تنگه؛دال مرکزی و برساختهٔ منازعهمجموعهای از اختلافات انباشته در روابط ایالات متحده آمریکا و جمهوری…
انتشار: 2026/07/09 10:47 UTCدریافت: 2026/08/14 21:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 21:50 UTC
تنگه؛دال مرکزی و برساختهٔ منازعهمجموعهای از اختلافات انباشته در روابط ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران، طی بیش از چهار دهه، به اعمال طیف گستردهای از فشارهای سیاسی، اقتصادی، امنیتی و نظامی انجامیده است.انسداد تدریجی مسیرهای دیپلماتیک و ناکامی راهحلهای جایگزین، سرانجام به رویارویی نظامی و حملات ائتلاف آمریکا و اسرائیل در سال ۱۴۰۴ علیه ایران منتهی شد.این دو سکانس خشونتآمیز، اگرچه هزینههای سنگینی بر همه طرفهای درگیر تحمیل کرد، اما نهتنها گرهی از بحران نگشود، بلکه لایهای تازه از پیچیدگی را بر آن افزود.اگر پیش از این، طرفین مستقیماً بر اختلافات بنیادین ــ بهویژه پرونده هستهای و مسئله غنیسازی اورانیوم ــ تمرکز میکردند و میکوشیدند از شدت آن بکاهند، اکنون پیامدهای جنگ، دستورکار منازعه را تغییر داده و مسیر حلوفصل اختلافات را طولانیتر و پیچیدهتر ساخته است.در شرایط کنونی، به نظر میرسد تنگه هرمز به «دال مرکزی» اختلافات تبدیل شده و سایر متغیرهای امنیتی و ژئوپلیتیکی را حول خود سازمان داده است.به بیان دیگر، اگر تا پیش از جنگها، برنامه هستهای ایران کانون اصلی منازعه بود، اکنون جایگاه محوری آن، دستکم در سطح ملاحظات امنیتی و راهبردی، تا حد زیادی به مسئله تنگه هرمز منتقل شده است.تنگه هرمز، از یک گذرگاه صرفاً ژئوپلیتیکی، به اهرم بازدارندگی و ترمزِ گسترش جنگ تبدیل شده است؛ اما همزمان این ظرفیت را نیز دارد که در صورت بهرهگیری نامتناسب یا محاسبهنشده، به محور شکلگیری مفصلبندی جدیدی از اجماع و ائتلاف بینالمللی علیه ایران بدل شود.تجربه نشان میدهد اتکای بیش از اندازه به هر ابزار بازدارنده، میتواند کارکرد معکوس پیدا کند.از این منظر، اگر مدیریت راهبردی این اهرم با دقت و ملاحظه همراه نباشد، تنگه هرمز نیز ممکن است به سرنوشتی مشابه پرونده هستهای دچار شود؛ یعنی از یک ابزار قدرت، به موضوعی برای اجماعسازی، افزایش فشارهای بینالمللی و تکرار/تعمیق چرخهٔ بحران تبدیل گردد.🆔@mousavi2025
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — ژانوس ِ سیاست Janus of politics
پیمان امنیتی عربستان،ترکیه و پاکستانکشورهای ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان در شهر مکه پیمان امنیت دسته جمعی منعقد کردند. در این بلبشوی امنیتی خاورمیانه انعقاد این پیمان و درج اصلی در آن که «حمله به یکی حمله به همه اعضاء» محسوب می شود به نظر حکایت از استمرار آشوب دارد. این پیمان کشورهای ایران، عراق ، قطر و بیشتر اسرائیل را نگران و به واکنش برخواهد انگیخت. این از خصوصیات امنیت است که تکاپو برای دست یازیدن به آن، موجب احساس ناامنی دیگران و در نتیجه «معمای امنیت » و چرخه ی ناامنی می شود. 🆔@mousavi2025
سنای آمریکا به قطعنامهای که خواستار توقف عملیات نظامی علیه ایران بدون دریافت مجوز کنگره بود، رأی منفی داد.یعنی همچنان تنش و ناامنی ادامه دارد...🆔@mousavi2025
#آبفشان چابهار 🆔@mousavi2025
شب های ایران همیشه آرام باد! دیشب،شب آرامی داشتیم. 🆔@mousavi2025
بن بست راهبردیکنار هم گذاشتن مواضع ظاهراً متعارض دونالد ترامپ، سیزده روز حملات مکرر هوایی به نقاط مختلف ایران و همزمان گسیل گسترده تجهیزات نظامی و لجستیکی به منطقه، بیش از آنکه از وجود یک راهبرد منسجم پرده بردارد، از شکلگیری نوعی «ابهام راهبردی» حکایت میکند.همزمان، تنش در تنگه هرمز، احتمال گسترش ناامنی به بابالمندب و تداوم پاسخهای موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی علیه پایگاهها، تجهیزات و برخی زیرساختهای مرتبط با آمریکا و شرکای آن، بحران را از یک رویارویی دوجانبه فراتر برده و به مسئلهای ژئوپلیتیکی با پیامدهای منطقهای و جهانی تبدیل کرده است.طبیعتاً گروهی این وضعیت را بخشی از تاکتیک ترامپ برای برهم زدن محاسبات تهران و حفظ ابهام در فرآیند تصمیمگیری جمهوری اسلامی میدانند. این تفسیر، هرچند قابل تأمل است، اما همه واقعیت را توضیح نمیدهد.برداشت من آن است که دولت ترامپ با یک «پارادوکس راهبردی» مواجه شده است؛ پارادوکسی که در آن هیچیک از گزینههای پیشِ رو، اعم از تشدید جنگ، مهار محدود، یا بازگشت به دیپلماسی، فاقد هزینه نیست. از طرفی مشخص نیست هزینهٔ پرداختی متناسب با سود احتمالی آن باشد.در چنین وضعیتی، مسئله صرفاً کمبود ابزار نیست؛ بلکه دشواری انتخاب میان گزینههایی است که هر کدام میتوانند پیامدهایی پیشبینیناپذیر و حتی غیرقابلکنترل به همراه داشته باشند.از این منظر، جمهوری اسلامی نه صرفاً یک رقیب، بلکه به «گره کور» استراتژی آمریکا تبدیل شده است. عنصر زمان، بیحوصلگی و شتاب ترامپ برای دستیابی به یک پیروزی سریع، فشارهای سیاسی و اقتصادی داخلی، نگرانی از گسترش دامنه جنگ و مقاومتی که فراتر از برخی برآوردهای اولیه ظاهر شده، همگی فضای مانور راهبردی واشنگتن را محدود کردهاند.از همین رو، آنچه امروز مشاهده میشود، شاید بیش از آنکه نشانه اجرای یک نقشه از پیش طراحیشده باشد، بازتاب تلاش برای خروج از وضعیتی است که هر مسیر آن، هزینهای سنگینتر از مسیر دیگر دارد.این همان نقطهای است که در ادبیات مطالعات راهبردی از آن با عنوان «بنبست راهبردی» یاد میشود؛ وضعیتی که در آن قدرت نظامی همچنان پابرجا و در جریان است، اما توان تبدیل آن به یک دستاورد سیاسی، روزبهروز دشوارتر میشود.🆔@mousavi2025