🔰آگاهی محصول مغز نیست، بلکه بنیادی‌تر از چیزی است که ما آن را جهان فیزیکی می‌نامیم. اگر این درست با…

🔰آگاهی محصول مغز نیست، بلکه بنیادی‌تر از چیزی است که ما آن را جهان فیزیکی می‌نامیم. اگر این درست باشد، در این صورت نتیجه می‌شود که مرگ بدن به‌طور خودکار به معنای پایان آگاهی نیست. در آن صورت، مرگ بیشتر تغییری در حالت آگاهی خواهد بود تا نابودی آن.🔰نقطه آغاز: پیش‌فرض فرهنگی نادرست است.کاستروپ با این مشاهده آغاز می‌کند که در فرهنگ مدرن معمولاً این فرض به‌طور ضمنی پذیرفته شده است: جهان‌بینی رایج علمی با ادامه حیات پس از مرگ ناسازگار است. این همان چیزی است که در رسانه‌های عمومی، مدارس و دانشگاه‌ها نیز دائماً تبلیغ می‌شود.🔰دقیقاً همین فرض را او به چالش می‌کشد. او می‌گوید اگر یافته‌های علمی را واقعاً با دقت و به‌درستی تفسیر کنیم، آن‌ها نه‌تنها علیه امکان بقای آگاهی پس از مرگ نیستند، بلکه بیشتر به نفع آن سخن می‌گویند.بنابراین، هسته اصلی این مقاله حمله‌ای به پیش‌فرض‌های زیربنایی ماتریالیسم یا فیزیکالیسم است.♦️نقد واقع‌گرایی روزمره: آنچه ما ادراک می‌کنیم، خودِ واقعیت نیست.🔰فیلسوفان بسیاری پیش از این نیز درباره این موضوع سخن گفته‌اند. من هم در کتاب فراتر از ماده به این نکته پرداخته‌ام. شاید کسانی که کتابم را خوانده‌اند، مثال ایستگاه هواشناسی را به خاطر داشته باشند. کمی بعد بیشتر درباره آن توضیح می‌دهم، زیرا دقیقاً با آنچه کاستروپ در اینجا بیان می‌کند، همخوانی دارد.🔰او استدلال خود را بر دو محور علمی و فلسفی بنا می‌کند. نخست اینکه ادراک، پنجره‌ای رو به واقعیت نیست. ادراک ما جهان را آن‌گونه که واقعاً هست نشان نمی‌دهد، بلکه تنها تصویری سودمند و مناسب برای بقا از آن ارائه می‌کند.🔰کاستروپ برای توضیح این موضوع از استعاره «پنل ابزارهای کابین خلبان» استفاده می‌کند. یک خلبان هنگام پرواز در میان طوفان، تمام واقعیت را با همه پیچیدگی‌هایش نمی‌بیند؛ بلکه از ابزارهایی استفاده می‌کند که اطلاعات مهم را به شکلی بسیار ساده‌شده و رمزگذاری‌شده نمایش می‌دهند. به همین ترتیب، ادراک ما نیز نوعی رابط کاربری است، نه خودِ واقعیت.🔰در کتاب فراتر از ماده نیز همین موضوع را با مثال یک ایستگاه هواشناسی توضیح داده‌ام. فرض کنید در این ایستگاه فقط یک حسگر دما نصب شده باشد. در این صورت، دستگاه تنها می‌تواند داده‌های مربوط به دما را اندازه‌گیری یا محاسبه و نمایش دهد؛ نه چیز دیگری.🔰اما در واقعیت، عوامل بسیار بیشتری وجود دارند؛ برای مثال فشار هوا. اگر حسگر اندازه‌گیری فشار هوا در دستگاه وجود نداشته باشد، طبیعتاً آن را نیز ثبت یا درک نخواهد کرد.بنابراین، ما انسان‌ها نیز تنها می‌توانیم آن بخش از واقعیت را ادراک کنیم که اصولاً ابزار یا «حسگر» لازم برای دریافت آن را در اختیار داریم.