ندارد زندگی معنی ، به جز از عاشقی مردنگذشتن از سراشیبی، به خاک جادّه غلتیدنمسیر عشق را تنها ،به امّ…

ندارد  زندگی معنی ، به جز از عاشقی مردنگذشتن از سراشیبی، به خاک جادّه غلتیدنمسیر عشق را تنها ،به امّیدِ تو پیمودنهزاران خوشه از پروین، در این شب مَرِّگی چیدنفراتر می نَهَم پا را ، از این جولانگهِ تردیدکه فانوسِ دلم شد از ، خیالِ مهرِ تو، روشنچرا نادیده می گیری تب وتابِ نگاهم را؟تمام ِ خواهشم این شد ، در آغوش تو جان دادنمرا ازباغ لب هایت به سیب بوسه، اِغوا کنبیا هم سایه ی من شو ، گناه چیدنش با منتو عادت کرده ای عمری ، شوی محبوسِ رویایمبزن از پیله ات بیرون، بزن آتش بر این خِرمنبه شوق دیدنت آذین ، ببندم بر خیابان هادر ودیوار شهرم را کُنم آکنده از سوسنره آوَردِ خیالت را بگیر از دستِ چشمانمکه دارم لحظه ی دیدار ، هوای نابِ باریدنبه اشکم  میزنی طعنه ، به آهم می کنی خندهندارد افتخاری که ، دلِ بازنده را بُردنبه نرِخِ  جان خریدارم، نگاه پر غرورت رااگرچه پیش تو جانم ،نَیَرزد قدِّ یک ارزن@Kaaffeh🕯#اکبر_باباپور