بیاخلاقی حرفهای نهادینهشده در خبرگزاریهای کشور؛ چرا رسانههای محلی و حقوق معنویشان نادیده گرفت…
انتشار: 2026/07/11 08:12 UTC
بیاخلاقی حرفهای نهادینهشده در خبرگزاریهای کشور؛ چرا رسانههای محلی و حقوق معنویشان نادیده گرفته میشوند؟✍🏼 موسیالرضا وثوق سردبیر پایگاه خبری عصر سبزواروقتی صحبت از «خبرنگاری» و «خبرنگار» میشود، خیلیها یاد صداوسیما میافتند و بعضی دیگر که کمی بیشتر پیگیر اخبارند، نام چند رسانهی بزرگ کشور را هم میبرند. اما شهرها و استانهای مختلف ایران، رسانههای محلی مختص خود را هم دارند؛ این رسانه ها نیز مانند رسانههای بزرگ در وزارت ارشاد به رسمیت شناخته شدهاند و مهمتر از آن، در چرخهی اطلاعرسانی، ایفای نقش میکنند؛ بسیاری از مردم با آنها ارتباط دارند و برای رسانههای محلی گزارش میفرستند؛ این رسانهها هم خبرنگار دارند و خبرنگارانشان نیز با چالشهای این حرفه روبهرویند.اما خبرگزاریها و رسانههای بزرگ خبری کشور، هنگامی که از تولیدات رسانههای محلی استفاده میکنند، هیچ نامی از منبع اولیهی خبر نمیبرند؛ اگر خیلی همت کنند، مینویسند «به گزارش رسانههای محلی». گویا رسانههای محلی، هیچ هویت و ارزشی به لحاظ حرفهای ندارند. چنان که باید گزارشهای آنان را کپی کرد یا مبنا قرار داد، و نام رسانهی تولیدکنندهاش را از متن حذف و واترمارکش را از تصویر پاک نمود، مبادا اثری باقی بماند!جالب آن که در شهرهای فعال در حوزهی رسانه، رسانههای محلی در استفاده از خبرهای یکدیگر، حساسیت ویژهای داشته و برای ذکر منبع آنها اهمیت خاصی قائلاند. اما مدیران و بعضی خبرنگاران مرکزنشین، این اصل حرفهای و البته بسیار ابتدایی را بهکلی از یاد بردهاند و گویا هیچ تعهدی از حیث اخلاق حرفهای، برای ذکر منبع خبرهایی که از رسانههای محلی قرض میگیرند، ندارند.اگر همکاران مرکزنشینمان، رسانههای محلی را در شأن خود نمیبینند و چنان جایگاه پایینی برای آنان متصورند که ذکر نامشان بهعنوان منبع خبر خود را دون شأن خود میدانند، قاعدتاً نباید از تولیدات چنین رسانههای - به زعم آنها - ضعیف و بیاهمیتی استفاده کرد و مبنا قرارشان داد. اما چهگونه است که رسانههای محلی میتوانند منبع خبر رسانههای بزرگ کشوری باشند، اما ذکر نامشان غیر قابل پذیرش تلقی میشود؟آیا واقعاً و انصافاً، آنچه دون شأن است و باید آثارش را پاک نمود، فعالیت و تلاش خبرنگاران محلی است، یا نادیدهگرفتن ابتداییترین اصل حرفهای از جانب روزنامهنگاران و رسانههای بزرگ و شناختهشده که قاعدتاً انتظار میرود بهتر از هرکس دیگری، این قواعد را رعایت کنند؟ آیا همکاران مرکزنشین، هنوز مانند همان افرادی فکر میکنند که وقتی اسم رسانه میآید، به یاد صداوسیما میافتند؟@NewJournalism روزنامه نگاری جدید
پستهای تلگرام — روزنامهنگاری جدید
واشنگتن پستصفحه اول@NewJournalism روزنامه نگاری جدیدواشنگتن پستصفحه اول@NewJournalism روزنامه نگاری جدید
وال استریت ژورنالصفحه اول@NewJournalism روزنامه نگاری جدیدوال استریت ژورنالصفحه اول@NewJournalism روزنامه نگاری جدید
ایندیپندنتلندنصفحه اول@NewJournalism روزنامه نگاری جدیدایندیپندنتلندنصفحه اول@NewJournalism روزنامه نگاری جدید
گزارشی درباره فرسایش تدریجی یک رسانه؛همشهری؛ از «روزنامه شهر» تا بحران هویت پایگاه خبری وطن شهرروزنامه همشهری زمانی فقط یک روزنامه نبود؛ یک برند رسانهای بود که بخش مهمی از خاطره مطبوعاتی چند نسل را ساخت. روزنامهای که قرار بود «روزنامه شهر» باشد و تهران را از زاویه زندگی شهروندان روایت کند؛ از ترافیک و آلودگی هوا و حملونقل عمومی تا فرهنگ، سینما، جامعه، اقتصاد خانواده و محلههای تهران. در کنار روزنامه، گروه بزرگی از مجلات شکل گرفت و همشهری به تدریج به یک مؤسسه رسانهای چندلایه تبدیل شد؛ مؤسسهای که برای کودکان، نوجوانان، جوانان، خانوادهها و علاقهمندان به علم و ادبیات محصول جداگانه داشت. امروز اما از آن مجموعه بزرگ، تصویر دیگری باقی مانده است؛ مجلات یکی پس از دیگری تعطیل شدهاند، بخشی از نیروهای حرفهای از مجموعه خارج شدهاند، ساختار مؤسسه کوچکتر شده و در مقابل، سهم مطالب سیاسی و ایدئولوژیک در روزنامه افزایش یافته است. صفحه اول در مقاطعی بیشتر به میدان منازعه سیاسی شبیه شده تا ویترین یک روزنامه شهری و بخشی از مخاطبان قدیمی نیز دیگر محصولی را که سالها با نام همشهری میشناختند، در اختیار ندارند.این گزارش قصد ندارد بگوید همشهری به معنای واقعی کلمه تعطیل شده است؛ چنین ادعایی نادرست است. مسئله، فرسایش تدریجی یک برند رسانهای و تغییر هویتی آن است؛ فرایندی که نقطههای عطف مشخصی دارد. همشهری در آغاز یک تفاوت مهم با بسیاری از روزنامههای آن دوره داشت. قرار نبود صرفاً در رقابت سیاسی روزنامهها حضور داشته باشد. مزیت اصلیاش «شهری بودن» بود.این روزنامه توانست مخاطبی را جذب کند که شاید علاقهای به خواندن روزنامههای سیاسی نداشت، اما میخواست بداند در شهر چه میگذرد. گزارشهای شهری، مسائل محلهها، حملونقل، آلودگی، فرهنگ، جامعه و نیازمندیها، مجموعهای از نیازهای روزمره مخاطب را پاسخ میداد.بعدها همین مدل گسترش یافت. گروه مجلات همشهری شکل گرفت و در مقطعی بیش از ۱۸ عنوان را دربر میگرفت. «همشهری جوان»، «همشهری داستان»، «دانستنیها»، «دوچرخه» و دیگر نشریات، هرکدام هویت و جامعه مخاطب خودشان را پیدا کردند. گروه مجلات برای سالها یکی از مهمترین بخشهای سرمایه فرهنگی همشهری بود.اما این ساختار به تدریج کوچک شد. در سال ۱۳۹۷ تعداد مجلات به هشت عنوان کاهش یافت و این هشت عنوان نیز به صورت قراردادی به بخش خصوصی واگذار شدند. مؤسسه همشهری در آن زمان اعلام کرده بود که مجلات در سالهای گذشته زیانده بودهاند و تلاش برای خروج آنها از زیان انجام شده است.این تصمیم را میتوان نخستین مرحله جدی کوچکشدن امپراتوری مطبوعاتی همشهری دانست.ادامه در لینک زیرb2n.ir/hq6127@NewJournalism روزنامه نگاری جدید
لیبراسیونصفحه اول@NewJournalism روزنامه نگاری جدیدلیبراسیونصفحه اول@NewJournalism روزنامه نگاری جدید
ترامپ: ساکت شو! تو با بیاحترامی با این خبرنگار جوان رفتار میکنی. آیا او بیاحترامی میکند؟ او میفهمد. تو خبرنگار کجایی؟ خبرنگار: از cnnترامپ: دروغ گو، شما دروغ گویید؛ ساکت شو! @NewJournalism روزنامه نگاری جدید