✅ نگاهی‌به‌مجموعه‌شعر«اين‌همه‌هنوز»اثر«مجيد‌فربد»؛‌ روايت‌عاشقانه‌ای‌از‌ماندن✍ #اصغر_رضايی‌گماری من…

✅ نگاهی‌به‌مجموعه‌شعر«اين‌همه‌هنوز»اثر«مجيد‌فربد»؛‌ روايت‌عاشقانه‌ای‌از‌ماندن✍ #اصغر_رضايی‌گماری منتشرشده در صفحه #باغ_ابریشم روزنامه #نقدحال شنبه ۲۴ مردادماه ۱۴۰۵در روزگاري که بسياري از شعرها براي ديده‌شدن به پيچيدگي‌هاي زباني و ابهام‌هاي فراوان پناه مي‌برند، مجموعه شعر »اين همه هنوز« اثر مجيد فربد از مسير ديگري وارد مي‌شود؛ از مسير عاطفه، خاطره و تصويرهايي که از زندگي روزمره و تجربه‌هاي عاشقانه مي‌آيند. اين کتاب که در 129 صفحه و به‌همت انتشارات الفباي کلمات منتشر شده، مجموعه‌اي است براي مخاطبي که شعر را نه فقط به‌عنوان عرصه‌اي براي کشف‌هاي دشوار، بلکه به‌عنوان همراهي براي لحظه‌هاي تنهايي، دلتنگي و دوست‌داشتن مي‌خواند. فربد در شعرهاي اين مجموعه، با زباني روان و صميمي‌ از حضور معشوق، انتظار، امنيت، تنهايي و اميد سخن مي‌گويد. يکي از ويژگي‌هاي قابل توجه شعرهاي کتاب، توجه شاعر به جزئيات ساده اما اثرگذار است. در شعر »سلام«، زيبايي معشوق با تصويري متفاوت و ملموس گره مي‌خورد:»سلام به رژِ صورتيِ خوش‌رنگيکه توفيق بوسيدن لب‌هاي تو را يافته است«ص10در اين سطرها، شاعر از يک شيء روزمره، يعني رژ لب، تصويري عاشقانه مي‌سازد. همين نگاه به جزئيات است که شعر را از يک بيان کلي و تکراري درباره زيبايي فاصله مي‌دهد و آن را به تجربه‌اي شخصي‌تر نزديک مي‌کند. در بخش ديگري از همين شعر، فربد به چشم‌ها و آرامشي مي‌رسد که در نگاه معشوق پنهان شده است:»سلام به سايه‌ي پشت پلک‌هايتکه از خواب ديشبزلال و صافآرامش آبي آسمان را به تصوير مي‌کشد«تصوير »آرامش آبي آسمان« در کنار »پشت پلک‌ها« فضاي شعر را از توصيف ظاهري فراتر مي‌برد. معشوق در اينجا فقط زيبا نيست؛ حضور او با آرامش، سکوت و پناه همراه است. در شعر »تو مي‌داني«، وابستگي شاعر به حضور معشوق با بياني کوتاه و روشن بيان مي‌شود:«تا تو‌ در آسمان نباشيسايه‌اي بر سرم سايه نمي‌شود«ص55اين دو سطر، ساده اما تاثيرگذارند. شاعر در آن‌ها معشوق را به آسمان و سايه را به امنيت پيوند مي‌دهد؛ گويي جهان بدون حضور او‌ حتي از ابتدايي‌ترين شکل‌هاي پناه و آرامش نيز خالي است. در ادامه همين شعر، نگاه معشوق به عاملي براي تداوم عشق تبديل مي‌شود:»زير هر چراغيمردمک‌هاي شوخ چشم‌هايتچه شادمانه مي‌درخشيدندتا بيشتر عاشقم کني«در اينجا، چراغ، چشم و درخشش در کنار هم تصويري زنده و پويا مي‌سازند. شاعر عشق را در يک لحظه ثابت نمي‌کند؛ بلکه آن را در نگاه، حرکت و ارتباط ميان دو انسان دنبال مي‌کند. يکي از مضامين مهم کتاب، عبور از تنهايي و رسيدن به حضور ديگري است. در شعر »وقتي دستم را گرفتي(1)«، معشوق همچون آشنايي گم‌شده از پس موانع و تيرگي‌ها ظاهر مي‌شود:»و توآشناي گمشده‌ام با لبخنديپريده‌رنگ از پشت تمامپنجره‌هاي خواب‌زده،درهاي بي‌قرارو ديوارهاي بلند تنهايي پديدار شدي«ص86اين شعر از برجسته‌ترين نمونه‌هاي تصويرسازي در مجموعه است. »پنجره‌هاي خواب‌زده«، »درهاي بي‌قرار« و »ديوارهاي بلند تنهايي« فضايي مي‌سازند که در آن، آمدن معشوق تنها يک ديدار ساده نيست؛ بلکه نوعي رهايي از محاصره تنهايي است. فربد در بخش ديگري از همين شعر، انتظار را با استعاره‌هايي خيال‌انگيز بيان مي‌کند:»ستاره‌ي بي‌تابي منميان روشنايي ساعت شني آسماناز شوق دستي گرمآخرين پيمانه‌ي لبخند راسر مي‌کشد«در اين تصوير، »ساعت شني آسمان« نشانه‌اي از گذر زمان و طولاني‌بودن انتظار است و »دستي گرم« نويد آرامشي که سرانجام از راه مي‌رسد. شاعر تلاش مي‌کند عاطفه را با عناصر آسماني و خيال‌پردازانه پيوند بزند و به تجربه‌اي شخصي، ابعادي گسترده‌تر ببخشد. البته زبان ساده و بيان مستقيم کتاب گاهي باعث مي‌شود برخي شعرها بيش از آنکه مخاطب را درگير کشف و تاويل کنند، احساس خود را بي‌واسطه پيش روي او بگذارند. با اين‌حال، همين صراحت براي خوانندگاني که با شعر عاطفي و عاشقانه ارتباط بيشتري دارند، مي‌تواند امتياز باشد. »اين همه هنوز« به‌دنبال پنهان‌کردن احساس پشت ديوارهاي پيچيده زبان نيست؛ شاعر مي‌خواهد از دوست‌داشتن، دلتنگي و اميد سخن بگويد و مخاطب را بي‌واسطه با جهان عاطفي خود همراه کند. »اين همه هنوز« کتابي براي خواندن در خلوت است؛ براي زماني که آدم مي‌خواهد چند صفحه از هياهوي روزمره فاصله بگيرد و به کلماتي برگردد که از عشق، انتظار و ماندن مي‌گويند. خواننده در اين مجموعه با شعرهايي روبه‌رو مي‌شود که از رژ صورتي، چشم‌هاي درخشان، دست‌هاي گرم، پنجره‌هاي خواب‌زده و ديوارهاي تنهايي عبور مي‌کنند و به يک پرسش آشنا مي‌رسند: چه چيزي پس از همه رفتن‌ها و فاصله‌ها، هنوز در ما باقي مانده است؟ شايد پاسخ کتاب در همان عنوان آن نهفته باشد: اين همه هنوز؛ يعني هنوز مي‌توان دوست داشت، هنوز مي‌توان به آمدن کسي اميد بست و هنوز شعر مي‌تواند پناهي براي عاطفه‌هاي فراموش‌نشده باشد.@naghdehall