به نام خدافرکانس سپیده/ غربالکاروانِ مبعوث، اگر از نیشِ کژدمها جان به در برده باشد؛ اما این گذار،…
انتشار: 2026/07/11 06:31 UTC
به نام خدافرکانس سپیده/ غربالکاروانِ مبعوث، اگر از نیشِ کژدمها جان به در برده باشد؛ اما این گذار، هنوز به منزل و ثبات نرسیده است.در این مسیر، حقیقتِ حرکت، تنها در گذشتن از جادهها نیست؛ بلکه در «تمییزِ خود» است. راهِ خدا، تنها میدانِ حرکت نیست؛ میدانِ تشخیص است.باید دانست که هیچ حرکتِ عظیمی، با همان جمعیتِ آغازین، به مقصد نمیرسد. بادهای بیابان، تنها گرد و غبار را بلند نمیکنند؛ آنها دانه را از کاه جدا میکنند تا آنچه «واقعاً هست»، آشکار شود.این غربال، قهرِ خدا نیست؛ بلکه «رحمتِ صیقلدهنده» است. چرا که کاروانی که ناخالصیهایِ بیهوده را با خود حمل کند، پیش از رسیدن به مقصد، زیرِ بارِ سنگینِ خودش فرو خواهد ریخت.در هر «بعثتِ اجتماعی»، خداوند پیش از آنکه جامعه را به مقامِ فتح برساند، آن را به میدانِ غربال میسپارد. این کار را برای کم کردنِ جمعیت انجام نمیدهد؛ بلکه برای آن است که آنچه باقی میماند، «توانِ حملِ امانت» را داشته باشد.چه بسیار کسانی که در روزهایِ شعار، با کاروان همسو بودند؛ اما در روزهایِ غربال، معلوم شد که آنان نه عاشقِ راه، که عاشقِ «آسایشِ گذرا» بودند. آنان تنها با حرکتِ کاروان، حرکت میکردند، اما در ذاتِ خود، ثابت مانده بودند.و چه بسیار گمنامانی که در نگاهِ توده، دیده نمیشدند؛ اما هنگامی که غربالِ حقیقت آغاز شد، مشخص شد که آنها نه وزنهیِ اضافی، که «ستونهایِ اصلیِ» این حرکت هستند.امروز، بزرگترین پرسش این نیست که چه کسی در کاروان حضور دارد؛ زیرا جمعیت، تنها یک عدد است.پرسشِ بنیادین، دربارهیِ «چیستیِ» ماست:اگر غربالِ الهی آغاز شود... من در حقیقتِ وجودم، «دانه» هستم یا «کاه»؟و سلام بر امت مبعوث#روایت_بعثتبه وقت امام/۹.۴۰ دقیقهشنبه ۲۰ تیر ماه ۱۴۰۵مهدی حاجی 🇮🇷پژوهشگر و تحلیلگر رسانه@mehdihaji_ir
