🔰و حالا یک بار دیگر به مسئله‌ی اصلی این مدل برگردیم:اگر آگاهی ماهیتی جهانی و همگانی دارد، پس چرا ما…

🔰و حالا یک بار دیگر به مسئله‌ی اصلی این مدل برگردیم:اگر آگاهی ماهیتی جهانی و همگانی دارد، پس چرا ما خودمان را به‌صورت انسان‌هایی جدا از یکدیگر تجربه می‌کنیم؟پاسخ کاستروپ این است: گسستگی یا دیسوسیاسیون (Dissociation). این مفهوم، از نظر او، کلید فهم این مسئله است.🔰او از پدیده‌ی روان‌شناختی دیسوسیاسیون، مانند آنچه در اختلال شخصیت چندگانه دیده می‌شود، به‌عنوان الگویی استفاده می‌کند تا توضیح دهد چگونه یک میدان واحد آگاهی می‌تواند به چندین مرکز ظاهراً مستقل تقسیم شود.ایده‌ی او این است:🔰آگاهیِ جهانی، واقعیت بنیادین است.هر موجود زنده، در واقع یک «بخشِ گسسته» یا یک مرکز مستقل درون همین آگاهی واحد جهانی است.آنچه ما به‌عنوان بدن و مغزِ زنده مشاهده می‌کنیم، صرفاً نمود بیرونی این گسستگی است.🔰به این ترتیب، او توضیح می‌دهد که چرا هر یک از ما دیدگاه و تجربه‌ای کاملاً شخصی داریم، چرا وضعیت‌های مغزی با تجربه‌های ذهنی همبستگی دارند و چرا کاهش نقشِ فیلترکننده‌ی مغز می‌تواند به تجربه‌هایی عمیق‌تر و گسترده‌تر منجر شود.از دل این مدل، برداشت تازه‌ای از نقش مغز به دست می‌آید.🔰از نظر کاستروپ، مغز آگاهی را تولید نمی‌کند، بلکه بخشی از ساختاری است که آگاهی جهانی را در قالب یک هویت فردی متمرکز و محدود می‌کند.وقتی این ساختار ضعیف شود مثلاً بر اثر مصرف مواد روان‌گردان، حالت خلسه، آسیب‌های شدید یا تجربه‌های نزدیک به مرگ، بخش بیشتری از آن آگاهی فراگیر می‌تواند آشکار شود.🔰به همین دلیل، کاستروپ کاهش فعالیت مغز را نه ایرادی برای نظریه‌ی خود، بلکه تأییدی بر آن می‌داند.و من هم دقیقاً همین دیدگاه را دارم. به نظر من نیز مغز بیش از آنکه تولیدکننده‌ی آگاهی باشد، نقش یک گیرنده، فیلتر و محدودکننده را ایفا می‌کند. وقتی این کارکرد تضعیف می‌شود، دسترسی ما به واقعیتی بسیار گسترده‌تر ممکن می‌شود.🔰در حالت عادی، مغز فقط آن مقدار از واقعیت را در اختیار ما قرار می‌دهد که برای زندگی در این جهان مادی لازم است. اما اگر این فیلتر کنار برود، همان اتفاقاتی رخ می‌دهد که افرادی با تجربه‌ی نزدیک به مرگ از آن سخن می‌گویند؛ یعنی دسترسی به میدان آگاهی جهانی و تجربه‌ی لایه‌هایی از واقعیت که بسیار فراتر از آن چیزی است که در زندگی روزمره قادر به ادراک آن هستیم.♦️پس مرگ چیست؟پاسخ کاستروپ این است:اگر بدن زنده، نمود بیرونی یک فرایند گسستگی در آگاهی باشد، آنگاه مرگ به معنای پایان آگاهی نیست، بلکه تنها پایان این شکل خاص از جدایی و فردیت است.