✅ زخم‌جنگ‌برپيکرمزارع‌آمريکا✍ یادداشت #مهدی_حيدرپور در شماره ۲۱۹۴ روزنامه #نقدحال ابتدا بايستي به ا…

✅ زخم‌جنگ‌برپيکرمزارع‌آمريکا✍ یادداشت #مهدی_حيدرپور در شماره ۲۱۹۴ روزنامه #نقدحال ابتدا بايستي به اين نکته اذعان نمود که پس از شکست ترامپ در جنگ رمضان و فرارسيدن دوران سکوت ميدان، بار ديگر شاهد تکرار خطا‌هاي محاسباتي رييس‌جمهور متوهم آمريکا بوديم. به عبارت بهتر، وي هم در »مديريت جنگ« و هم در »مديريت بحران« شکست خورد. در بحران، زمان محدود، اطلاعات ناقص و فشار رواني بالاست. سياستمدار تحقيرشده‌اي مانند ترامپ عقب‌نشيني منطقي را نشانه ضعف تلقي مي‌کرد. اين روند در حال حاضر نيز قابل مشاهده است: او براي حفظ ظاهر اقتدار، هزينه تصميم اشتباه را افزايش مي‌دهد؛ بودجه بيشتري تخصيص مي‌دهد، تعهدات تازه مي‌سازد، افراد منتقد را کنار مي‌گذارد و دامنه پروژه ناموفق را گسترش مي‌دهد. نتيجه، همان پديده شناخته‌شده »تشديد تعهد به تصميم غلط« است؛ يعني سرمايه‌گذاري بيشتر براي نپذيرفتن اشتباه قبلي. اما عميق‌ترين زخم اين جنگ بر پيکر اقتصاد آمريکا، جايي در وال‌استريت يا پنتاگون نيست؛ بلکه در مزارع آمريکاست. کشاورزي مدرن ايالات متحده به شدت به انرژي وابسته است. از گازوئيل ماشين‌آلات کشاورزي گرفته تا گاز طبيعي که ماده اوليه توليد کودهاي نيتروژني است و سوخت حمل‌و نقل که محصولات را از مزرعه به بازار مي‌رساند. وزارت کشاورزي آمريکا بارها هشدار داده که افزايش قيمت انرژي، هزينه توليد را بالا مي‌برد و درآمد کشاورزان را کاهش مي‌دهد. اما در اين جنگ، قضيه فراتر از افزايش قيمت سوخت است. اختلال در تنگه هرمز، عرضه جهاني کودهاي شيميايي را نيز محدود کرده است. در هفته‌هاي اول جنگ، قيمت اوره در بازارهاي جهاني تقريبا دو برابر شد و کشاورزان آمريکايي را با افزايش همزمان قيمت سوخت و کمبود کود مواجه کرد. افزايش هزينه‌ها تنها يک روي سکه است. روي ديگر آن، اختلال در صادرات است. کشاورزي آمريکا براي بقاي خود به بازارهاي خارجي وابسته است، اما جنگ با ايران، هزينه حمل‌و نقل دريايي را چند برابر کرده و بيمه‌هاي ريسک جنگ، کشتي‌داران را به تعليق عبور از مناطق پرتنش ترغيب کرده است. حتي اگر محموله‌هاي کشاورزي مستقيما از تنگه هرمز عبور نکنند، قيمت بالاي انرژي و اختلالات در خليج فارس و درياي سرخ، هزينه کل تجارت را افزايش مي‌دهد. تجربه تلخ جنگ تجاري ترامپ با چين نيز نشان داد که از دست دادن بازارها، پاياني ندارد. صادرات سويا آمريکا به چين در سال‌هاي 2017 و 2018 حدود 74 درصد کاهش يافت و بازگرداندن اين بازارها حتي پس از پايان بحران، بسيار دشوار بود. اين فشار اقتصادي در زماني به کشاورزي آمريکا تحميل مي‌شود که بخش کشاورزي اين کشور از قبل با بدهي 624 ميليارد دلاري دست و پنجه نرم مي‌کند. ترکيب هزينه‌هاي بالاتر، سود کمتر، صادرات دشوارتر و تامين مالي گران‌تر، توان مزارع خانوادگي را براي تحمل شوک جديد محدود مي‌کند. جالب اينجاست که بسياري از اين مزارع در ايالت‌هايي قرار دارند که از سياست‌هاي ترامپ حمايت کرده‌اند. کشاورزاني که روزي به وعده »آمريکا اول« راي دادند، اکنون دارند بهاي جنگي را مي‌پردازند که به جاي تقويت اقتصاد، آن را تضعيف کرده است. در پايان ايالات متحده در باتلاقي گرفتار شده که خودش با سياست‌هاي »جنگ‌طلبانه« و »اقتصادِ تحريمي« ايجاد کرده است. پيام روشن است: دوران يکه‌تازي آمريکا با ابزارِ تهديد به پايان رسيده و هرچه واشنگتن بيشتر براي حفظ اين هژمونيِ پوشالي تقلا کند، ضربات سنگين‌تري بر پيکره اقتصاد داخلي خود و اعتبار بين‌المللي‌اش وارد خواهد کرد. در مجموع نزديک به 100 ميليارد دلار بر اقتصاد آمريکا ضرر تحميل شده که اگر قصدي براي تداوم جنگ را هم داشته باشند اين روند تصاعدي هم بالا خواهد رفت. علاوه‌بر اين ‌تداوم تنش‌ها نه‌تنها بازار انرژي، بلکه تورم، سياست‌هاي پولي، رشد اقتصادي و رفتار مصرف‌کنندگان را در آمريکا و جهان تحت‌تاثير قرار داده و نگراني‌ها از ورود اقتصاد آمريکا به دوره‌اي از رشد ضعيف همراه با تورم بالا را افزايش داده است.@naghdehall