هر انسان یگانه و منحصربه‌فرد است.شما هیچ مشکلی ندارید. هیچ اتفاق بدی هم برایتان نیفتاده. فقط عادت ک…

قدرت در سکوت است نه در واکنشقدرت واقعی از پیروز شدن در یک بحث به دست نمی‌آید... قدرت واقعی آن است که خود را در طوفان احساسات دیگران گم نکنید.وقتی کسی شما را سرزنش می‌کند، توهین می‌کند یا با تندی سخن می‌گوید، در واقع شما را به مرج و مرج درونی دعوت می‌کند. اما لازم نیست این دعوت را بپذیرید.همان لحظه‌ای که واکنشی شتاب‌ زده نشان می‌دهید، وارد بازی او شده‌اید.هرچه بیشتر توجیه کنید، اثبات کنید یا توضیح دهید، انرژی بیشتری صرف چیزی می‌کنید که شاید هرگز قرار نبوده حل شود.بعضی افراد به دنبال گفت‌وگو نیستند؛ آن‌ها فقط به دنبال واکنش شما هستند. اما شما می‌توانید این واکنش را نشان ندهید.فقط مشاهده کنید؛ آرام و آگاه بی‌آنکه درگیر جنگی درونی شوید.آگاهی، راه رهایی است.سکوت، سپر شماست.لازم نیست همه‌چیز را توضیح دهید یا برای همه قابل‌قبول باشید. لازم نیست به هر سخن یا رفتاری پاسخ یا واکنش نشان دهید.گاهی آرام ماندن، بزرگ‌ترین نشانه‌ی قدرت است و این، پیروزی واقعی شماست.@OCEAN_OM✨🧚‍♀

داماپادا، آیهٔ ۲۱ 🕉«هوشیاری، راه جاودانگی است و غفلت، راه مرگ. هوشیاران هرگز نمی‌میرند، اما غافلان همچون مردگان‌اند.»ما اغلب گمان می‌کنیم بیداریم، تنها چون چشمانمان باز است و کارهای روزمره را انجام می‌دهیم. اما اگر اندکی عمیق‌تر بنگریم، خواهیم دید که ذهن‌تان بیشتر اوقات در خوابی ناآگاهانه به سر می‌برد؛ یا در گذشته سرگردان است، یا نگران آینده، یا بی‌اختیار به محرک‌های بیرونی واکنش نشان می‌دهد. این همان غفلتی است که بودا از آن سخن می‌گوید؛ زندگی کردن از روی عادت، بدون حضور و آگاهی.وقتی ناآگاهانه زندگی می‌کنیم، عادت‌ها، ترس‌ها و رنجش‌های کهنه سکان زندگی ما را به دست می‌گیرند. در چنین وضعیتی، گویی «مردگانی متحرک» هستیم؛ زیرا زندگی را آگاهانه تجربه نمی‌کنیم، بلکه تنها الگوهای گذشته را به‌طور مکانیکی تکرار می‌کنیم.هوشیاری (Appamāda) به معنای اضطراب، بدبینی یا انتظار همیشگی برای خطر نیست؛ بلکه حضوری آرام، روشن و پیوسته در لحظهٔ اکنون است. هر بار که متوجه می‌شوید ذهن‌تان در دام ترس، خشم یا آشفتگی افتاده است، همان لحظهٔ آگاهی، شما را دوباره به واقعیت و اکنون باز می‌گرداند. این، همان بیداری است.در اینجا «جاودانگی» به معنای بقای ابدی جسم نیست، بلکه اشاره به نیروانا (نیبانا) دارد؛ حالتی که در آن تشنگی، دلبستگی و ترس فرو می‌نشینند و ذهن دیگر در آتش رنج نمی‌سوزد.هوشیار بودن یعنی در هر لحظه، آگاهانه زندگی را انتخاب کنید؛ افکار خود را ببینید، خشم را به‌ موقع بشناسید و بارها و بارها به لحظهٔ حال باز گردید. تنها در این صورت است که دیگر همچون تکه‌ چوبی بر جریان سامسارا / چرخه تولد و مرگ شناور نخواهید بود، بلکه به ناخدای آگاه زندگی و سرنوشت خویش تبدیل خواهید شد. «هوشیاری، هنر بازگشتِ پیوسته به لحظهٔ اکنون است؛ و هر بار که بازمی‌گردید، اندکی آزادتر می‌شوید.» 💯@OCEAN_OM✨🧚‍♀

وقتی احساساتمان را زندگی نکنیم، چه اتفاقی می‌افتد؟امروزه زیاد در باره احساسات سرکوب‌ شده، به‌ ویژه در ارتباط با سلامت و بیماری‌های روان‌تنی، صحبت می‌شود. و این این درست است؛ زیرا بدن اغلب آنچه را که ما اجازه بروز و بیانش را نمی‌دهیم، به زبان خود بازگو می‌کند.اما این تنها بخشی از ماجراست.❗️موضوع فقط بدن نیست.احساسات سرکوب‌ شده، انرژی‌هایی هستند که فرصت جاری شدن پیدا نکرده‌اند. و انرژی‌ای که راهی برای ابراز نیابد، مسیر دیگری را انتخاب می‌کند.گاهی خود را در قالب افکار مضطرب نشان می‌دهد،✓ گاهی به شکل تحریک‌پذیری و عصبانیت،✓ گاهی در خستگی‌ای که هیچ استراحتی آن را برطرف نمی‌کند،✓ یا در بی‌خوابی، رفتارهای هیجانی، تنش در روابط، و حتی این احساس که انگار از زندگیِ واقعی خود فاصله گرفته‌ایم.همه ما گاهی چنین تجربه‌ای داشته‌ایم.گاهی چون زمان مناسبی برای احساس کردن نیست، گاهی چون از روبه‌رو شدن با آن می‌ترسیم، و گاهی فقط به این دلیل که هرگز نیاموخته‌ایم چگونه با احساساتمان برخورد مناسب کنیم.😔 به خودمان می‌گوییم:✓ «عصبانی شدن کار بدی است.»✓ «الان وقت ناراحت شدن نیست.»✓ «خودت را جمع‌وجور کن، همه‌چیز خوب است.»✓ «به آن فکر نکن، می‌گذرد.»و شاید برای مدتی هم جواب بدهد.اما احساسات از بین نمی‌روند؛ فقط در جایی از وجودمان انباشته می‌شوند. آن‌ها در سکوت منتظر می‌مانند و سرانجام از راه‌هایی دیگر، و اغلب در نامناسب‌ترین زمان و مکان، خود را نشان می‌دهند.📌 احساسات سرکوب‌شده مانند نامه‌هایی هستند که هرگز خوانده نشده‌اند؛ در صندوق ورودی ذهن و قلب ما باقی می‌مانند و تا زمانی که آن‌ها را نخوانیم، پیوسته حضورشان را یادآوری می‌کنند.احساسات، دشمن ما نیستند؛ آن‌ها تنها می‌خواهند دیده، شنیده و پذیرفته شوند.و هنگامی که این فرصت را به آن‌ها می‌دهیم، آرامش به‌ آرامی جایگزین آشفتگی می‌شود.گاهی این کار به سادگیِ موارد زیر است:🔻✓ با خودمان صادق باشیم و بگوییم: «رنجیده‌ام، عصبانی‌ام، می‌ترسم.»✓ احساسمان را بپذیریم و با چند نفس عمیق، به آن فضا بدهیم.✓ درباره آن با فردی مورد اعتماد صحبت کنیم.✓ یا مدتی در سکوت با خودمان خلوت کنیم.📌 هر احساسی که زندگی نشود، در درون ما باقی می‌ماند؛اما هر احساسی که آگاهانه تجربه و پذیرفته شود، راه خود را پیدا می‌کند و ما را سبک‌تر می‌سازد.@OCEAN_OM✨🧚‍♀

🎞 فیلم سینمایی به سوی مقصد📜 دوبله فارسی🏆 این فیلم ۳ جایزه Primetime Emmy دریافت کرده..🏵امتیاز این فیلم الهام بخش ۸ از ۱۰ است که امتیاز بسیار خوبی برای این فیلم محسوب می‌شود..🎬 بسوی مقصد«بسوی مقصد» داستان الهام‌ بخش زندگی ویوین توماس، جراح و پیشگام جراح قلب، است؛ مردی سیاه‌پوست که در شرایطی دشوار و با وجود تبعیض‌های شدید، رؤیای پزشکی و نجات جان انسان‌ها را دنبال می‌کند.او در کنار دکتر آلفرد بلالوک به پژوهش‌های مهمی دست زد و با دانش، مهارت و پشتکار خود نقشی اساسی در پیشرفت جراحی قلب کودکان ایفا کرد.🍀پیام فیلم:گاهی بزرگ‌ترین موانع زندگی، پایان راه نیستند؛ بلکه فرصتی هستند برای اثبات توانایی‌هایی که دیگران حاضر به دیدنشان نیستند.«بسوی مقصد» روایت انسانی است که اجازه نداد شرایط، رؤیایش را برایش تعریف کند.اگر به داستان‌های واقعیِ موفقیت، پشتکار، علم و غلبه بر تبعیض علاقه دارید پیشنهاد می‌کنم حتماً ببینید@OCEAN_OM✨🧚‍♀

شینرین یوکو؛ (Shinrin-Yoku) حمام کردن در جنگلشینرین یوکو؛ حمام کردن در جنگل تمرینی است برای اختصاص دادن زمانی به خود، تا در میان طبیعت قدم بزنید و از حضور در جنگل لذت ببرید.🌳🌞🌲🚶🪾🌴🚶‍♀.کافی است در منطقه‌ای جنگلی قدم بزنید تا بدن و ذهن شما به‌تدریج متوجه شود که برای مدتی از وسایل الکترونیکی، نور مصنوعی، صداهای مکانیکی و حواس ‌پرتی‌های مداومی که به‌طور نامرئی سطح استرس را افزایش می‌دهند و ذهن را از فکری به فکر دیگر می‌کشانند، فاصله گرفته‌اید.شینرین یوکو در ژاپن، یعنی زمانی را به قدم ‌زدن آرام در جنگل اختصاص دهید؛ گاهی بایستید، به درختان اطراف نگاه کنید، به صداهای طبیعت گوش بسپارید و در سکوت، نفسی عمیق بکشید و لحظه‌ای درنگ کنید.هنگامی که در جنگل قدم می‌زنید، ممکن است با شنیدن آواز پرنده‌ای که در مسیرتان پرواز می‌کند و روی شاخه‌ای می‌نشیند، یا با تماشای نور طبیعی که از میان شاخه‌ها عبور کرده و بر کف جنگل می‌تابد، آرام‌آرام احساس کنید که تنش درون‌تان کاهش یافته است.کم‌کم متوجه صداهایی می‌شوید که پیش از این شاید به آن‌ها توجه نمی‌کردید: صدای قدم‌های خودتان، وزش باد میان درختان و آواز پرندگان. در طبیعت هیچ ‌کس فریاد نمی‌زند:«سریع باش! همین حالا اینجا را نگاه کن! گوش بده! وگرنه از دستش می‌دهی!» همین آرامش و نبودِ فشار برای واکنش نشان دادن، به ذهن فرصت می‌دهد تا از حالت آماده‌ باش و واکنش مداوم فاصله بگیرد.پیاده‌روی به‌خودی‌خود فواید جسمانی دارد، زیرا نوعی فعالیت بدنی است. این فواید زمانی بیشتر می‌شوند که برای بالا رفتن از تپه کمی تلاش کنید، هنگام پایین آمدن تعادل خود را حفظ کنید یا با دقت از مسیری ناهموار و لغزنده عبور کنید؛ تجربه‌هایی که در پیاده‌روی جنگلی بسیار رایج‌اند.اما با ادامه‌ی حضور در جنگل، ممکن است متوجه تغییر دیگری نیز شوید: ذهن آرام‌تر می‌شود و شاید احساسی از اعتماد، امنیت و آسودگی در درون‌تان شکل بگیرد؛ حالتی شبیه آنچه برخی افراد در مراقبه یا دیگر تمرین‌های درونی تجربه می‌کنند؛ حالتی آرام‌کننده و ترمیم ‌کننده.البته همه در نزدیکی جنگل زندگی نمی‌کنند و همه نیز نمی‌توانند مسیرهای جنگلی را به‌راحتی طی کنند. گاهی شرایط جسمی یا نامناسب بودن مسیر، امکان پیاده‌روی طولانی را دشوار می‌کند.اما حتی اگر بتوانید تنها مسافتی کوتاه در میان درختان قدم بزنید و جایی آرام پیدا کنید تا بنشینید و به آنچه شما را احاطه کرده است توجه کنید، ممکن است بدن و ذهن شما با ریتم آرام‌تر طبیعت هماهنگ شوند.وقتی برای لحظاتی از شتاب زندگی فاصله می‌گیرید و ارتباط خود را با چیزی بزرگ‌تر از خویش به یاد می‌آورید؛ چیزی که پیش از شما بوده و پس از شما نیز خواهد بود، شاید بخشی از نگرانی‌هایتان آرام‌آرام رنگ ببازند.به جایی که لازم نیست کاری انجام دهید، چیزی را ثابت کنید یا به جایی برسید. فقط قدم بزنید، نفس بکشید، گوش دهید و اجازه دهید طبیعت، برای مدتی ذهن شما را از هیاهوی زندگی دور کند.اگر احساس می‌کنید گذراندن زمانی در طبیعت می‌تواند حالتان را بهتر کند، فرصت کوچکی به خود بدهید و آن را تجربه کنید..؛ سپس ببینید این حضور آرام در طبیعت چه تغییری در ذهن، احساس و بدن شما ایجاد می‌کند. 🌳🌞🌲🚶🪾🌴🚶‍♀@OCEAN_OM✨🧚‍♀

ذهن ساکت، الهی استذهن شلوغ، بیمار است.ذهن آرام، سالم است.ذهن ساکت، الهی است. وقتی شروع به سکوت می‌کنی، ذهن دیوانه می‌شود. چون ذهن سکوت را دشمن خود می‌داند در هیاهوی درون و بیرون است که ذهن هویت پیدا می‌کند. غرغر می‌کند، ناامیدت می‌کند از هر توجیحی برای منصرف کردنت استفاده می‌کند. ولی تو در سکوت مصر باش. زمانی مشخص را برای سکوت کردن اختصاص بده. سکوت ، در برابر جنجال‌های بیرونی و هیاهوی درونی. اما در تمام روز آن را تمرین کن... کلمات دارای انرژی فراوان‌اند آن‌ها را بیهوده هدر نده. در جایی که نیاز نیست، سخن نگو بگذار تارهای صوتی‌ات استراحت کنند تو و سکوت یکدیگر را جذب می‌کنید. در سکوت است که دیدنی‌ها را می‌بینی و شنیدنی‌ها را می‌شنوی آن را لمس کن، احساس کن ، آنگاه عشق تمام وجودت را پر خواهد کرد. 🍀اوشو@OCEAN_OM✨🧚‍♀