شب همه بخیر.مخصوصا اونایی که تو‌ دلشون با غمی دست بر گریبانن که نمیتونن به کسی بگن..

قبلنا تو بحث کردن با ادما خیلی جسورتر بودم ، بی پرواتر، پر انرژی‌تر.بعدها فهمیدم به از دست رفتن ارامشم نمی‌ارزه.اینکه تو بخوای به کسی که کل تلاششو میکنه متوجه نشه بفهمونی که این چیزی که میگه اشتباهه.یه بار نشستم گفتم فهمیدن و نفهمیدنشون چه تاثیری تو کیفیت زندگی من داره؟ دیدم هیچی.برای همین مهم نیست که حق دارن یا ندارن،راجع‌به چه چیزی راست میگن یا نه.مهم نیست کدوم عقیده و حرف و نظرشون طبق میل من هست یانه...در هر صورت من جوابم به تمامِ حرفها و اظهارنظرها فقط یک جمله‌ست:«بله حق با شماست»تا خودم رو از جهنم خود بزرگ بینی و خود همه چی بلد بودنشون بیرون بکشم.#فرگل_مشتاقی

به قولِ جنابِ مولانا:مَن باشم و وِی باشد و مِی باشد و نِیکِی باشد و کِی باشد و کِی باشد و کِی.

•من نمیخوام قوی و جنگجو باشم.من دلم میخواد سرم و بذارم روی پای یکی و به هیچی فکر نکنم جز دستی که میره لای موهام.

همه‌ی ما دست‌کم در روایت یک نفر هیولایی نفرت‌انگیز هستیم..

وَ هیچ جمله ای قشنگ تر از “میتونیم باهم درستش کنیم” نیست..

سینه ام دکان عطاریست...