شهر در غم استاد خویش… درگذشت دکتر سید محسن حبیبی / ناصر فکوهی
انتشار: 2026/08/21 10:56 UTCدریافت: 2026/08/22 03:13 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/22 03:13 UTC
شهر در غم استاد خویش… درگذشت دکتر سید محسن حبیبی / ناصر فکوهی
نخستین مشاهده و پستهای مشابه
این برچسبها فقط زمان نخستین مشاهده متن عمومیِ همسان در این فهرست را نشان میدهند و اثباتکننده نویسنده اصلی نیستند.
- ناصر فکوهی / نوشتهها و سایر فایلها · تطابق دقیق — ۳۱ مرداد ۱۴۰۵، ۳:۱۳
- انسانشناسی و فرهنگ · تطابق دقیق — ۳۱ مرداد ۱۴۰۵، ۵:۰۵
اثر انگشت فشرده دقیق و تطابق نزدیکِ متصل به یک نمونه مبنا · زمان ناشناخته، ناموجود باقی میماند
پستهای تلگرام — ناصر فکوهی / نوشتهها و سایر فایلها
۳۱ مرداد: زادروز هوشنگ سیحون ( ۱۲۹۹ – ۱۳۹۳) ☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️
📝دیستوپیا به مثابه ساحت تفکر⁉️ آیا دیستوپیا صرفاً دستهبندیِ ادبی تاریکِ متعلق به قرن بیستم است و کارکرد آن به متون داستانی محدود میشود؟یا میتوان آن را ساحتی برای تفکر و فهم چالشهای جهان معاصر دانست؟ 🔻 در عصر بحرانهای نوظهور، دیستوپیا فراتر از یک قالب روایی، نوعی «تفکر پیامدنگر» است که وظیفه رصد و تحلیل روندهای نگرانکننده حال حاضر و تدقیق در چشماندازهای آتی را بر عهده دارد. 🔻 بررسی دیستوپیا بهمثابه ساحت اندیشه، پاسخ به نیازی مبرم در زمانه ماست؛ پروژهای فکری که با ترسیمِ فرجامهای محتملِ رفتارهای جمعی بشر، امکان نقد وضعیت موجود و بازاندیشی در مسیر آینده را فراهم میسازد.دیستوپیا به مثابه ساحتِ تفکر■استاد ناصر فکوهی■ محمد نصراوی■ محمد شهریاری مقدم🗓 زمان: سهشنبه ۲۷ مرداد ۱۴۰۵✅ @bashgahandishe🆔 @Utopianist_Nasravi
#ناصر_فکوهی/ #نقاشیها / «کارت پستال دویست و هفتاد و دو» الف/ پاستل و آکریلیک روی کاغذ/16 * 10 سانتیمترکانال نقاشیها در تلگرامt.me/nasserfakouhipaintings%DA%A9%D8%A7%D… نقاشیها در اینستاinstagram.com/nasser_fakouhi_paintings/#%… #نقاشیها / «کارت پستال دویست و هفتاد و دو» الف/ پاستل و آکریلیک روی کاغذ/16 * 10 سانتیمترکانال نقاشیها در تلگرامt.me/nasserfakouhipaintings%DA%A9%D8%A7%D… نقاشیها در اینستاinstagram.com/nasser_fakouhi_paintings/
بخشی از گفتگوی #ناصر_فکوهی با سید #محسن_حبیبی برای پروژه تاریخ فرهنگی ایران مدرن
همیشه فکر میکردم دکتر حبیبی به عصری دیگر تعلق دارد؛ به پهنهای متفاوت با آنچه ما میشناسیم. گویی در دیار خود غریبهای بود ستمدیده اما همانقدر مهربان که دوستداشتنی؛ غریبهای متفاوت که همه تحسینش میکردند: دانش تخصصیاش را؛ مهربانی و فروتنیاش را؛ روحیه شاداب و همیشه امیدوارش را؛ وفاداری و عشق بیپایانش را به زیبایی و به ویژه همه زیباییهای معماری و فرهنگ ایران را. همیشه فکر میکردم چگونه میشد اگر به جای یک حبیبی، ما دهها و صدها حبیبی داشتیم؟ چگونه چنین معجزهای میتوانست زندگیمان را نیز به گونهای معجزهآسا تغییر دهد. فکر میکردم، چگونه میتوان در بدترین شرایط، درد کشید و لبخند زد، قلبی آکنده از اندوه داشت و ذرهای از بار آن را به دوش دیگری نگذاشت. همیشه فکر میکردم تا کسانی همچون محسن حبیبی هستند، «خوبی»، «عشق» و «زیبایی» در وجود انسان را نمیتوان نفی کرد: اینکه «آدمهای خوب» وجود دارند و افسردگی و دلتنگی و غم و اندوه بزرگ ما بیشتر از آن است که تصور میکنیم تعداد آنها بیاندازه اندک است و البته از اینکه بسیاری از آنها را بسیار دیر کشف میکنیم و قدرشان را نمیدانیم.لینک به متن کامل در وبگاه ناصر فکوهی nasserfakouhi.com/%d8%b4%d9%87%d8%b1-%d8%…