✅ دانشگاهیکهسکوتراآموخت✍ یادداشت #جليل_صحرايی در شماره ۲۱۹۰ روزنامه #نقدحال بزرگترين بحران دان…
انتشار: 2026/08/10 06:05 UTCدریافت: 2026/08/10 12:36 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 12:36 UTC
✅ دانشگاهیکهسکوتراآموخت✍ یادداشت #جليل_صحرايی در شماره ۲۱۹۰ روزنامه #نقدحال بزرگترين بحران دانشگاه امروز کمبود بودجه، کمبود ساختمان، کمبود تجهيزات يا حتي کمبود نيروي انساني نيست، بزرگترين بحران، مرگ تدريجي روح دانشگاه و حاکمشدن سکوتي فراگير بر آن است. در اين دانشگاه ديگر کمتر کسي جرات ميکند نظر خود را بيان کند. از يک پيام تسليت ساده براي همکاري که عزيزي را از دست داده تا نقد يک تصميم مديريتي، همهچيز در سکوتي سنگين فرو رفته است. گويي اظهار نظر کردن به عملي پرهزينه تبديل شده و بسياري آموختهاند که براي حفظ موقعيت، سکوت بهترين گزينه است. در برابر انتقادها سکوت ميکنيم در برابر خطاها سکوت ميکنيم، در برابر بيعدالتيها سکوت ميکنيم و حتي در برابر تحقير شان دانشگاه نيز سکوت ميکنيم. کار به جايي رسيده است که گاه يک »لايک« يا يک اظهار نظر ساده نيز نيازمند محاسبه و مصلحتانديشي است. مگر دانشگاه قرار نبود خانه انديشه و نقد باشد؟ مگر استاد دانشگاه قرار نبود پرسشگر باشد؟ مگر کارمند دانشگاه قرار نبود نسبت به سرنوشت نهادي که در آن کار ميکند احساس مسووليت داشته باشد؟ واقعيت تلخ اين است که بسياري از ما به وضع موجود خو گرفتهايم. آموختهايم که تماشاچي باشيم. آموختهايم تا زماني که منافع شخصيمان آسيب نميبيند، چشم بر هر اتفاقي ببنديم. آموختهايم که سکوت کنيم و عبور کنيم. روزگاري در اين دانشگاه انسانهايي حضور داشتند که براي اعتبار دانشگاه دغدغه داشتند، افرادي که نامشان با مسووليتپذيري، شجاعت و احساس تعلق گره خورده بود. امروز اما گاه چنين بهنظر ميرسد که دانشگاه به محل عبور افرادي تبديل شده است که تنها در انديشه ارتقاي مرتبه، افزايش امتياز، کسب موقعيت و حفظ جايگاه خويشاند. در اين ميان، سهم مديران از اين وضعيت کمتر از ديگران نيست. سالهاست که استقلال دانشگاه تضعيف شده، آزادي آکادميک محدود شده، نقد دلسوزانه جاي خود را به محافظهکاري داده و تصميمهاي مهم گاه بدون مشارکت واقعي بدنه دانشگاه اتخاذ ميشود. نتيجه نيز روشن است: دانشگاهي خاموش، بيتحرک و بياثر. دانشگاهي که استادانش از بيان نظر خود هراس داشته باشند، کارکنانش خود را بياثر بدانند و دانشجويانش انگيزهاي براي رشد علمي و فکري نداشته باشند، چگونه ميتواند براي جامعه راهحل توليد کند؟ چگونه ميتواند مدعي تربيت نسل آينده باشد؟ آناني که استقلال دانشگاه را تضعيف کردند، نقد را برنتافتند، دانشگاه را از هويت علمي خود دور ساختند و فضاي آزاد گفتوگو را محدود کردند، بايد امروز به نتيجه عملکرد خود بنگرند. حاصل اين مسير، دانشگاهي پر از ساختمان و عنوان و مدرک است، اما تهي از پويايي، جسارت و حيات فکري. سکوتي که امروز بر دانشگاه حاکم شده، سکوت رضايت نيست، سکوت ترس، مصلحتانديشي، بيتفاوتي و نااميدي است و هيچ نهادي با اين چهار عنصر به پيشرفت نرسيده است. دانشگاه زماني دانشگاه است که در آن نقد هزينه نداشته باشد، انديشه جرم تلقي نشود و انسانها بتوانند بدون ترس از پيامدهاي اداري و سياسي، آنچه را درست ميدانند بيان کنند. وگرنه بايد پذيرفت که از دانشگاه تنها نامي باقي مانده است.* عضو هيات علمي دانشگاه رازي@naghdehall
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 4 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — کانال خبری نقدحال
✅ چارانههايیازاينحوالیدر شماره ۲۱۹۵ روزنامه #نقدحال من و غم تا سحر بيدار، با همجَدل کرديم شب بسيار، با همتوافق شد که آخر سر بميريممن و دلتنگيات اين بار، با هم#ابوطالب_اسلامی@naghdehall
✅ كافه پپودر شماره ۲۱۹۵ روزنامه #نقدحال اميري: با اينکه چند سال از اختراع چت جيپيتي و هوش مصنوعي گذشته اما من خيلي سمتش نرفتم و تمايلي نداشتم يا شايد هم خيلي بلد نبودم و هميشه نگران تاثيرات منفي و استفاده نابهجا در زندگي آدمها بودم. پژوهشگران اعلام کردند نگاه مردم به هوش مصنوعي بيشتر به نحوه استفاده از آن بستگي دارد يعني بسياري با خود فناوري مشکلي ندارند بلکه نگران استفاده نادرست از آن هستند.پپو: سلام اميري جان! هوش مصنوعي به بخش مهمي اَ زندگي مردم تبديل شده و هر وقت يه فناوري وارد زندگي مردم بشه مورد استفاده قرار ميگيره اما ايني كه مردم چجوري ازش استفاده كنن مهمه. به نظرم اَ هر نوع پيشرفت و فناوري ميشه بهترين بهره رِ برد. اما هر چيزي يه آسيبهايي داره كه به نوع استفاده ازش برميگرده.مهتاب: »ثروت واقعي حساب بانکي نيست دستي است که در پيري رهايت نکند«. بعد خواندن اين جمله کوتاه فورا به اين فکر افتادم که راستي دوران پيري ما کسي هست که کنارمان باشد فريادرس روزهاي بيماري يا تنهايي باشد، شايد پدرومادرهاي ما از اين نظر شرايط بهتري داشتند چون بچههاي زيادي داشتند، اما جوانهاي امروز که اکثرا مجرد ماندند، دوران کهنسالي سختتري خواهند داشت.پپو: سلام مهتاب جان! آينده كه آينده مياد و اصلا كسي نميدانه ئي نسل بينواي خير نديده آيا به آينده ميرسه يا نه! اما به هر حال اَ جهتي حق داري نگران باشي ولي خدا بندههاش رِ تنها نميزاره.📱راه ارتباطی پپو 09361620700@naghdehall
🟢 كاريكلماتور✅ قراربودسرازکارشدربياورمسرکارمگذاشت✍ #اصغر_رضايیگماری در شماره ۲۱۹۵ روزنامه #نقدحال * بدون روشنفکري هيچ قلمي طلوع نخواهد کرد.* کلهگندها، سر همه کلاه ميگذارند!* بعضيها دست همه را ميگيرند اما به پاي کسي نميافتند!* نقاش نبود اما براي همه دردسر ميکشيد!* قرار بود سر از کارش دربياورم سرکارم گذاشت.* بعضيها حرف ميخورند اما حرف ندارند!* براي پيادهکردن حرفش، سوار خر شيطان شد.* دستش به دهانش نميرسيد اما همه را دست ميانداخت!* بعضيها با آجر کردن نان ديگران از ديوار حاشا بالا ميروند.* اين روزها سفره دلمان، پر از حرفهاييست که خوردهايم!* ديدن جاذبه چشمهايت، آدم را هوايي ميکنند!@naghdehall
✅ کارتون #محمدرسول_گودینیدر شماره ۲۱۹۵ روزنامه #نقدحال @naghdehall
🐞 كفشدوزك✅ توفيقاجباری✍ #سحر_صفری در شماره ۲۱۹۵ روزنامه #نقدحال با اين شرايط اقتصادي که در آن عمر عزيز را ميگذرانيم هزينهها طوري شده که حکايات و مثلها از کمک به همنوع در گوش هيچ ايراني شبيه قبل کارساز نيست و بنيآدم اعضاي يک پيکرند که در آفرينش ز يک گوهرند هم گويا زياد بيت درستي بهنظر نميرسد چون خيليها گوهر ثروت در خونشان نسل به نسل و موروثي درحال انتقال است. بماند که روح خداي مهربان در روح تمامي بشريت دميده شده و همين براي ما فقرا ثروت بزرگي است.به هرحال در اين شرايط بد اقتصادي همه بيشتر به ضربالمثل چراغي که به خانه رواست به مسجد حرام است تکيه کرده نذر و صدقه را از لاي قرآن درآورده و به جيب مبارک خودشان ميگذارند چون هرکسي در اين اوضاع خودش را فقيرتر و نيازمندتر ميبيند. حالا در اين شرايط، عزيزي دم به دقيقه بساط نذر به پا ميکند و هر روز هرچه براي خودش ميپزد را بين اقوام تقسيم ميکند. در دلم کلي دعاي خير برايش کردم که در اين شرايط پخت هر روز نذر کار بزرگي است. اما کنار رفتن پرده از اين لطف بزرگ که شامل حال همه ميشد روزي به دست خود آن خانمي بود که نذري را پخش ميکرد. روزي آمد و گفت از آنجا که بنده تازه ازدواج کردهام خيلي با پيمانه برنج آشنايي ندارم هميشه ميترسم غذا کم بيايد ولي وقت پخت متوجه ميشوم چه کردهام که چارهاي جز توزيع آن ندارم. شستم خبردار شد که بله اين بنده خدا بهعلت عدم آشنايي با انواع پيمانه براي برنج و حبوبات هر روز جماعتي را بهدليل پخت زياد غذا سير ميکند و همسر بيچاره تندتند در حال شارژ برنج و گوشت و حبوبات است غافل از اينکه همسرش براي دفع قضا و بلا از زندگيشان هردم غذا نذر جماعتي ميکند. به هرحال بعد از آموزشهاي لازم ميزان پخت غذاي هياتي اين دو عزيز به حد متعادل رسيده.اما هر روز گوش سمت چپم صدا ميدهد طبق نظرات گذشتگان يعني کسي از بنده بد ميگويد که به گمانم از وقتي همه فهميدهاند که اين مدت غذاي نذري نخوردهاند و ريشه اين غذادادن چه بوده بندهي حقير را نفرين ميکنند که مانع از ادامه خيررساني آن بزرگوار شدهام. اما در اين مدت توفيق اجباري نصيب جماعتي شده بود و اين بانوي بزرگوار داشت فرهنگ توزيع غذاي رايگان را در محله و بين اقوام باب ميکرد.بزرگواران هروقت ديديد دو زوج تندتند درحال توزيع غذا هستند بدانيد که پشت اين همه بذل و بخشش عدم شناخت کامل زوجين با ابزاري به نام پيمانه است و با واکنشي سريع مانع از به باد رفتن سرمايه آن دو عزيز آن هم در اين تورم بشويد.@naghdehall
همکار گرامی و نویسنده ارجمند روزنامه #نقدحالجناب آقای #فرزاد_نسیمیپور کسب رتبه ۲ در کنکور دکتری تخصصی و قبولی در رشته جامعهشناسی سیاسی دانشگاه رازی را صمیمانه تبریک میگوییم.امیدواریم با گوهر علم بر انگشتر دانش، بدرخشید و به جامعهی ایران خدمت کنید.مدیرمسوول، سردبیر و کارکنان روزنامه #نقدحال@naghdehall