من هیچوقت زندانی نبوده ام!۱. من هیچ وقت زندانی نبوده ام که الان آزاد باشم.من همیشه آزاد بوده ام و ه…
انتشار: 2026/07/15 22:52 UTC
من هیچوقت زندانی نبوده ام!۱. من هیچ وقت زندانی نبوده ام که الان آزاد باشم.من همیشه آزاد بوده ام و هستم.در هشت روز اول زندان، قبل از بمباران اوین که بعد از آن من وارد یک جمع نود و سه نفره زندانی امنیتی شدم، با وجود اینکه در سلول بودم و یک موکت خشک بود و چشم بند و تحقیر و گرما، من بهترین و آزادترین روزهای زندگیم را تجربه کردم.یا در درون خود بودم و به همه آنچه می دانستم فکر میکردم و لذت میبردم و یا گاه با محمود، زندانی افغانستانی که در سلول با من بود حرف میزدم: پسری اهل هرات که فقط دلتنگ خانواده اش بود و نیازش به دیدن دعای من، منو وادار میکرد ساعتها بنشینم و برایش دعا کنم.این بهترین روزهای زندگی من بود: سلول برای کسی که همواره در زندگیش با درون خود زیسته است، بهترین فضای جهان است.سلول همچون درگاه درویشان بود که میشد در آن چله نشینی کرد.۲. بدترین لحظه های زندان برای من بمباران زندان و اجبار به زیستن با یک جمع نود و سه نفره در سه اتاق نسبتا بزرگ و یک راهرو باریک بود.اگر چه از اینکه مایه امید همه بودم و هر خسته ای که کم میاورد با کلماتم آرامش میگرفت خوشحال بودم، خودم در رنج و عذاب بودم چون سکوتم را از دست داده بودم.بااینحال آن چندین روز زندان بودن در بند جمعی برای من تجربه عملی امید بخشیدن به همه بود: خوشحال بودم که بودنم باعث قوت قلب بقیه بچه ها است.۳.رفتن دوباره اما به سلول سه نفره در قم حال مرا بهتر کرد.سلول بودنش را دوست داشتم چون خلوتر بود و میتونستم بیشتر با خودم خلوت کنم، اگرچه دیوارهای سلول تیره و تار بود و نور زیادی که به این دیوارها میخورد چشم مرا نابود کرد.باز من بودم و درون خودم و گاه بیرون امدن از خود و امید دادن به دو یار دیگر.بنابراین، من هیچوقت زندان نبوده ام که آزاد شوم: زندان برای من چون اتاق چله نشینی بود برای بهتر فهمیدن خود و دیگران.۴. من هیچوقت شاغل نبوده ام که الان بیکار باشم.اول اینکه در هر کجا بوده ام فقط پروژه فکری خودم را دنبال کرده ام.دوم اینکه همواره کار بهانه دوستی من با دانشحویانم بوده که حالا همه آنها به نوعی دستگیر من هستند: من زندکی خود را مدیون دانشجویان و مخاطبانم هستم.بنابراین، تنها لطف کسی که مرا ظاهرا بیکار کرده این است که به من وقت بیشتری داده به خودم برسم.۵. من هیچ وقت سیاسی نبوده ام که حالا به زبان عده ای از ترس، غیر سیاسی شده باشم. من برعکس همواره بدین معنا که ذهنم تنها گرفتار ایجاد پیوند بین افراد جامعه و ممکن کردن همبستگی اجتماعی اخلاقی بوده است، سیاسی ترین افراد بوده ام و هستم: سیاست برای من حکومت و حتی نقد حکومت نیست.سیاست برای من وسعت بخشیدن به وجود انسانها برای تجربه بیشتر خود، دیگری و جهان است.من سیاسی ام چون هدفی جز ایجاد شک و تردید و تحول اخلاقی در انسانها ندارم و این نهایت سیاست در معنای امروزین آن است.۶. من هیچوقت پولدار نبوده ام که اکنون از کمبود پول بمیرم.به زبان دوستی که همواره معتقد بود ناخودآگاه من بدلیل تجربه فقر در دوران کودکی بر بی پولی استوار است، من همیشه پولی که دارم را زود خرج میکنم تا زود بی پول شم و به زندگی بدون پول بیندیشم.بنابراین، کسی با بی پول کردن من قادر به در هم شکستن من نیست چون ناخودآگاه من با بی پولی من احساس شادی دارد.۷. من هیچ تعلقی به این جهان ندارم که مرا از مرگ بترسانند.مرگ تنها نیروی شجاعت بخش در زندگی من است: اندیشیدن به مرگ یعنی کسب شجاعت زیستن.چون میدانم روزی میمرم و اصولا موجودی رو به مرگم، مرگ را انتظار نمیکشم، مرگ را دائم احساس میکنم. بنابراین، در این احساس دائمی مرگ هرگز نمی توانم احساس کنم که زندانی بوده ام یا هستم و باید آزاد شوم: من در همه حال آزادم، یک انسان آزاد بی اعتنا به شغل، به پول، به قدرت، به جهل آدمیان، و به مرگ.با همین دلیل تنها چیزی که می تواند در اینجا جهان مرا شاد کند اندیشیدن به عشق، دیگری، ادبیات، هنر، روایت، ایمان، اخلاق، امید و عدالت است.t.me/mostafamehraeen
پستهای تلگرام — مدرسه مهرآیین (مصطفی مهرآیین)
باشد تا بهانه شود من از رنج هایم سخن بگویم و رنج های خود را بشنوم. در سطح جمعی نیز باید جامعه شناسان و سیاست شناسان به مردم بگویند نظم فعلی زندگی آنها چگونه است و چگونه می توانند در این شرایط دوام آورند و به آینده امیدوار باشند. در شرایط فعلی که وضعیت جامعه ما و آینده ایران به متغیرهای جهانی و بین المللی و تصمیمات سیاسی در سطح کلان سیاسی گره خورده است و اصولا ماهیت نظم سیاسی جدید توسط متغیرهایی خارج از کنترل ما تعیین می شود ما باید تنها با صرف زیستن و تداوم بخشیدن به زندگی در هر شکل ممکن آن، سیاست داخلی و جهانی را آگاه به میل شگفت و حیرت آفرین خود به زندگی سازیم و نشان دهیم که در همه این هیاهو ها آنچه نزد ما دارای بیشترین ارزش است همان زندگی است و ما با تضمین خلاقانه بقا زندگی خود به مقاومت در مقابل مرگ زندگی و زائد شدن انسانها ادامه میدهیم: در وضعیت فعلی تنها راه مقاومت جامعه در مقابل بحران ها تاکید بر زندگی و زیستن برای زیستن است.t.me/mostafamehraeen
پاسخ به یک پرسش: در این شرایط چه کنیم؟۱. یکی از پربسامدترین و مهمترین پرسش هایی که اینروزها از سوی مردم و مخاطبانم با آن روبرو هستم این است که شما به عنوان یک جامعه شناس به ما بگویید در این شرایط چه کنیم؟ پاسخ من به این پرسش بسیار ساده است: زندگی کنید. چرا چنین پاسخ می دهم؟ معتقدم صرف زیستن بزرگترین و شگفت انگیز ترین موهبتی است که ما انسان ها از آن برخورداریم. ما در جهانیم تا بیش و پیش از هر چیز زندگی کنیم. این موهبت نیز تنها یک بار و در یک بازه زمانی کوتاه به نام " عمر" به ما داده شده است. تنها چیزی که در هیچ شرایطی حتی در دوران جنگ و بحران اقتصادی و بی نظمی سیاسی و ....نباید آن را از دست داد صرف زیستن است. آنچه بیش از هر چیز در هیاهوی جنگ و ویرانی اقتصادی و گرانی از بین می رود صرف توان زیستن و زندگی ماست: کارهای نکرده، دیدارهای نرفته، کتاب های نخوانده،معاشقه های نکرده، آرزوهای له شده، عشق های بیان نشده، هدیه های داده نشده، سخن های گفته نشده، محبت های نکرده، نیکوکاری های بر زمین مانده، و صد البته عمر رفته، مهمترین چیزهایی هستند که در این شرایط نابود می شوند. نباید زندگی روزمره را معطل جنگ و بحران اقتصادی ساخت.نباید اجازه داد این شرایط زندگی را برای ما ناممکن سازند.نباید در انتظار تحول بزرگی باقی ماند تا بعد از آن بتوانی زندگی کنی.هیچ تحول بزرگی، عظیم تر و بزرگتر از پایان یافتن زندگی و عمر ما نیست.تحول بزرگ همین از بین رفتن زندگی ما و معطل گذاشتن آن در دامنه فشارهای حاصل از بحران های سیاسی و اقتصادی است.تا می توان زندگی باید کرد.۲. ممکن است از من بپرسید مگر می شود زندگی روزمره را معطل جنگ و بحران اقتصادی نساخت؟ مگر می شود با اینهمه مشکل بخصوص مشکلات اقتصادی و خشونت سیاسی زندگی کرد؟پاسخ من به این سوالات بله است: بله می توان زندگی کرد.استدلال من ساده است. زندگی کردن مبتنی بر دو چیز است: الف.چرا زندگی کنیم و چه چیزی می تواند زندگی ما را معنادار سازد؟ و ب. چگونه زندگی کنیم تا بتوانیم در مقابل مشکلات دوام بیاوریم ؟ در پاسخ به اینکه چرا زندگی کنیم و چه چیزی می تواند زندگی ما را معنادار سازد رویکرد من این است که زندگی مثل یک کتاب شعر نیست که آن را خواند و معنای آن را بدست آورد.زندگی همچون تجربه ای زیسته است که باید به آن معنا بخشید و آن را معنادار ساخت. به عبارت دیگر، معنای زندگی بدست آوردنی نیست، بلکه ساختنی است. معنای زندگی چه برای مردمان یک جامعه در معنای عام آن و چه برای تک تک مردم، امری ساختنی است. در سطح جمعی باید بطور اجتماعی و اجتماعا زندگی را معنادار ساخت.در سطح فردی نیز هر فرد باید به زندگی خود معنا دهد: فردی ممکن است مراقبت از مادر پیرش را معنای زندگی خود بداند و دیگری عشق به فرزندانش یا تبدیل شدن به یک پزشک خوب. در سطح جمعی نیز می توان دوست داشتن وطن یا کمک کردن همگانی به همگان، یا مقاومت جمعی به امید آینده بهتر را تبدیل به معنای زندگی ساخت. ۳. اکنون ممکن است از من بپرسید چگونه می توان در شرایط بحرانی به فکر معنادار ساختن زندگی افتاد و اصولا در مقابل مشکلات دوام آورد و مقاومت کرد.پاسخ من این است که چگونگی زیستن مردمان یک جامعه همواره امری وابسته به شرایط اجتماعی است و اصولا شیوه زیستن مردمان یک جامعه چیزی جز یک برساخت خلاقانه توسط مردمان یک جامعه نیست که بیش و پیش از هر چیز در سازگاری با شرایط جامعه است.ما یک استاندارد ثابت برای چگونه زیستن نداریم. اگر روزی بهتر از امروز زیسته ایم یا رفاه بیشتر داشته ایم، امروز هم میتوانیم مبتنی بر شرایط موجود به بازتعریف زندگی خود بپردازیم و خلاقانه تداوم زندگی خود را ممکن سازیم و در عین حال در مسیر بهتر ساختن آن تلاش کنیم.ممکن است به من بگویید شما ما را دعوت به تداوم شرایط موجود میکنید؟ پاسخ من این است: هرگز. بحث من سازگار شدن با هر شرایطی نیست. آنچه می گویم " تضمین خلاقانه بقا زندگی" به امید خلق زندگی بهتر است. آنچه در این میان بر ما سخت میاید مبهم بودن زندگی جدید ما در شرایط بحرانی است که وزن سختی یک زندگی دشوار را دشوارتر می سازد. اینجا وظیفه و عملکرد متفکران به میان می آید. وظیفه جامعه شناس و متفکر این است که با تشریح نظم جدید حاکم شده بر زندگی مردم که حاصل تلاش خلاقانه آن ها برای تضمین بقا زندگیشان است به آنها بگوید که نظم جدید چه مختصاتی دارد و اکنون با وجود این مختصات چه امکان های جدیدی را می توان برای ایجاد تغییر در شرایط جستجو کرد و آنها را ممکن ساخت. ما در وضعیت فعلی همچون یک فرد مبتلا به روان رنجوری های شخصیتی هستیم که نیاز داریم روانکاو یا روانشناسی به ما بگوید وضعیت روانی ما چگونه است و چگونه می توانیم با فهم بهتر شرایط روانی خود، وضعیت درونی و روانی خود را مدیریت و نظم بخشی دوباره کنیم تا در نهایت تاب آوری روانی و سلامت روانی خود را بهبود بخشیم: باید روانکاوی
اگر دوست داشتید می توانید با نوشتن نام این فایل ها در قسمت سرچ کانال، آن ها را بشنوید.t.me/mostafamehraeen
اگر دوست داشتید می توانید با نوشتن نام این فایل ها در قسمت سرچ کانال، آن ها را بشنوید.t.me/mostafamehraeen
اگر دوست داشتید می توانید با نوشتن نام این فایل ها در قسمت سرچ کانال، آن ها را بشنوید.t.me/mostafamehraeen
