💟💫عزیزِ جان،خدا کند سهمت از آدم‌ها، کسی باشد که قدرِ قلبت را بداند...خدا کند چترت را زیرِ بارانبه ک…

کیک دو قلو 🥰😍

من شکستن را نمیدانم...اما هرکس از کنارم گذشت،شکستن را خوب بلد بود...دلم را،اعتمادم را،غرورم را...«تنهایی» تاوانِ همه‌ی «نه»هایی‌ستکه نگفتم تا دلِ کسی نشکند...همه‌ی «محبت‌هایی»که زیادی هدر دادمتا دلی به دست بیاورم...همه‌ی «دوستت دارم»های آبکیکه جدی گرفتم...همه‌ی «سادگی»که در این دنیای هزارچهرهخرج کردم...«تنهایی» تاوانِ همه‌ی «خوش‌بینی‌هایی»ستکه به دنیا و آدم‌های این روزها داشتم.

ولی بی خبر نزارم جز تو هیشکی و ندارم...بی تو خیلی بیقرارم...

Voice messageببخشآدمارو بانی ناخوشی‌هات نذار...نذار غم بمونه، نذار تووو چشات غصه و ماتم بمونه...ببخش.نذار بشی یکی مثل اونا.همونا که یک هیچ عقبن تو رفاقت...یک هیچ عقبن تو صداقت...یک هیچ جلوَن تو حسادت.تو ببخش، بذار فکر کنن ساده‌ای...اما شاید یه روز، یه جا، یکی پیدا شد تو رو بخشید.ببخش، نه واسه اینکه حقشون بخشیده شدنه...نه، واسه اینکه با این غما هی نری تو فکرو دلت رو آزار ندی...رد شو ازش.یه روز میرسه سرش به سنگ میخوره، برمیگرده عقب، میبینه نه راه برگشت داره، نه راه موندن.فقط باید مستقیم بره به ناکجاآباد خودش...چیزی که خودش ساخته واسه قلب خودش.تو اما خودت باش...آروم بگیر.نفرین نکن، لعنت نگو، دلخور نشو.غمگین نباش، مهربون بمون.حالا چشاتو ببند و به این فکر کن؛اگه یه روز دلت آروم‌ترین دل دنیا شد...یه لبخند بزن به آسمون.بگو:«خدا جون دمت گرم، ممنون.ممنون که یادم دادی ببخشم،ممنون که یادم دادی هنوز خوبم،هنوز بنده‌ی توام،همیشه خدای منی،همیشه کنار منی.یه خواهش کوچیک...تو هم منو ببخش...ببخش هروقت که تنها و غمگین بودم تو رو صدا زدم...اما توو خوشیام...ولش کن.ببخش مهربون،ببخش بی‌نیاز،ببخش خدا جون.یه وقتایی لازمه فقط به خودت ثابت کنی چقد خوبی...

صبح بخیر... 🌱گاهی صبح که چشم باز میکنی،هنوز دلت درگیرِ دیشب است؛اما زندگی منتظرِ آرام شدنِ دلِ ما نمیماند.پس بلند شو،نفسی بکشو دلت را بسپار به خداییکه از تمامِ آنچه در دلت میگذرد، باخبر است.قرار نیست امروزهمه‌چیز حل شود؛همین که کمی آرام‌تر نفس بکشیو امیدت را از دست ندهی،برای امروز کافی‌ست.شاید قشنگ‌ترین اتفاق‌هادرست از جایی شروع شوندکه فکر میکردیم دیگر چیزی برایمان نمانده... 🤍

من تو را نفرین نمیکنم...نه از سرِ بخشش،نه از سرِ بی‌دردی؛فقط چون باور دارم من جای خدا ننشسته‌ام.نفرین، کارِ من نیست.من فقط دلم شکسته و خسته‌اماز اینکه چیزی که برای من این‌همه معنا داشت،به اینجا رسید.تو گفتی نفرینت کنم،اما شاید بهتر بود یک‌بار از خودت میپرسیدیچه شد که دلِ یک نفر،به جای گلایه، به خدا پناه برد...من نه قاضی‌ام،نه صاحبِ حسابِ آدم‌هاخدا خودش میداندچه کسی چه کرد،چه دلی را شکست،چه اعتمادی را از بین بردو چه حرف‌هایی پشتِ سکوت ماندمن کی‌ام که برای تو حکم بدهم؟تا وقتی خدایی هستکه نه فقط حرف‌ها،که نیت‌ها و دل‌های شکسته را هم میبیندپس نه نفرینت میکنم،نه چیزی از خدا میخواهم...فقط تو را به همان خدایی میسپارمکه جای حق نشستهو هیچ چیز از نگاهش دور نمیماند؛همان خدایی که عادل استو بهتر از هر دوی مامیداند پایانِ هر قصهسهمِ چه کسی بوده است.