کن، احتما ز اندیشههافکر، شیر و گور و دل چون بیشههامیگوید فکر، مثل شیر گرسنهای است که کیفیتها و حالاتی را که مخزن و بیشه آن دل است، میبلعد؛ و مرگ فکر، عین زنده و شکفته گشتن آن حالات است.احتماها بر دواها سرور استزان که خاریدن، فزونیِ گر استاحتما اصل دوا آمد یقیناحتما کن، قوت جانت ببین استفاده از فکر، برای رفع بیماریای که خودش علت آن است، حکم خاریدن سرِ گر و تشدید گری را دارد. پس فکر، یعنی بیماری را وسیله رفع بیماری قرار مده. از چارهجویی بهوسیله فکر اجتناب کن؛ آنگاه ببین روح و جانت چه نیرویی پیدا میکند.از کتاب «با پیر بلخ»جلسهٔ پنجممحمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom
پستهای تلگرام — سایت محمدجعفر مصفا
سؤالاگر «خواستن» و آزمندی در ذات انسان نیست، مسلماً به علتی و تحت شرایطی بر او عارض گشته است. آن علت و آن شرایط چیست!؟کتاب «با پیر بلخ»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom
«خشم»محمدجعفر مصفااز جلسات بهار ۱۳۸۲پونک، تهران@Mossaffadotcom
فریب "دوبینی"اگر فکر این واقعیت را درک میکرد و میپذیرفت که خالق آن چیزهایی که به آن میاندیشد و میخواهد آنها را حاصل کند خود فکر است، مسئلهای پیش نمیآمد. مسئله از اینجا شروع میشود که فکر خود را فریب میدهد و حرکتش طوری میشود که گویا واقعاً دو پدیده وجود دارد. تمام رنجها، ناتوانیها، ناکامیها، حقارتها و حسرتهای انسان نتیجهٔ این فریب است - فریب "دوبینی". این دوبینی باعث میشود که انسان مدام بدود و بجایی نرسد. زیرا اصولاً رسیدنی وجود ندارد. فکر میخواهد به چه چیز برسد؟ میخواهد به سایهٔ خودش برسد، غیر از این است؟از کتاب «انسان در اسارت فکر»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom
جدیت حالا آمدهایم به اصطلاح خودشناسی کنیم، و آنچه نهایتاً در خودشناسی مطرح است خارج شدن از این بازی و درگیری سه شاهی و صنار است، اما چگونه؟ ما به سه شاهی و صنار جامعه معتاد شدهایم، اسیر و آلودهٔ آن شدهایم. بنابراین باورمان نمیشود بتوانیم یک کار جدی کنیم، کاری که همت والا میخواهد، کاری که از اشتغالات سه شاهی و صنار نیست.کتاب «رابطه»محمدجعفر مصفا @MossaffaDotCom
اصل کاش همه ما انسانها با عمق بینش خود درک میکردیم که مهمترین مسأله موجود ما رهایی از اسارت نفس است. اگر عمق فاجعه را درک میکردیم، همهٔ اشتغالات و ترکهسواریها را کنار میگذاشتیم و تمام همت و علاقه و انرژی خود را در این کار مینهادیم.کتاب «با پیر بلخ»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom
