🔷«داوود ـ بتشبع» و «محمد ـ زینب»: میل، قدرت و مسئولیت اخلاقی (۳)👑 از پادشاهِ صاحبِ «حکمت» و «فصل‌ال…

خیریه‌ی شماره‌ی ۹۵، مردادماه ۱۴۰۵توضیحاتخانمی ۳۸ ساله، همسر فوت شده (بر اثر تصادف) و دارای ۳ فرزند: دختر ۱۴ و ۱۰ ساله و پسر ۸ ساله. ایشون در خانه‌ی پدر همسرشون زندگی می‌کردن که بعد فوت همسر، به دلیل اختلافات زیاد قرار شده خونه تنهایی بگیرن و برای رهن ۶۵۰ میلیون تومان نیازه که ۳۰۰ میلیون تومان خودشون دارن، ۲۷۰ میلیون تومان برخی از افراد خیّر تقبل کرده‌اند. صاحب‌خانه هم همراهی کرد و برای یک‌سال مبلغ ۲ میلیون تومان اجاره می‌گیره که خود خانم می‌پردازن.با توجه به فرصت کم و اینترنت ضعیف، اگر کسی می‌تواند بخشی از مبلغ یا تمام آن را تقبل کند، به آی‌دی زیر در همین تلگرام پیام بدهد:@Mousaviaghighi(( فرصت : ۳ روز ))🔸مبلغ مورد نیاز : ۸۰ میلیون تومان🔸🔺مبلغ باقی‌مانده : ۲۴ میلیون تومان 🔺(مبلغ ۵۶ میلیون تومان جمع‌آوری شده)🔹 شماره کارت:6104337427804677(بانک ملت)

📘از «همسرانِ فرعون» تا «أُمَّهَاتُ الْمُؤْمِنِینَ»— استثناگراییِ حاکم، انضباطِ زنان و «تدفین اجتماعی»(۵)✍🏻#ر_نجفی🔷 «داوود ـ بتشبع» و «محمد ـ زینب»: میل، قدرت و مسئولیت اخلاقی (۲)👓 مسئله دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که مفسر، به‌جای خواندن متن بر اساس منطق خودِ آن، نخست تصویری از «انسان مقدسِ خطاناپذیر» را از بیرون متن به آن تحمیل می‌کند و سپس هر چیزی را که با آن تصویر ناسازگار باشد، نه به‌عنوان بخشی از پیام متن، بلکه به‌عنوان نشانه‌ای از «تحریف» کنار می‌زند. در چنین رویکردی، مشکل دیگر فقط یک تفسیر نادرست نیست؛ خودِ پیش‌فرض‌ها اجازه نمی‌دهند متن چنان‌که هست دیده شود.🔻برای فهم دقیق‌تر این روایت، بنابراین بهتر است از خودِ ترتیب رخدادها آغاز کنیم؛ زیرا متن، ماجرا را صرفاً به‌صورت گزارشی از یک رابطهٔ زناشویی ممنوعه روایت نمی‌کند، بلکه مرحله‌به‌مرحله نشان می‌دهد که میلِ پادشاه چگونه با قدرت سیاسی او درهم می‌آمیزد و چگونه از یک میل شخصی به سوءاستفاده از قدرت و سپس خشونت سیاسی می‌رسد.داوود، پادشاه اسرائیل، بتشبع را در حال حمام کردن می‌بیند. متن ابتدا بر دیدنِ بدنِ او و زیبایی‌اش تأکید می‌کند. سپس داوود دربارهٔ هویت زن پرس‌وجو می‌کند و درمی‌یابد که او همسر اوریا است.🔺🔻این ترتیب مهم است:دیدن زن ← برانگیخته‌شدن میل ← پرس‌وجو ← آگاهی از شوهردار بودن زن ← ادامه دادن به اقدام ← فرستادن مأموران ← آوردن زن نزد پادشاه ← همبستری.🔺یعنی داوود پیش از آنکه بداند زن شوهردار است اقدام نکرده بود؛ اما دقیقاً پس از آنکه فهمید زن متعلق به یک رابطهٔ زناشویی موجود است نیز عقب ننشست.🔺با توجه به تفاوت شدید قدرت میان پادشاه و زن تحت سلطهٔ او و فقدان هرگونه بیان صریح از رضایت و میل بتشبع، توصیف این رخداد به‌عنوان سوءاستفادهٔ جنسی از قدرت و حتی تجاوز جنسی قابل بیان است. متن نیز بتشبع را به سبب این رابطه متهم نمی‌کند؛ ابتکار عمل در روایت از سوی داوود است. پس از آن بتشبع باردار می‌شود. داوود برای پنهان‌کردن رابطه تلاش می‌کند اوریا (شوهرش) را به خانه بفرستد تا بارداری به رابطهٔ زناشویی او با همسرش نسبت داده شود. اوریا، که در جنگ است، حاضر نمی‌شود به خانه برود.آنگاه داوود نقشهٔ قتل او را می‌کشد. اوریا باید در خطرناک‌ترین نقطهٔ جنگ قرار گیرد و نیروها از اطراف او عقب بکشند. نقشه اجرا می‌شود. اوریا کشته می‌شود و داوود سپس بتشبع را به همسری می‌گیرد. 🔻اما داستان اینجا تمام نمی‌شود. راوی در پایان فصل یازدهم سموئیل جمله‌ای صریح می‌آورد:«اما کاری که داوود کرده بود در نظر خداوند بد بود.»این جمله اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد. متن نمی‌گوید «بتشبع و داوود اشتباه کردند». نمی‌گوید «شرایط چنین اقتضا کرد». نمی‌گوید «ازدواج بعدی این مسئله را اصلاح کرد». می‌گوید:«کاری که داوود کرده بود بد بود.»👆👈 یعنی مسئولیت اخلاقی و سیاسیِ عمل متوجه خود داوود است.🔸و سپس فصل بعدی با ورود ناتان، این داوری را به سطحی صریح‌تر می‌برد: پیامبر خدا در برابر پادشاه قرار می‌گیرد و پادشاه را به سبب استفادهٔ جنایتکارانه از قدرتش محکوم می‌کند.👆👈 بنابراین، در منطق خودِ روایت، قدرت داوود نه او را از داوری اخلاقی معاف می‌کند، و نه به او حقِ تصاحبِ همسرِ سردارش را می‌دهد؛ برعکس، هرچه قدرت بیشتر باشد، «مسئولیت اخلاقی» و «ضرورتِ نقد» نیز سنگین‌تر می‌شود.🔻ناتان، پیامبر خدا، نزد پادشاه می‌آید. اما او مستقیماً اتهام را به داوود نمی‌گوید. داستان مرد ثروتمندی را تعریف می‌کند که گوسفندان فراوان دارد، اما برهٔ تنها و عزیز مرد فقیر را می‌گیرد.😡داوود از شنیدن این داستان خشمگین می‌شود و حکم می‌دهد که: «آن مرد سزاوار مرگ است».🪞آنگاه ناتان آینه را مقابل پادشاه می‌گیرد:«تو آن مرد هستی!»این یکی از قدرتمندترین لحظات اخلاقی در روایت بایبل عبری است.(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin

📘از «همسرانِ فرعون» تا «أُمَّهَاتُ الْمُؤْمِنِینَ»— استثناگراییِ حاکم، انضباطِ زنان و «تدفین اجتماعی»(۵)✍🏻#ر_نجفی🔷 «داوود ـ بتشبع» و «محمد ـ زینب»: میل، قدرت و مسئولیت اخلاقی (۱)🔻پیش از ورود به داستان، بد نیست یک ملاحظهٔ روش‌شناختی ضروری را در نظر بگیریم:📌 در مواجهه با این قصه دقیقاً می‌توان دید که چگونه فیلترهای کلامی و پیش‌فرض‌های عصمت‌انگارانهٔ برآمده از سنت اسلامی می‌توانند مانع از فهم خودِ بایبل عبری شوند. این مسئله دربارهٔ داوود اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا روایت قرآنی، بخش قابل‌توجهی از داستان داوود و بتشبع را حذف و سانسور کرده و ماجرای قضاوت داوود نیز در قالب روایتی کوتاه، مبهم و جداشده از زمینهٔ اصلیِ داستان بازگو می‌شود؛ در سنت شیعی، این فاصله به دلیل تأکید کلامیِ شدیدتر از قرآن بر عصمت انبیا، بیش از این تشدید می‌شود.🔺از همین رو، وقتی بخش قابل توجهی از علما و خطبایِ شیعه، با پیش‌فرض قرآنی ـ کلامیِ دربارهٔ عصمت انبیا به سراغ داستان داوود رفته‌اند و چون نمی‌توانسته‌اند داوود را در مقام قدرت، انسانی خطاپذیر و حتی مرتکب گناه و جنایت ببینند، به‌جای آنکه روایت کتاب مقدس را بر اساس منطق خودِ آن بخوانند، اصل روایت را مورد تخطئه قرار داده، و در نهایت آن را از مصادیق «تحریف» کتاب مقدس دانسته‌اند.🔻در اینجا دست‌کم دو پیش‌فرض باید کنار گذاشته شود:نخست، باید میان «شأن دینی داوود» و «مقام او در این روایت» تمایز گذاشت. داوود در کتاب مقدس صرفاً یک شخصیت سیاسی عادی نیست؛ او پادشاهِ مسح‌شدهٔ اسرائیل است و در برخی متون نیز با الهام و سخن گفتن از سوی روح خدا توصیف می‌شود. بنابراین مسئله این نیست که داوود را به‌سادگی «پادشاه، نه نبی» بنامیم و تمام شأن دینی او را حذف کنیم. 📌 مسئلهٔ واقعی این است که متن کتاب مقدس، هیچ‌یک از این جایگاه‌ها را به معنای مصونیت مطلق او از خطا و گناه قرار نمی‌دهد.🔸در داستان بتشبع، داوود اساساً در مقام پادشاه و صاحب قدرت سیاسی عمل می‌کند: او می‌بیند، دربارهٔ زن تحقیق می‌کند، می‌فهمد که او همسر اوریاست، مأمور می‌فرستد، زن را نزد خود می‌آورد، و پس از آشکار شدن بارداری، از قدرت سیاسی و نظامی خود برای پنهان کردن رابطه و سرانجام حذف شوهر او (اوریا) استفاده می‌کند. در مقابل، ناتانِ نبی در برابر داوودِ پادشاه قرار می‌گیرد و به نام خدا خودِ پادشاه را مورد داوری قرار می‌دهد. 📌 این ساختار روایی برای فهم متن بسیار مهم است: شخصی که بر تخت نشسته، به دلیل جایگاهش از داوری اخلاقی و الهی معاف نیست؛ بلکه دقیقاً به سبب قدرتی که در اختیار دارد، باید پاسخ‌گو باشد.❌ ازاین‌رو، نباید تصویر اسلامی - شیعیِ «پیامبرِ معصوم» را بی‌واسطه بر داوودِ این روایت تحمیل کرد. حتی اگر برای داوود شأنی دینی و الهامی قائل باشیم، متن کتاب مقدس این شأن را با عصمت اخلاقی و مصونیت از گناه یکی نمی‌کند. برگزیدگی الهی، در این روایت، به معنای ناتوانی از سقوط اخلاقی نیست.🔻دوم، گزارش خطا، گناه یا حتی جنایتِ یک شخصیت بزرگ سیاسی، به‌خودی‌خود هیچ دلیلی بر تحریف متن نیست. اتفاقاً می‌توان استدلال معکوس را نیز مطرح کرد:📌 اینکه متن مقدسِ یک قوم، لغزش، فساد و جنایتِ یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های سیاسی، قومی و دینی خود را پنهان نمی‌کند، می‌تواند نشانه‌ای مهم از صداقت و واقع‌گرایی روایی آن باشد. ✅ متن در اینجا داوود را تطهیر نمی‌کند، شکست اخلاقی او را حذف نمی‌کند و قدرت سیاسی را سپری برای مصونیت از داوری قرار نمی‌دهد.🔸حتی از منظر روایی، داستان به‌گونه‌ای ساخته شده تا بیان کند که قدرت، خودِ زمینهٔ امکان گناه را فراهم می‌کند. داوود صرفاً مردی نیست که میل جنسی پیدا کرده است؛ او پادشاه است، و فاصلهٔ قدرت میان او و بتشبع، و سپس میان او و اوریا، امکان‌هایی در اختیارش می‌گذارد که یک فرد عادی از آنها برخوردار نیست. 📌 میل شخصی، هنگامی که با قدرت سیاسی ترکیب می‌شود، از یک میل خصوصی فراتر می‌رود و می‌تواند به تصاحب، پنهان‌کاری، سوءاستفاده از قدرت و خشونت سیاسی منتهی شود.📍📍یکی از پیام‌های جدی همین روایت نیز می‌تواند این باشد که قدرت، انسان را از خطا و فساد مصون نمی‌کند. حتی شخصیتی که خدا او را برگزیده، مسح کرده و بر تخت نشانده است، می‌تواند در معرض سقوط اخلاقی قرار گیرد؛ و درست به همین دلیل، قدرت بیش از آنکه مجوز اعتماد باشد، نیازمند مراقبت، محدودیت و پاسخ‌گویی است.🏛 در اینجا یک تفاوت مهم با برخی نظام‌های الهیاتیِ متأخر آشکار می‌شود: در این روایت، قداستِ موقعیت، گناهِ صاحب موقعیت را از میان نمی‌برد. برگزیده بودن داوود باعث نمی‌شود که متن [با «زبانِ خدا» و «پشتِ نقابِ خدا»] رفتار او را توجیه کند؛ برعکس، همان شخصیت برگزیده در برابر پیامبر خدا قرار می‌گیرد و مورد بازخواست قرار می‌گیرد.(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin