جنوب، همیشه سنگر بی‌ادعای ایران بوده است.همان جایی که سال‌ها گرمای طاقت‌فرسا را تحمل کرد، گردوغبار…

جنوب، همیشه سنگر بی‌ادعای ایران بوده است.همان جایی که سال‌ها گرمای طاقت‌فرسا را تحمل کرد، گردوغبار را نفس کشید، با کمبود آب جنگید و روی ثروتی زندگی کرد که سهم بزرگی از اقتصاد کشور را می‌سازد، اما سهم خودش همیشه به اندازه رنجش نبود.جایی که نفت و گاز از دل خاکش بیرون آمد، اما خیلی از مردمش سال‌ها با کمبود امکانات، آب پایدار، زیرساخت و رفاه دست‌وپنجه نرم کردند.و حالا که آتش جنگ به جنوب نزدیک‌تر شده، دوباره همان مردم در خط مقدم ایستاده‌اند؛ مردمی که نه آغازکننده جنگ بوده‌اند و نه انتخابش کرده‌اند، اما اولین کسانی هستند که صدای انفجار را می‌شنوند، نگرانی را زندگی می‌کنند و بهای ناامنی را می‌پردازند.در جنگ، مرز واقعی روی نقشه نیست؛ روی قلب آدم‌هاست. هر موشکی که فرود می‌آید، فقط یک نقطه را هدف نمی‌گیرد؛ آرامش یک خانواده، خواب یک کودک و امید هزاران انسان را هم نشانه می‌رود.برای جنوب... برای مردمی که سال‌ها بارِ کشور را به دوش کشیده‌اند... امروز فقط یک آرزو داریم: کاش سهمشان از این سرزمین درد و رنج نباشد کاش سهمشان ارامش و امنیت و زندگی باشد😔@NaMaHaNg4