🔰آمار این کار را انجام می‌دهد؛ یعنی تابع موج را به‌صورت آماری به واقعیت تبدیل می‌کند و همین موضوع ش…

🔰آمار این کار را انجام می‌دهد؛ یعنی تابع موج را به‌صورت آماری به واقعیت تبدیل می‌کند و همین موضوع شگفت‌انگیز است. اما از نظر منطقی توضیح قانع‌کننده‌ای برای آن وجود ندارد، زیرا اگر هر آزمایش منفرد کاملاً تصادفی باشد، انتظار می‌رود در نهایت فقط یک توزیع یکنواخت و خاکستری به دست آید، نه یک الگوی زیبا و منظم. چون هر آزمایشِ جداگانه دل‌بخواهی و تصادفی است.به همین دلیل، همکارم از دورتموند، بریگیته فالکنبورگ، که هم فیزیکدان است و هم فیلسوف، می‌گوید:🔰«رخدادهای کوانتومی از احتمال‌هایی پیروی می‌کنند که با استفاده از تابع موج محاسبه می‌شوند. آن‌ها چنان رفتار می‌کنند که گویی دستی نامرئی هدایتشان می‌کند.»این نکته بسیار جالبی است. اما من حتی یک گام فراتر می‌روم و می‌پرسم: این «دست نامرئی» چیست؟🔰از نظر من، این می‌تواند نشانه‌ای باشد از اینکه الکترون‌ها نوعی «ادراک» یا «قصد» دارند؛ گویی می‌دانند که باید الگوی تداخل را شکل دهند. این همان وظیفه‌ای است که توزیع احتمالاتی برای آن‌ها تعیین می‌کند؛ یعنی باید خود را به گونه‌ای توزیع کنند که آن الگو پدید آید.🔰البته هر الکترون، در اصل، می‌تواند در هر نقطه‌ای فرود بیاید؛ اما وقتی تعداد زیادی از آن‌ها را در نظر می‌گیریم، بیشترشان نقاطی را انتخاب می‌کنند که احتمال وقوع در آن‌ها بیشینه است.🔰من دوباره تصویری از دنیای فیزیک کوانتوم ترسیم کرده‌ام. فیزیکدانان معمولاً می‌گویند: «هیچ مشکلی وجود ندارد؛ تا زمانی که نظریه بتواند نتایج آزمایش را پیش‌بینی کند، نیازی به بحث بیشتر نیست.» اما به نظر من، این هنوز یک توضیح واقعی نیست و از نظر منطقی نیز رضایت‌بخش نیست که چگونه چنین چیزی رخ می‌دهد.🔰برداشت شخصی من و همچنین دیدگاهی که فدریکو فاگین نیز مطرح می‌کند این است که شاید بتوان از نوعی «آگاهی ابتدایی» سخن گفت. البته این آگاهی هیچ شباهتی به آگاهی انسان ندارد، بلکه منظور این است که ذرات، افزون بر جنبهٔ بیرونی‌شان، نوعی جنبهٔ درونی نیز دارند.🔰هر الکترون یک جنبهٔ بیرونی دارد که می‌توان آن را اندازه‌گیری کرد؛ مانند جرم، مکان و سایر ویژگی‌های فیزیکی. اما در کنار آن، گویی نوعی «زندگی درونی» نیز وجود دارد که به الکترون نوعی اطلاعات یا جهت‌گیری می‌دهد. به نظر من، نوعی قصد یا گرایش در رفتار آن دیده می‌شود. فعلاً تنها به این شکل می‌توانم این پدیده را توضیح دهم.🔰الکترون‌ها آن‌گونه رفتار نمی‌کنند که منطق کلاسیک انتظار دارد، بلکه اطلاعات درونی خود همان اطلاعات موجی یا اطلاعات کوانتومی را به واقعیت تبدیل می‌کنند. می‌توان گفت این اطلاعات از جهانی درونی سرچشمه می‌گیرد؛ جهانی که نه می‌توانیم آن را ببینیم و نه کاملاً درکش کنیم.🔰فاگین حتی از واژهٔ «کوالیا» (Qualia) استفاده می‌کند. به نظر من این تعبیر جالب است. او می‌گوید این نوع احساس یا تجربه، امری کاملاً ذهنی و درونی است؛ چیزی که ما هیچ راه مستقیمی برای دسترسی به آن نداریم.به همین دلیل است که ما می‌گوییم «همه‌چیز صرفاً تصادفی است». زیرا هرگز نمی‌توانیم بدانیم در درون یک الکترون چه می‌گذرد. اما می‌دانیم که اتفاقی در جریان است؛ زیرا الکترون از آن اطلاعات پیروی می‌کند.🔰بنابراین، از دیدگاه من، الکترون‌ها صرفاً ذرات کوچک و بی‌جان نیستند، بلکه می‌توان آن‌ها را موجوداتی دانست که نوعی توانایی برای دریافت و به‌کارگیری اطلاعات دارند.– یعنی اطلاعات را به عمل تبدیل می‌کنند؟دقیقاً. آن‌ها فقط جرم و انرژی نیستند.🔰به همین دلیل فاگین از مفهوم «کوالیا» سخن می‌گوید؛ زیرا شاید این تبدیل اطلاعات به رفتار، با نوعی کیفیت تجربه یا احساس درونی همراه باشد.دقیقاً همین‌طور است؛ گویی نوعی گرایش یا نیاز درونی برای تحقق بخشیدن به یک ساختار یا یک الگوی اطلاعاتی وجود دارد.