ماییم و غروبِ سرخ و بارانِ حسیندر شهرِ به نیزه رفته قرآنِ حسینهر روز به جانِ این و آن می‌افتدشمری و…

یک عالمه آرزوی پرپر دارمیک دریا غصه‌ی شناور دارمیک بند انگشت خاک بر روی دلمیک کوهِ نشُسته ظرف در سر دارم #محمدرضا_سلیمی@parandegi🍀

روزم زخمی و شبِ تارم زخمی‌ستتلخ است چقدر ؛ روزگارم زخمی‌ستای کاش عفونت نکند - می‌ترسم! -چندی‌ست که روحِ بی‌قرارم زخمی‌ست#محمدرضا_سلیمی@parandegi🍀

ای وای! که قاف ابری و بارانی ستسیمرغ، شکسته بال و پر، زندانی ستتا قلبِ سیاهِ دیوِ غم را بدَرَدنه! نیست که نیست؛ رستمی اینجا نیست#محمدرضا_سلیمی @parandegi🍀

یک عمر دریغ بود و حسرت، ای داد!ای داد! که رفت زندگی همچون بادافسوس! که دیدیم فقط آنجا بود؛بر روی نوارِ کاسِت " ایرانیِ شاد "#محمدرضا_سلیمی@parandegi🍀

ای ابرِ سیاه‌جامه! امشب یکریز -بر آتشِ غصه‌های او اشک بریزخون شد دلش از داغِ جوانانِ رشیداین پیرِ ندیده خیر؛ ایرانِ عزیز#محمدرضا_سلیمی@parandegi🍀

آزاد کُنَم از این شبِ غم ای عشق!از بندِ گرانِ عقلِ آدم ای عشق!یک روز که می‌کُشی مرا، صبر چرا؟!ای لخته‌ی خون در رگِ قلبم! ؛ ای عشق!#محمدرضا_سلیمی@parandegi🍀