دیگه اینطوری شدم که از نظر بقیه مغرور و عصبی هستم، اما از نظر خودم به یه بغل نیاز دارم که توش بمیرم.

ترجيحم دوست داشتنيه كه كم كم جلو برهزود عنوان نشهخوب پخته بشهروی شاخه برسهعجله توش نباشهريشه‌ای باشهتا دوست داشتن هيجانى و باشدت بالا.دقیقا چیزی که كريستوفر مارلو میگه:«مرا دوست بدار، اندک اما طولانى»

نشد دیگه باید میرفتم، موندن من چیزی رو درست نمیکرد، بعضی وقت‌ها همین میشه همه وجودت میخواد بمونه، دلت گیر کرده، حتی اگه بمونی حالت بهتره، ولی باید جمع کنی بری طوری بری که انگار هیچوقت نبودی و هیچ راه برگشتی نداشته باشی، من هم باید میرفتم انگار هیچوقت نبودم.

انقدر بالغ هستم که قبول کنم جایگزین میشم و انقدر اعتماد به نفس دارم که میدونم کسی که جایگزینم میشه قطعا یه افت کیفیت بزرگ محسوب میشه.

من آزادم هرکاری که دلم بخواد بکنم، اما اگه آدم مورد علاقه‌ام بگه نه یعنی نه.

من یه شبایی با خودم هم خداحافظی کردم چون فکر نمیکردم قلبم تا صبح تاب بیاره، شب مردم اما صبحش بیدار شدم، لباس پوشیدم و رفتم سرکار، باور کن هیچ حالی دائمی نیست.

🖤