‌‌نشر نی برگزار می‌کند:جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «ماتریدی و گسترش کلام اهل سنت در سمرقند»اولریشرودلفتر…

‌‌قطعنامۀ تقسیم سرزمین فلسطین در نوامبر ۱۹۴۷ جرقۀ خشونت‌هایی بود که وزارت امورخارجه و پنتاگون پیش‌بینی کرده بودند، خشونت‌هایی که صهیونیست‌ها برای آن آمادگی داشتند. ۳۳ مورد قتل‌عام دهکده‌های فلسطینی گزارش شده است که حداقل نیمی از آن‌ها پیش از ورود کشورهای عربی به جنگ ۱۹۴۷ اتفاق افتاده بود. نیروهای صهیونیستی آمادگی بیشتر و برتری عددی واضحی بر طرف مقابل داشتند. در پایانِ «جنگ استقلال» بیش از ۷۵۰ هزار زن و مرد و کودک فلسطینی به نحو بی‌رحمانه‌ای از سرزمینشان اخراج شده بودند. صهیونیست‌ها به نیمی از اهداف خود نائل شده بودند و تشکیل دولت خودخواندۀ یهود به واقعیت پیوسته بود.براساس نوشتۀ مورخ اسرائیلی، تام سِگِف، «اسرائیل از خلال ترور، جنگ و شورش زاده شد، و شکل‌گیری آن نیازمند رویکردی توأم با افراط‌گرایی و قساوت بود».قتل‌عام‌ها به‌وسیلۀ نیروهای صهیونیست از جمله شبه‌نظامیانی صورت می‌گرفت که در سال‌های پیش از قطعنامۀ تقسیم اقدام به عملیات تروریستی می‌کردند.بگین که رسماً مسئولیت عملیات‌های تروریستی بسیاری را در بیت‌المقدس به عهده گرفت، بعدها طی مصاحبه‌ای با تلویزیون آمریکا، با افتخار به نقش خود در عملیات تروریستی اعتراف کرد. هنگامی که مصاحبه‌کننده از وی پرسید «در سایۀ همۀ این وقایعی که اتفاق افتاده است چه احساسی دارید که پدر تروریسم خاورمیانه نامیده شوید؟»، بگین پاسخ داد: «در خاورمیانه؟ بگویید در سراسر دنیا!»از کتابِ «در برابر وجدان خویش»تاریخ پنهان چگونگی بهره‌گیری از ایالات متحده در شکل‌گیری اسرائیلآلیسون ویرترجمهٔ منصور آسیم

‌‌نشر نی برگزار می‌کند:خوانش رمان فارسی مدرس: محمد راغبیکشنبه‌ها (یک هفته در میان)، ساعت ۱۷ تا ۱۹چهار جلسه، شروع ۲۲ شهریورماهمهلت ثبت نام تا ۱۷ شهریورماههزینهٔ دوره : ۶۰۰ هزار تومانبرنامهٔ جلسات:جلسهٔ اول (۱۴۰۵/۶/۲۲): جن‌نامه (۱۳۷۶) هوشنگ گلشیریجلسهٔ دوم (۱۴۰۵/۷/۵): عمر نخستین (۱۳۷۳) کاظم رضاجلسهٔ سوم (۱۴۰۵/۷/۱۹): همنوایی شبانهٔ ارکستر چوب‌ها (۱۳۷۵) رضا قاسمیجلسهٔ چهارم (۱۴۰۵/۸/۳) گنجشک‌ها بهشت را می‌فهمند (۱۳۷۶) حسن بنی عامریثبت نام: @nashreney_pr

فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «شهرسازان و شهرسازی: رودررو با حرفه»نوشتهٔ مریم کهنسال نودهیبا حضور:کمال اطهارینفیسه آزادمحسن آزمودهو نویسنده

‌‌چرا تو اينقدر بدبخت هستى، وارنكا؟ فرشته كوچولوى من! من فكر مى‏‌كنم تو مهربان، دوست‌‏داشتنى، و بافرهنگ هستى؛ پس چرا بايد چنين سرنوشت بدى نصيبت شده باشد؟ چرا اصلاً هميشه بايد آدم‌هاى خوب در بدبختى به سر ببرند، درحالى‌‏كه خوشبختى ناخواسته به سراغ آدم‌هاى ديگر مى‌‏رود؟ مى‌‏دانم، مى‌‏دانم، مامكم، كه خوب نيست آدم اينطور فكر كند، و اينطور فكركردن كُفر است؛ امّا از صميم دل مى‌‏پرسم، صادقانه مى‏‌پرسم، چرا بايد كلاغِ سرنوشت براى بچه‏‌اى كه هنوز در شكم مادرش است قارقار خوشبختى سر بدهد، امّا بچهٔ ديگرى در يتيم‏‌خانه پا به دنياى خداوند بگذارد؟ انگار كسى هست كه مى‏‌گويد: «تو، ایوان، دستت را روى كيسه‌‏هاى پول خانواده‌‏ات بگذار، بخور، بنوش، و شاد باش؛ امّا تو، اسمت هرچه هست، مى‏‌توانى فقط دُور لبت را بليسى و نصيبت از اين دنيا همين است، بنده خدا!» گناه است مامكم، اينطور فكركردن گناه است، امّا در اينطور موارد گناه دزدانه به دل آدم راه پيدا مى‌‏كند و آدم كارى از دستش برنمى‏آيد. دلم مى‌‏خواست تو هم سوار يكى از همين كالسكه‏‌ها مى‌‏شدى، عزيز دلم، گنجينهٔ من.‌‌از کتابِ «بیچارگان»فیودور داستایفسکیترجمهٔ خشایار دیهیمی

كمال مطلوب آن است كه محكوم همچون مايملكى سودآور تلقى شود: برده‌‏اى در خدمت همه. چرا جامعه بايد زندگى و بدنى را نابود كند كه مى‏‌تواند به مالكيت خود در آورد؟ مفيدتر آن است كه او را «بسته به ماهيت جرم‏‌اش براى مدت زمانى كوتاه يا بلند، به‌‏صورت برده به خدمت كشور» در آورد؛ بسيارى از راه‌‏هاى فرانسه صعب‏‌العبورند و مانع از تجارت مى‌‏شوند؛ بايد از دزدان كه آنان نيز مانعى بر سر راه گردش آزادانه‌‏ى كالاهايند، براى بازسازى جاده‌‏ها استفاده كرد. گوياتر و رساتر از سرمشق دادن با مرگ، «سرمشقِ انسانى [است] كه همواره در پيش چشم است، انسانى كه آزادى‌‏اش سلب شده و مجبور است مابقى عمر را صرفِ جبران خسارتى كند كه به جامعه وارد آورده است».در نظام پيشين، بدنِ محكومان دارايى شاه بود كه شاه داغ و نشان خود را بر آن مى‌‏زد و اثرهاى قدرت‏‌اش را بر آن مى‏‌كوبيد. اما اكنون بدن محكوم بيشتر [دارايىِ]جامعه است، ابژه‏‌ى يك مالكيت جمعى و مفيد. از همين‌‏رواست كه اصلاح‏‌گرايان تقريباً هميشه كارهاى عمومى را به‌‏منزله‌‏ى بهترين كيفرِ ممكن پيشنهاد مى‏‌كردند؛ عرض‌‏حال‏ها نيز آنان را همراهى مى‏‌كردند: «بگذاريد [كسانى كه] به كيفرى خفيف‌‏تر از مرگ محكوم شده‌‏اند براى مدت زمانى متناسب با جرم‏‌شان، به كارهاى عمومى گمارده شوند.» كارهاى عمومى بر دو چيز دلالت داشت: منفعت جمعى در كيفر دادنِ محكوم، و ويژگىِ قابل مشاهده و قابل كنترلِ مجازات. بدين ترتيب، مجرم دو بار تاوان مى‌‏داد: يكى با كار كردن، و ديگرى با نشانه‌‏هايى كه توليد مى‌‏كرد. محكوم در بطن جامعه، در ميدان‏‌هاى عمومى يا بزرگ‏راه‌‏ها، كانون سودها و دلالت‌‏ها بود. او به شيوه‏‌اى قابل مشاهده، در خدمت همه بود؛ اما در همان حال، نشانه‌‏ى جرم مجازات را در ذهن همه مى‌‏لغزاند؛ اين فايده‏‌اى ثانوى و صرفاً اخلاقى اما به‏‌مراتب واقعى‏‌تر بود.از کتاب «مراقبت و تنبیه»میشل فوکوترجمه‌ی نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

‌‌فرزندانی که پدرانشان جان خود را در مبارزات انقلابی به خطر انداخته بودند، اينک جهانی را به نظاره نشسته‌اند که قرار بود بر اساس آرمان‌های انقلابی برپا شود، اما اينک شاهدند که اين جهان آکنده از ترس و تنگنا و تهیدستی شده است، با استبدادی ايدئولوژيک که بی‌وقفه خود را تکرار می‌کند و ديگر هيچ‌کس نه به مسلک و مکتب مستبدان اعتقادی دارد و نه گوشی برای شنيدن شعارهای تکراری آنان. چه بر سر آنانی آمده است که پدرانشان جان خود را برای آرمان‌های رهبری به خطر انداختند و در اين راه خونشان ريخته شد؟ از کتاب «رويارويی با پاسداران مطلق‌گرايی»جهان انديشگی لِشِک کولاکوفسکیتدوين و ترجمه‌ی خسرو ناقد