💢 ککش نمی‌گزد؛ معلم تنبیه می‌شود و وزیر تماشا می‌کند...عده‌ای از فرهنگیان را با احکام سنگین بازنشست…

💢 ککش نمی‌گزد؛ معلم تنبیه می‌شود و وزیر تماشا می‌کند...عده‌ای از فرهنگیان را با احکام سنگین بازنشستگی اجباری، انفصال از خدمت و محرومیت‌های اداری مواجه کرده‌اند؛ معلمانی که سال‌ها برای آموزش این سرزمین زحمت کشیده‌اند و امروز، به جای تکریم و حمایت، با احکام تنبیهی روبه‌رو می‌شوند.در وزارت آموزش و پرورش چه می‌گذرد...؟!ظاهراً آقای وزیر ککش نمی‌گزد!معلم اگر برای حق و عدالت حرف بزند، پرونده می‌گیرد؛ اگر اعتراض کند، با حکم اداری مواجه می‌شود؛ اگر مطالبه‌گر باشد، ممکن است از کلاس و شغلش محروم شود؛ اما مسئولان، به‌ویژه وزیر آموزش و پرورش، گویی ترجیح می‌دهند تماشاگر باشند.این سکوت، از خود احکام نگران‌کننده‌تر است.پشت هر حکم، فقط یک شماره پرونده نیست؛ یک انسان، یک خانواده، سال‌ها سابقه خدمت و آینده‌ای است که با تصمیم یک مقام اداری دستخوش بحران می‌شود.وزارت آموزش و پرورش باید پناه معلم باشد، نه نهادی که معلم از آن احساس ناامنی کند.نمی‌شود از مقام و منزلت فرهنگیان سخن گفت، از فداکاری آنان تقدیر کرد و در عمل، معلم مطالبه‌گر را با انفصال، بازنشستگی اجباری یا محرومیت اداری تنبیه کرد...این دوگانگی را جامعه می‌بیند.چرا وزیر برای توقف و اصلاح این احکام اقدام نمی‌کند؟!وزیر آموزش و پرورش صرفاً مدیر اجرای بخشنامه‌ها نیست؛ او در برابر شأن حرفه‌ای معلمان و سلامت اداری دستگاهی که مدیریت می‌کند، مسئول است.معلم کارمند معمولی یک اداره نیست. او کسی است که قرار است به نسل آینده تفکر، پرسشگری، مسئولیت‌پذیری و حق‌طلبی بیاموزد.حالا چگونه می‌توان از معلم خواست دانش‌آموز پرسشگر تربیت کند، وقتی خودِ معلم به خاطر پرسش و مطالبه‌گری با مجازات اداری مواجه می‌شود؟!اگر صدای اعتراض معلم جرم تلقی شود، فردا چگونه می‌توان از آزادی اندیشه در مدرسه سخن گفت؟!تلخ‌تر اینکه گاهی مسئولان چنان از کنار رنج معلمان عبور می‌کنند که گویی با چند پرونده اداری بی‌اهمیت مواجه‌اند؛ در حالی که پشت هر پرونده، یک زندگی و پشت هر حکم، یک خانواده قرار دارد.آقای وزیر...!فرهنگیان دشمن نیستند. آنها همان معلمانی هستند که سال‌ها در کلاس‌های درس، بار آموزش و تربیت فرزندان این کشور را بر دوش کشیده‌اند.اگر تخلفی صورت گرفته، رسیدگی قانونی و عادلانه حق دستگاه است؛ اما مجازات نباید جایگزین گفت‌وگو، و برخورد اداری نباید ابزار خاموش کردن صدای مطالبه‌گری شود.سکوت در برابر بی‌عدالتی، مسئولیت را از بین نمی‌برد.اگر حقی تضییع شده، اصلاح کنید.اگر حکمی ناعادلانه است، شجاعانه لغوش کنید.اگر تصمیمی اشتباه بوده، مسئولانه بپذیرید.اما اینکه معلم را از کلاس بیرون کنند، زندگی‌اش را متزلزل کنند و وزیر فقط نظاره‌گر باشد، دیگر قابل قبول نیست.معلم را می‌توان از کلاس بیرون کرد؛ اما نمی‌توان با حکم اداری، کرامت و صدای او را بازنشسته کرد.و آقای وزیر؛این بار بهتر است کک‌تان بگزد...!✍️ علیرضا کفایی.