🔰به این صورت است. می‌توان گفت این فرایند نوعی انتخاب آزادانه دارد؛ یعنی الکترون مجبور نیست و کسی آن…

🔰به این صورت است. می‌توان گفت این فرایند نوعی انتخاب آزادانه دارد؛ یعنی الکترون مجبور نیست و کسی آن را وادار نمی‌کند. برخلاف فیزیک کلاسیک که همه‌چیز کاملاً تعیین‌شده و جبری است، الکترون آزادی عمل دارد و می‌تواند این کار را انجام دهد یا آن کار را. اما به نظر می‌رسد به‌طور طبیعی گرایش دارد به سمت جاهایی برود که احتمال حضورش (بیشینه‌ها) بیشتر است. مجبور نیست، اما انگار ترجیح می‌دهد به آن نقاط نزدیک شود. وقتی تعداد زیادی الکترون را بررسی می‌کنیم، همین ترجیح به‌صورت آماری آشکار می‌شود.🔰البته باید تأکید کرد که این فقط یک حدس و گمان است. به همین دلیل هم اینجا یک خط قرمز پررنگ کشیده‌ام. در فیزیک، اصل ماجرا این است که یک نظریه داشته باشیم و آن را با آزمایش بسنجیم؛ همین. اما اگر با دقت به این موضوع نگاه کنیم، احساس می‌شود که ماجرا فقط یک آزمایش ساده نیست، بلکه انگار چیزی شبیه یک تجربه یا ادراک درونی هم در کار است.🔰این ایده حتی تا بنیادی‌ترین ذرات طبیعت هم کشیده می‌شود. البته ممکن است ما صرفاً از دیدگاه آگاهی انسانی خودمان این پدیده را این‌گونه تفسیر کنیم. اما تفسیر این ساختارها بدون در نظر گرفتن نوعی «قصد» یا «گرایش درونی» برای ذرات بنیادی، کار آسانی نیست.به نظر من، نکته‌ی جالب این آزمایش همین است. من در آن نشانه‌هایی می‌بینم که گویی حتی ساده‌ترین اجزای جهان نیز نوعی کیفیت تجربه یا احساس ابتدایی دارند.🔰برای بسیاری از فیلسوفان، این موضوع صرفاً یک نظریه است و شواهد محکمی برای آن وجود ندارد. اگر کسی طرفدار دیدگاه پان‌سایکیسم (همه‌جان‌روان‌انگاری) باشد، می‌تواند بگوید که آگاهی یا ذهن تا پایین‌ترین سطوح ماده نیز امتداد دارد. اما تاکنون مدرک روشنی برای این ادعا در دست نبوده است. این آزمایش، دست‌کم از دیدگاه گوینده، نمونه‌ای است که می‌توان تصور کرد چنین چیزی حتی در سطح ماده نیز قابل مشاهده باشد.حالا به آزمایش دیگری می‌رسیم که از نظر گوینده، برای دیدگاه ماتریالیسم چالش‌برانگیز است؛ و آن درهم‌تنیدگی کوانتومی است.🔰در این آزمایش دیده می‌شود که جهان کوانتومی ظاهراً فراتر از محدودیت‌های معمول فضا و زمان عمل می‌کند. این چیزی است که در فیزیک کلاسیک امکان‌پذیر نیست. فیزیک کلاسیک کاملاً در چارچوب فضا و زمان قرار دارد و همه‌چیز بر اساس رابطه‌ی علت و معلول پیش می‌رود. اما در پدیده‌ی درهم‌تنیدگی، رفتارهایی مشاهده می‌شود که گویی در دو نقطه‌ی بسیار دور، به‌طور هم‌زمان با یکدیگر مرتبط هستند.به همین دلیل بود که اینشتین این پدیده را «کنش شبح‌وار از راه دور» توصیف می‌کرد.🔰درهم‌تنیدگی یعنی دو ذره به شکلی به هم وابسته باشند که اگر حالت یکی از آن‌ها تغییر کند، حالت ذره‌ی دیگر نیز به‌طور متناظر تغییر کند؛ حتی اگر فاصله‌ی بسیار زیادی از هم داشته باشند. برای درک ساده‌تر، می‌توان آن را به دو قطعه‌ی یک پازل تشبیه کرد که به هم تعلق دارند.🔰البته این فقط یک مثال است. درهم‌تنیدگی واقعی مربوط به ذرات کوانتومی است. درست است که در زندگی روزمره هم از واژه‌ی «درهم‌تنیدگی» یا «وابستگی» استفاده می‌کنیم، اما آن با مفهوم دقیق درهم‌تنیدگی کوانتومی تفاوت دارد.🔰در فیزیک کوانتوم، درهم‌تنیدگی می‌تواند میان دو ذره ایجاد شود. در اینجا، برای اینکه تفاوت آن‌ها مشخص باشد، دو الکترون را یکی با رنگ قرمز و دیگری با رنگ آبی نشان داده‌ام.