#یادداشت#مطالبه_گری 👤 #علی_دانشور🔹تضاد میان دستورات دولتی و نیازهای حیاتی مدارس🔸پس از انتشار مصاحب…
انتشار: 2026/07/02 08:10 UTC
#یادداشت#مطالبه_گری 👤 #علی_دانشور🔹تضاد میان دستورات دولتی و نیازهای حیاتی مدارس🔸پس از انتشار مصاحبههای اخیر جناب وزیر آموزش و پرورش و همچنین اظهارات قاطعانه مسئولین ارشد از جمله جناب آقای بابک عسگری، رئیس اداره آموزش و پرورش شهرستان رباطکریم، که در آن بر ممنوعیت دریافت هرگونه وجه برای ثبتنام دانشآموزان تأکید شده است، گویی تلاشی برای بازگرداندن عدالت به فضای آموزشی صورت گرفته است. اما در همین لحظه، ما با یک «تناقض ساختاری» عمیق روبرو شدیم؛ تناقضی که یک سو خانوادههای کمتوان را میآزارد و سوی دیگر، مدیران مدارس را در بنبستی دشوار قرار میدهد.🔸از یک سو، خانوادههایی هستند که تحت فشار تورم، هرگونه درخواست مالی را فشار غیرمنصفانه میبینند. اما از سوی دیگر، صدای دلسوز مدیرانی به گوش میرسد که از سرانههای ناچیز بودجه، قبضهای سرسامآور آب و برق و هزینههای تعمیراتی میگویند؛ هزینههایی که در بودجههای دولتی پیشبینی نشده است.🔸این بحران، مختص رباتکریم یا پرند نیست؛ بلکه یک «بحران ملی» است. در تمام نقاط کشور، مدیران مدارس میان دو سنگ آسیاب قرار گرفتهاند: از یک طرف «قانون» است که آنها را از دریافت وجه منع میکند و از طرف دیگر «بقا»ست؛ بقای مدرسهای که اگر قبض برقش پرداخت نشود یا سقفش تعمیر نشود، امکان آموزش در آن فراهم نیست.🔸برای خروج از این بنبست، به عنوان فعال اجتماعی و خبرنگار مطالبهگر، راهکارهای عملی زیر را پیشنهاد میکنیم:۱. شفافسازی مالی و بودجهریزی مشارکتی: به جای «پول ثبتنام» مبهم، هر مدرسه موظف باشد لیست دقیق هزینههای جاری (مانند قبضها و تعمیرات) را به انجمن اولیا و مربیان ارائه دهد. وقتی والدین بدانند مبلغ درخواستی دقیقاً صرف چه چیزی میشود و با واقعیتهای مدرسه روبرو شوند، روحیه همکاری جایگزین شکایت خواهد شد.۲. جایگزینی «وجه اجباری» با «صندوق حمایت داوطلبانه»:مدارس باید از سیستم «شارژ ثبتنام» فاصله بگیرند و به سمت «حمایتهای داوطلبانه» بروند. به گونهای که توانگران جامعه، بخشی از هزینههای دانشآموزان نیازمند یا هزینههای جاری مدرسه را به صورت داوطلبانه و تحت نظارت انجمن اولیا بر عهده بگیرند.۳. فعالسازی مسئولیت اجتماعی شرکتها و خیرین محلی:در مناطقی مانند پرند و رباطکریم که صنایع و شرکتهای بزرگی فعال هستند، اداره آموزش و پرورش باید به عنوان پل ارتباطی عمل کرده و «پروژههای حمایتی» را از طریق مسئولیت اجتماعی شرکتها برای تأمین هزینههای جاری مدارس جذب کند.۴. بازنگری فوری در سرانه بودجه توسط دولت:تا زمانی که بودجههای دولتی با تورم جاری همسو نشود، مدیران مدارس برای زنده نگه داشتن محیط آموزشی، ناچار به درخواست از اولیا خواهند بود. 🔸ریشه این تضادها و عدم رسیدگی به نیازهای خرد مدارس کجاست؟🔸پاسخ در «ساختار اداری» نهفته است. شهر پرند با جمعیتی بیش از ۵۰۰ هزار نفر و پذیرش حدود ۴۰ هزار دانشآموز، امروز به یکی از قطبهای جمعیتی منطقه تبدیل شده است. اما متأسفانه، ساختار اداری آموزش و پرورش در این شهر، با این حجم از جمعیت و نیازها همسانی ندارد. مدیریت متمرکز در سطح شهرستان، علیرغم تلاشهای مسئولین، نمیتواند به صورت دقیق و سریع بر تمام نیازهای مدارس پرند نظارت کند و به شکایات اولیا و دغدغههای مدیران در لحظه رسیدگی نماید.🔸ایجاد یک «ناحیه آموزش و پرورش» مستقل برای پرند، تنها یک خواسته اداری نیست، بلکه یک «ضرورت آموزشی و اجتماعی» است. حضور یک ساختار نظارتی و اجرایی در قلب شهر باعث میشود:- نظارت بر مدارس دقیقتر شود و شکاف میان «قانون» و «اجرا» در موضوعات حساسی چون ثبتنام پر شود.- رسیدگی به شکایات اولیا و دغدغههای مدیران، بدون نیاز به طی کردن مسیرهای اداری طولانی به شهرستان، در کوتاهترین زمان ممکن صورت گیرد.- نیازهای آموزشی و تجهیزاتی مدارس با دیدی محلی و سریعتر شناسایی و رفع شود.🔸میدانیم که اقداماتی نیز در این راستا صورت گرفته؛ اما این روند باید «سرعت بگیرد». نمیتوان در حالی که ۴۰ هزار دانشآموز در شهر حضور دارند، منتظر رویههای اداری کند ماند.🔸ممنوع کردن دریافت وجه، گام اول و درستی است، اما بدون ارائه «جایگزین مالی» و «ساختار نظارتی محلی»، این دستورات تنها باعث فشار بیشتر بر مدیران و در نهایت کاهش کیفیت آموزش خواهد شد. 🔸آیا شما هم موافقید که برای حل مشکلات مدارس پرند، ایجاد ناحیه مستقل آموزش و پرورش تنها راهکار واقعی است؟#پرند_فوری🆔 @parand_fori




