زندوست داشته شدن - متأسفانه - یک مأمن برای زن شده است، بدلیل نظام اجتماعی.محمدجعفر مصفا@Mossaffadot…

‌پوچیانسان یک ساختمان ذهنی را با خودش حمل می‌کند که می‌تواند حمل نکند. از این ساختمان چه رنج‌ها و صدماتی می‌بیند، مع‌ذلک دست از آن نمی‌کشد. چرا؟ تو یک پدیدهٔ پر ترس، متزلزل، پر حسرت و پر رنج را با خودت حمل می‌کنی. به علت وجود این پدیده، مدام خودت را ملامت می‌کنی، مدام در احساس نارضایتی به سر می‌بری، تمام عمرت را بر سر این نهاده‌ای تا به آن یک نمای پر زرق و برق بدهی و در قبال یک زندگی نمایشی، سطحی، خود را از یک زندگی عمیق، اصیل و پر معنا محروم کرده‌ای، خود را در یک گرداب متعفن انداخته‌ای و در آن دست و پا می‌زنی، وجود خودت را تهی از طراوت و شادابی و خیر و پاکی و زیبائی کرده‌ای. خوب، این همه رنج و ستم را در مقابل چه چیز به خودت خریده‌ای و هموار می‌کنی؟آیا همهٔ اینها را تحمل نمی‌کنی فقط برای این که یک شخصیت پولکی و قندیلی از خودت به من عرضه کنی و آن را بر سر من بکوبانی؟ وقتی با باطن خودت خلوت می‌کنی چه جوابی به این سئوالات می‌دهی؟ آیا تمام این ستم‌هائی که بر جسم و روح خودت وارد می‌کنی در ازاء لذتی نیست که از نفرت ورزیدن حاصل می‌کنی؟به وضوح می توان دید که نفرت و خشونت سایهٔ تیره‌ای است که حاکم بر تمام روابط انسان‌ها گشته است. کتاب «رابطه»محمدجعفر مصفا@MossaffaDotCom

‌صحبت کردن، ابزاری برای عرضه کردن شخصیت گوش کردن یکی از استعدادهای انسان است - و چه استعدادِ اصیل و زیبایی. صحبت کردن هم استعدادِ دیگرست. اما چطور است که ما برای صحبت کردن این همه آئین و کتاب و روش داریم ولی برای خوب گوش کردن نداریم؟ علتش این است که صحبت کردن یکی از ابزارهای مهم یا شاید مهم‌ترین ابزارِ عرضه کردن و به نمایش گذاشتنِ "شخصیت" است.کتابِ "رابطه"محمدجعفرِ مصفا@Mossaffadotcom

‌نگاه قالبی ذهن عادت می‌کند که امور زندگی و پدیده‌ها و جریانات را تنها از زوایایی که قالب به او اجازه می‌دهد نگاه کند.و خدا می‌داند که اگر قالب نبود، انسان چه چیزها می‌دید که اکنون نمی‌تواند ببیند!کتاب "تفکر زائد"محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom

@MossaffaDotCom

‌سؤالاگر «خواستن» و آزمندی در ذات انسان نیست، مسلماً به علتی و تحت شرایطی بر او عارض گشته است. آن علت و آن شرایط چیست!؟کتاب «با پیر بلخ»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom