در گوشهای دورافتاده از برزیل، جایی میان خاک و فراموشی، ساختارهایی شکل گرفتهاند که قرار است «اصل…
انتشار: 2026/06/21 08:20 UTC
در گوشهای دورافتاده از برزیل، جایی میان خاک و فراموشی، ساختارهایی شکل گرفتهاند که قرار است «اصلاح» کنند، اما در عمل فقط حبس میکنند. زندانی که بر ویرانههای خشونت تاریخی بنا شده، سالهاست انسانهایی را در خود نگه داشته که نه بهتر شدهاند نه آزاد.در واپسین روزهای عمر این مجموعه، نشانههای فروپاشی و وحشت تازهای آغاز میشود؛ وحشتی که نشان میدهد خشونت، با پایان یک سازه، تمام نمیشود، بلکه شکل عوض میکند و در فضاهای دیگر ادامه پیدا میکند. قلم آنا پائولا مایا در این روایت، بیپرده و صریح، ما را به جای شاهدان خاموش مینشاند.در رمان دیگر او، این خشونت از دیوارهای زندان عبور میکند و به درون یک کشتارگاه صنعتی میرسد؛ جایی که انسان و حیوان در یک چرخۀ مشترک از کنترل، بهرهکشی و حذف قرار گرفتهاند. کارگری که مسئول نخستین ضربه است، در مرز میان همدلی و وظیفه ایستاده، اما ساختار از قبل تصمیم خود را گرفته است.-آنا پائولا مایا نویسنده و فیلمنامهنویس برزیلی است که آثارش بر محور خشونت ساختاری، ازخودبیگانگی و روابط انسان با نظامهای قدرت شکل گرفتهاند. او با نثری ساده اما تیز، موقعیتهایی را ترسیم میکند که در آن مرز میان انسان، ابزار و حیوان بهتدریج محو میشود و ساختارهای اجتماعی بهعنوان نیروی اصلی خشونت ظاهر میشوند. گاوها و مردهاچه روی خاک، چه زیر خاک@nashrenow


