در زمان های قدیم یه پسر نوجوان عقده ای وجود داشت که دوست داشت مثل لاتای کوچه و محل، زنجیرای کلفت بن…

در زمان های قدیم یه پسر نوجوان عقده ای وجود داشت که دوست داشت مثل لاتای کوچه و محل، زنجیرای کلفت بندازه گردنش. یقشو باز کنه. پارکور کار کنه. هی بپره اینور اونور.ولی باباش مذهبی بود نمیذاشت. هی میگفت من فرشته ام. تو کوچه بازار آبرو دارم جلو کَسَبه. حج رفتم هنوز حوله احرامو از کمرم باز نکردم. بعد تو بیای زنجیر بندازی گردنت بپری اینور اونور یقتو باز بزاری آبروی منو ببری؟پسره با همین عقده ها بزرگ شد و کلی زنجیر چرخ خرید به همه جاش انداخت. طوری که گردنش قط میشد، زنجیراش نه. یچیز مرد عنکبوتی طور شده بود فقط بجای تار، زنجیر از اینور اونورش درمیومد.اره... علاوه بر پارکور، پروازم یادگرفت و دیگه همه جا میپرید. بین نژادا میپرید. به آدما میپرید. به خوناشاما میپرید. از درو دیوار بالا میرفت. وخلاصش این که سرو تهش معلوم نشد این بی تکلیف چی میخواد. یجاهایی طرف گورن و ماهیرو بود. یجاهایی با فرید بود. یهو همه رو دور زد رفت با یو. خیلی فاز به فاز بود...ینی اگه بخوای ADHD ی مودی رو با ذکر مثال نشون بدی میشد این دوست عزیز.ولی با این حال، همه‌ی حرفای حاجی رم زمین ننداخت. یه اندک حرمتی بین خودشو پدرش نگه داشت و به احترام آبروی حاجی، همه این کارا رو با کت شلوار میکرد یقشم باز نمیزاشت.#tweet @owari_no_seraph_anime