تنگه را بستنداما خودشان در قفس گیر افتادندو ملت ایران را هم با خودشان گیر انداختند.نمی‌توانی یک ریا…

تنگه را بستنداما خودشان در قفس گیر افتادندو ملت ایران را هم با خودشان گیر انداختند.نمی‌توانی یک ریال نفت بفروشیو هنوز اسمش را می‌گذاری قدرت.خسته نشدی از این همه حماقت؟از این همه تاول پاشیدن روی پوست این سرزمین؟تمام تصمیم‌های شما یک جایی، روی تن یک ایرانی فرود می‌آید.هر تصمیم‌تان شد یک تاول تازه.شد یک تاول روی دست مادری که گوشت را برمی‌دارد، قیمتش را می‌بیند و آرام، طوری که کسی نفهمد، سر جایش برمی‌گرداند، انگار که سر دزدی، دست دزد را گرفته باشد.شد تاولی روی پای بچه‌های ایران که کفش‌شان سال گذشته اندازه‌ بود، امسال انگشت را می‌فشارد و مادری که می‌گوید یک ماه دیگرتحمل کن، چون تحمل، تنها چیزی‌ست که ارزان ماندهو آه از آن ماه دیگر که برای بچه‌ها هرگز از راه نمی‌رسد.شد تاولی روی چشم پیرمردی که دیگر خط‌های کتاب را نمی‌بیند، نه خطوط کتاب که کل زندگی برایش شده حرکت سایه‌‌ها و یاد گرفته زندگی‌اش را از حفظ بخواند چون تاول نمی‌گذارد چیزی ببیند.شد تاولی روی دندان زنی که درد نیش‌دار را هر ساعت به ساعت بعد حواله می‌دهد، تا درد هم مثل قبض‌هایش معوّق بماند.شد تاولی روی دست پدری که قبض‌ها را  روی میز چیده و می‌داند این دست هر چه بچیند، بازنده است.شد تاولی روی زبان مادری که می‌گوید «سیرم» و نیست.شد تاولی روی دل جوانی که هر چه به نقشه‌ی شهر نگاه می‌کند تا خانه‌ای پیدا کند برای زندگی، می‌بیند شهر از روی نقشه گمشده.شد تاولی روی صورت دختران شهر که جلوی تمام ویترین‌‌ها، تمام لباس‌ها بر تن‌شان طرح تاول دارد.شد تاولی روی زبان کودکی که یاد گرفته زودتر از بزرگ‌ترها بگوید «لازم ندارم».قفسی ساختید با تصمیم‌هایتان،که میله‌هایش دیگر از اعداد و نمودارها ساخته نشده، بلکه از همین حسرت‌های کوچک ساخته شده: «حسرت یک زندگی معمولی»و این بی‌شرفانه‌ترین نوع حکمرانی در تاریخ بشر است که مردم را به جایی برسانی که بزرگترین حسرت‌شان، کوچکترین مواهب زندگی باشد:میوه‌ای که دانه‌ای می‌خرند.کولری که خاموش ماندهدندانی که نیش مار شده.تولدی که بی‌کیک می‌گذرد و…لعنت به شما که «فعلاً صبر کنیم» شده جمله‌ی ثابت زندگی یک ملت.فعلاً ماشین را تعمیر نکن.فعلاً دکتر نرو.فعلاً لباس نخر.فعلاً بچه‌دار نشو.فعلاً ازدواج نکن.فعلاً زندگی نکن.تاول روی تاول.تا جایی که دیگر نقطه‌ی سالمی روی پوست زندگی این مردم نمانده.و شما هنوز از «مقاومت» حرف می‌زنید؟مقاومت را چه کسی دارد می‌کند؟ لعنت به آن خانم ساکن بلژیک که از بلژیک برای ملت نسخه مقاومت می‌پیچد.لعنت به شمایی که پشت میز  نشسته‌اید و تنگه می‌بندید.و تاولش افتاده روی زندگی مردمی که هر صبح چشم باز می‌کنند و می‌ببینند امروز کدام تکه‌ی دیگر از زندگی‌شان را از دست داده‌اند؟چند بار دیگر باید آتش بیافروزید؟در حالی که خود بی‌وجودتان و بچه‌های فرنگ‌نشین‌تان کنار شعله‌هایش می‌ایستیدو از مردمی که دارند کباب می‌شوند می‌خواهید براتان کف بزنند؟به خیال خود تنگه را بستید.اما چیزی که سال‌هاست تنگ‌تر و تنگ‌ترش کرده‌اید،راه گلوی مردم ایران است و از این روست که نابودی شما مساوی است با زنده ماندن ایران.✍زهرا عبدینویسنده منتقد سینما ادبیات.