🔷«داوود ـ بتشبع» و «محمد ـ زینب»: میل، قدرت و مسئولیت اخلاقی (۳) 👑 از پادشاهِ صاحبِ «حکمت» و «فصل‌ا…

📘از «همسرانِ فرعون» تا «أُمَّهَاتُ الْمُؤْمِنِینَ»(۱۵)🔷امر قدسی: آینۀ حقیقت یا عاقدِ حرمسرای قدرت؟ (۲)— از «تو آن مرد هستی» تا «او را به ازدواج تو درآوردیم!» 🤵🏻‍♀️در روایت داوود، بدنِ زن هنگامِ عدمِ حضور شوهرش، در حریمِ امنِ خانه‌ دیده می‌شود. داوود او را هنگام شست‌وشو می‌بیند، زیبایی او توجهش را جلب می‌کند، دربارۀ او پرس‌وجو می‌کند و سپس متوجه می‌شود که زنِ مردی از سردارانش است. اما میل متوقف نمی‌شود.👰🏻در روایت‌ِ سنتی دربارهٔ زینب نیز الگویی مشابه، بیان شده: محمد بدنِ زینب را در وضعیتی غیرعادی در حریمِ امن خانه‌اش، می‌بیند، زیبایی او توجهش را جلب می‌کند تا حدی که کلماتی از روی حسّ شگفتی ابراز می‌کند، کشش در او پدید می‌آید و این کشش در نهایت به ازدواج می‌انجامد. هرچند قرآن ساختار فشرده‌تری ارائه می‌دهد:«همسرت را نگه دار و از خدا پروا کن.»سپس:«و چیزی را در نفس خود پنهان می‌کردی که خدا آشکارکنندهٔ آن بود.»و پس از پایان ازدواج زید و زینب:«او را به ازدواج تو درآوردیم.»🔻در نتیجه، ساختاری مشترک دو روایت چنین دیده می‌شود:دیدن زن ← برانگیخته‌شدن میل ← وجود شوهر ← ورود مرد صاحب قدرت ← پایان رابطۀ قبلی ← رسیدن مرد صاحب قدرت به زن🔺اما تفاوت‌هایی جدی نیز هست. در داستان داوود، شوهر با شمشیر حذف می‌شود. در داستان زینب، شوهر با طلاق از رابطه خارج می‌شود؛ هرچند در ادامه شوهرِ زینب به‌شکلی غیرعادی حذف می‌شود، و کمی بعد، فرزند او نیز به‌شکلی غیرعادی حذف می‌شود. اما از منظر ساختار روایی، در هر دو مورد یک رابطهٔ موجود باید پایان یابد تا رابطهٔ مرد صاحب قدرت با زن امکان تحقق پیدا کند.⚔️ تفاوت تعیین‌کننده؛ محکومیت داوود و مشروعیت‌بخشی به محمدتفاوت اصلی دو روایت در جایی ظاهر می‌شود که متن باید دربارۀ رفتار مرد صاحب قدرت داوری کند. در داستان داوود، خداوند علیه داوود موضع می‌گیرد. ناتان می‌گوید:«تو آن مرد هستی.»داوود محکوم می‌شود. اعتراف می‌کند. مجازاتش اعلام می‌شود. ❌ اما در داستان زینب، ساختار متفاوت است. قرآن از چیزی سخن می‌گوید که محمد در درون خود پنهان کرده بود و از واکنش مردم نسبت به آن بیم داشت؛ سپس پس از طلاق زینب، بجای آنکه پیامبر را به سبب این میل و ازدواج محکوم کند، می‌گوید:«او را به ازدواج تو درآوردیم.»و سپس:«بر پیامبر در آنچه خدا برای او مقرر کرده است، هیچ تنگنا و گناهی نیست».🔺🔻یعنی روایت در نهایت به سمتِ تشریع و مشروعیت‌بخشیِ مطلقِ آسمانیِ چنین میلِ و هوسِ ممنوعه‌ای حرکت می‌کند. اینجا تفاوت ساختاری دو متن آشکار می‌شود:✔️ در داستان داوود، پیامبر خدا آینه را مقابل پادشاه می‌گیرد تا او را محکوم کند. در داستان زینب، وحی برای ازدواج پیامبر مبنای الهی و تشریعی فراهم می‌کند.✔️ در یکی، قدرت سیاسی در برابر معیار الهی قرار می‌گیرد. در دیگری، امر الهی به صورت مبنای حقوقیِ عمل صاحب قدرت ظاهر می‌شود. 🪞آینه‌ای که در یک روایت هست و در دیگری نیست؛ شاید بنیادی‌ترین تفاوت همین باشد. داوود نمی‌تواند خودش را قاضی نهایی خودش قرار دهد. ناتان وارد صحنه می‌شود و آینه را به دست او می‌دهد:«تو آن مرد هستی.»🤦🏻‍♂️ پادشاه ابتدا دیگری را محکوم می‌کند، سپس می‌فهمد که آن «دیگری» خودش بوده است!❌ اما در روایت زینب، چنین آینه‌ای ساخته نمی‌شود. صحنه‌ای هم‌سنگِ مواجهۀ «ناتان و داوود» در قرآن و تاریخ‌نگاری عباسی وجود ندارد که کسی روبه‌روی محمد بایستد و بگوید:«تو آن مرد هستی.»برعکس، همان وحی‌ای که رابطه را روایت می‌کند، سرانجام آن را در چارچوب ارادۀ خدا قرار می‌دهد. از این جهت، تفاوت فقط تفاوت میان دو داستان دربارۀ دو زن نیست؛ تفاوت میان دو معماری برای رابطۀ قدرت، اخلاق و امر مقدس است.در روایت داوود:قدرت باید در برابر اخلاق پاسخ‌گو باشد.در روایت زینب:وحی در این مورد خاص به عمل صاحب قدرت صورت تشریعی می‌دهد.این همان جایی‌ست که پرسش اصلی از «شهوت» به قدرت منتقل می‌شود:اگر میل صاحب قدرت متوجه زنی باشد که در یک رابطۀ زناشویی قرار دارد، آیا قدرت باید خود را در برابر آن رابطه محدود کند، یا می‌تواند شرایط حقوقی و اجتماعی را چنان تغییر دهد که مانع تحقق میل از میان برود؟🦸🏻‍♂️ مصونیت قهرمان؛ تفاوت داوود و محمدبایبل عبری برای حفظ قداست داوود، جنایت او را سانسور و توجیه نمی‌کند و بر سر یهودیان بابتِ الطافِ(!) این پادشاه منت نمی‌گذارد. برعکس، رسوایی او را وارد حافظۀ مقدس می‌کند:داوود به زنِ سردارش تعرض می‌کند و باردارش می‌کند؛ شوهر او را به کامِ مرگ می‌فرستد؛ تلاش می‌کند عمل خود را پنهان کند؛ به‌وسیلهٔ پیامبر خدا افشا می‌شود؛ محکوم می‌شود؛ اعتراف می‌کند؛ اما مجازات‌هایی چندلایه بر او واقع می‌شود. و با این حال همچنان داوود باقی می‌ماند؛ یعنی حفظِ جایگاه قدسیِ شخصیت، به سانسور و توجیهِ جنایت او نیاز ندارد.(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin

🔷 امر قدسی: آینهٔ حقیقت یا عاقدِ حرمسرای قدرت؟ (۱)— از «تو آن مرد هستی» تا «او را به ازدواج تو درآوردیم!» 🔻در داستان داوود، امر قدسی در برابر قدرت می‌ایستد. خداوند از طریق ناتان پادشاه را به محاکمه می‌کشد و به او می‌گوید:«تو آن مرد هستی.»❗️داوود نمی‌تواند به خدا بگوید:«من مسح‌شده‌ام و الله مؤید هر میل، هوس و جنایت من است، و تو موظفی آن را مشروع اعلام کنی.» برعکس، خدا در مقام داورِ پادشاه ظاهر می‌شود.❌ اما در روایت زینب، ساختار معکوس می‌شود. اینجا همان امر قدسی که می‌توانست قدرت دینی را به چالش بکشد، در قرآن در مقام عاقد و توجیه‌کنندۀ بی‌شرمِ سلطان ظاهر می‌شود:«او را به ازدواج تو درآوردیم.»🔻و همینجا مسئله از اخلاق جنسی فراتر می‌رود و به مسئله‌ای بنیادی‌تر می‌رسد: چه اتفاقی می‌افتد وقتی صاحب قدرت سیاسی، هم‌زمان صاحب اقتدار دینی و دریافت‌کنندۀ وحی باشد؟🔻در این وضعیت، اگر متن مقدس رفتار صاحب قدرت را به فرمان مستقیم خداوند تبدیل کند، نقدِ رفتار او دیگر صرفا نقد یک انسان تاریخی نیست. مؤمن برای نقد کردن باید از یک سد روانی و ایمانی عبور کند:اگر این کار واقعا فرمان خدا بوده باشد، پس اعتراض من به آن، اعتراض به خدا نیست؟🔻اینجا تناقض به نقطۀ نهایی خود می‌رسد. فرد مؤمن حس می‌کند و می‌خواهد بگوید:«این رفتار محمد اخلاقا نادرست بود.»🔻اما بلافاصله با پرسش دیگری روبه‌رو می‌شود:«اگر خداوند خود این رفتار را تأیید کرده باشد، آیا تو داری دربارۀ حکم خدا داوری می‌کنی؟»📍در نتیجه، امر قدسی که در روایت داوود ابزار مهار قدرت بود، در اینجا به سپرِ بلای قدرت و ابزار سرکوب تبدیل شود. و مسئله فقط ترس درونی نیست. اگر فرد از سد ایمان عبور کند و با صدای بلند بگوید:«من این رفتار محمد را خطا، غیراخلاقی یا جنایت‌کارانه می‌دانم»،🗡امت اسلامی بنا بر تربیتِ قرآنی - حدیثی، این سخن را «نقد یک شخصیت تاریخی» نمی‌فهمند و در قالب «توهین به پیامبر، سبّ النبی، ارتداد و اهانت به مقدسات» درک می‌کنند؛ و چنین اتهام‌هایی پیامدهای بسیار سنگین، از حبس‌های بلندمدت تا مرگ برای فرد خواهد داشت.🔻پس اینجا با دو دیوِ اسلامی و نگهبانِ همزمان روبه‌رو هستیم:1️⃣ نگهبان اول، درون مومن:«مبادا مخالفت با پیامبر، مخالفت با خدا باشد؛ مبادا ایمانم خدشه‌دار شود؛ مبادا مستوجب شکنجه‌های الله شوم.»2️⃣ نگهبان دوم، بیرون مومن:«اگر از این ترس عبور کردی و سخن گفتی، امتِ محمد و حکومت اسلاممی تو را مرتد، کافر یا توهین‌کننده به پیامبر می‌داند.»🔺به این ترتیب، منتقد پیش از آنکه دهان باز کند، ممکن است دو بار متوقف شده باشد: یک‌بار بوسیلۀ وجدان ایمانی خود؛ و بار دوم به‌وسیلۀ جامعه‌ای که قرآن و سنت در طول قرن‌ها ساخته است.🔺این همان جایی‌ست که مسئله را از «قداست پیامبر» به مصونیت قدرت مقدس منتقل می‌کند.❓در داستان داوود، خدا برای محکوم کردن پادشاه، ناتان را می‌فرستد. اما در ساختاری که سلطان خودْ دریافت‌کنندۀ وحی، مفسر وحی، قانون‌گذار و موضوع تأیید وحی است، پرسش این است:ناتان چه کسی می‌تواند باشد؟🪞چه کسی می‌تواند به پیامبر بگوید:«تو آن مرد هستی»؟🔻اگر پاسخ این باشد که هیچ‌کس، آنگاه امر قدسی دیگر داور قدرت نیست؛ خودِ قدرت می‌تواند به دروازۀ امر قدسی دسترسی انحصاری پیدا کند. و اگر همان امر قدسی سپس برای رفتار صاحب قدرت حکم صادر کند، یک حلقهٔ بسته شکل می‌گیرد:قدرت ← وحی ← مشروعیت ← مصونیت قدرت🔺قدرت حکم می‌کند ← وحی آن را تأیید می‌کند ← تأیید الهی به حکم شرعی تبدیل می‌شود ← و سپس همان حکم شرعی به ابزاری برای دفاع از قدرت تبدیل می‌شود.🔻در اینجا مسئله دیگر فقط این نیست که «محمد چه کرد؟»؛ پرسش عمیق‌تر این است:❓با چنین ارائه‌ای از امر قدسی، چه ساختاری شکل داد که در آن صاحب قدرت کنش خود را به ارادهٔ الهی پیوند می‌زند و نقدِ آن کنش، از نقد یک انسان تاریخی فراتر رفته و به چالش با امر مقدس تبدیل می‌شود؟ و جانِ مقدس و حقوقِ اولیۀ انسان‌های آزاده و اهل اندیشه‌ی بی‌شماری در تاریخ به‌پای این «ساختار فرعونی» قربانی شود!🔺اینجاست که می‌توان از تعبیر «فاشیسم حداکثری» بعنوان یک استعارۀ انتقادی استفاده کرد برای اشاره به ساختاری که در آن «قدرت سیاسی، اقتدار دینی، حقیقت مطلق و اجبار اجتماعی» در یک مدار واحد قرار می‌گیرند و امکان مخالفت با صاحب قدرت به مخالفت با «حقیقت مقدس» تبدیل می‌شود. 🔺در چنین ساختاری، مشکل فقط این نیست که قدرت نقد نمی‌شود. مشکل بنیادی‌تر این است که مخالفت با قدرت، از پیش به مخالفت با خدا بازتعریف شده است. و این دقیقا نقطۀ مقابل داستان داوود است. در آنجا خداوند به پادشاه می‌گوید:«تو آن مرد هستی.»❓اینجا اما پرسش این است:اگر پیامبر در جایگاه پادشاه، قانون‌گذار و سخنگوی خدا قرار گیرد، چه کسی جرئت خواهد کرد به او بگوید: «تو آن مرد هستی»؟(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin

📘از «همسرانِ فرعون» تا «أُمَّهَاتُ الْمُؤْمِنِینَ»— استثناگراییِ حاکم، انضباطِ زنان و «تدفین اجتماعی»(۱۳)✍🏻#ر_نجفی🔷«داوود ـ بتشبع» و «محمد ـ زینب»: میل، قدرت و مسئولیت اخلاقی (۱۰)🔻 و این دگرگونی از نظر اخلاق سیاسی اهمیت بسیار زیادی دارد. در روایت سموئیل، پیام روشن است:📌 قدرت، مصونیت اخلاقی نمی‌آورد؛ بلکه می‌تواند زمینه‌ساز فسادها و گناهان عظیم و حیرت‌آور شود، حتی در انسانِ مؤمن و برگزیده. و برگزیده‌بودن، صاحب قدرت را از سقوط و پاسخ‌گویی معاف نمی‌کند.🔻بلکه حتی می‌توان گفت:هرچه قدرت بیشتر، امکانِ فساد بیشتر؛ و هرچه جایگاه مقدس‌تر، ضرورتِ پاسخ‌گویی بیشتر.🔻اما هنگامی که خطاهای بزرگ صاحب قدرت از روایت سانسور و حذف شوند، مخاطب دیگر با این پرسش مواجه نمی‌شود که:❓«چگونه ممکن است یک انسانِ مؤمن، برگزیده و صاحب مقام، به فساد قدرت گرفتار شود؟»🔻در عوض، تصویری شکل می‌گیرد که در آن انسان‌های برجستهٔ دینی و شاهان برگزیده و بزرگِ یک قوم، عمدتاً در یک تیپ اخلاقی واحد و انتزاعی قرار می‌گیرند: 😇 کامل و بی‌نقص و بی هیچ ‌رذیلتی، مؤمنِ محض، مطیعِ محض، حکیم کامل، اهل انابه و در نهایت برخوردار از تأیید و مغفرتِ کاملِ الهی، و بی‌نیاز از نصیحت و عتاب و خطاب‌های تندِ دیگران، بدونِ مجازات‌های جدی و سنگین برای خطاهای بزرگِ خود!🔻در چنین بازنمایی‌ای، زندگی ویژه، شخصیت ویژه، کشمکش‌های واقعی، خطاهای بزرگ، سقوط و پیامدهای تاریخیِ اعمال شخصیت‌ها بخش مهمی از خود را از دست می‌دهد.📌 در نتیجه، به‌جای اینکه مخاطب از خلال شکست و سقوط انسان‌های بزرگ بیاموزد که هیچ مقام انسانی مصون از فساد نیست، با الگوهایی ایده‌آلیستی و انتزاعی و کمابیش یکدست مواجه می‌شود.🔻بنابراین، حذف روایت داوود فقط باعث نشده است مسلمانان کمتر دربارهٔ داوود بدانند؛ بلکه باعث شده است نوع دیگری از داوود را بشناسند. این حذف، صرفاً یک خلأ اطلاعاتی ایجاد نکرده؛ بازنمایی اخلاقیِ شخصیت را تغییر داده است.🔻و این نکته حتی در تاریخ تفسیر یهود نیز محل کشمکش بوده است. خودِ روایت سموئیل، داوود را در برابر نقد قدرت قرار می‌دهد و ناتان را به‌عنوان صدای اخلاقیِ در برابر پادشاه می‌نشاند؛ اما در بخشی از سنت ربانی، به‌ویژه در تلمود، تلاش چشمگیری برای تخفیف یا بازتفسیر گناه داوود دیده می‌شود؛ تا جایی که در شبات ۵۶الف آمده است: «هرکس بگوید داوود گناه کرد، خطا کرده است!»📌 این تفاوت معنادار است: در یک سوی سنت، قدرتِ پادشاه در معرض افشا و داوری قرار می‌گیرد؛ در سوی دیگر، شأنِ قدسیِ پادشاه می‌تواند به بازتفسیرِ خودِ خطا بینجامد. بنابراین مسئله فقط این نیست که «داوود گناه کرد یا نکرد»؛ بلکه این است که:❓روایت و سنت تفسیری با خطای صاحب قدرت چه می‌کنند: آن را آشکار و اخلاقاً مسئله‌مند می‌کنند، یا می‌کوشند آن را چنان بازتفسیر کنند که شأن صاحب قدرت محفوظ بماند؟🔺در خوانش معاصر یهودی، کفهٔ ترازو آشکارا به سوی خوانش انتقادی سنگین‌تر است: داستان بتشبع و اوریا نه صرفاً به‌عنوان لغزش شخصی داوود، بلکه به‌عنوان نقدی صریح بر سوءاستفادهٔ پادشاه از قدرت و ضرورت پاسخ‌گویی حاکم خوانده می‌شود.🔻و همین‌جاست که داستان داوود می‌تواند به پرسشی گسترده‌تر دربارهٔ رابطهٔ قدرت دینی و امکان نقد قدرت منتهی شود:❓اگر در روایت سموئیل، خداوند از طریق ناتانِ نبی، پادشاه را در برابر آینهٔ اعمال خود قرار می‌دهد، آیا در روایت‌های بعدی نیز صاحبان قدرت دینی با همان صراحت در برابر چنین آینه‌ای قرار می‌گیرند؟🔻از همین نقطه، گذار به داستان زید، زینب و محمد شکل می‌گیرد:❓آیا صاحب قدرت دینی در برابر همان آینه‌ای قرار می‌گیرد که ناتان (پیامبرِ یهود) پیش روی داوود گذاشت، یا این‌بار روایت و انتساب به امر الهی، به‌جای افشای قدرت، به سازوکاری برای بازتعریف و مشروعیت‌بخشی به رفتار صاحب قدرت تبدیل می‌شود؟🔻این پرسش، در حقیقت ادامهٔ طبیعی همان مسئله‌ای است که داستان داوود پیش روی ما می‌گذارد:❓آیا روایت دینی، قدرت را در معرض داوری قرار می‌دهد، یا می‌تواند شرایطی ایجاد کند که صاحب قدرت از داوری مصون بماند؟(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin