من، شعر و صندلیِ گوشه سالنامروز، سالن شهید برگزینی شهرداری خوی، حال و هوای دیگری داشت؛ انگار بخشی ا…
انتشار: 2026/07/23 20:16 UTCدریافت: 2026/07/31 23:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/07/31 23:55 UTC
![[🔆بنیاد قلم فارابی 🔆] (@penfoundation)](https://img.telegramfarsi.com/imgs/140588.jpg){kind=small}
من، شعر و صندلیِ گوشه سالنامروز، سالن شهید برگزینی شهرداری خوی، حال و هوای دیگری داشت؛ انگار بخشی از روزهای دور، از میان کوچههای قدیمی شهر برگشته بود تا دوباره بنشیند روی صندلیها و به زبان شعر با ما حرف بزند.جلسه شعرخوانی انجمن ادبی شمس برگزار بود؛ جایی که شاعران یکییکی به میدان آمدند، اشعارشان را خواندند و کلمات، آرام و بیصدا، در فضای سالن چرخیدند. بعضی شعرها آدم را به خاطرهای دور میبردند، بعضیها به پنجرهای رو به آینده و بعضی دیگر هم، چنان عمیق بودند که آدم ترجیح میداد فقط سرش را به نشانه تأیید تکان بدهد تا کسی نفهمد دقیقاً چه چیزی از شعر فهمیده است!مجری و کارشناس جلسه، دکتر اسماعیل لطفی، از آن آدمهایی است که وقتی پای شعر و ادبیات به میان میآید، نمیشود به سادگی از کنارش گذشت؛ هم شاعر است، هم نویسنده و هم آنقدر کاربلد که میتواند جلسه را طوری اداره کند که حتی سکوتها هم به نظر بخشی از برنامه بیایند.مهمان ویژه جلسه نیز دکتر خداویردی عباسزاده، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی خوی، بود؛ کسی که پس از خوانش هر شعر، با نگاهی کارشناسی و حرفهای، به آن مینگریست و دربارهاش نظر میداد. البته من در همان گوشه سالن با خودم فکر میکردم اگر روزی یکی از ما روزنامهنگارها شعری بخواند، احتمالاً نخستین پرسش کارشناسی این خواهد بود که: «منبع این بیت کجاست؟» و بعد هم احتمالاً درخواست لینک خبر!شاعران شعر خواندند و ما شنیدیم. کلمات، یکی پس از دیگری، آمدند و نشستند میان ما. گاهی لبخند آوردند، گاهی خاطره، گاهی تأمل و گاهی هم آدم را به آن روزهایی بردند که هنوز برای نوشتن یک نامه، باید کاغذ پیدا میکردیم و برای شنیدن صدای کسی، منتظر زنگ تلفن میماندیم؛ روزگاری که شعر هنوز در دفترهای سیمی نوشته میشد و «لایک» کردن شعر، فقط با تکان دادن سر انجام میگرفت!و من؟من در گوشه انتهایی سالن، به تنهایی نشسته بودم و تماشا میکردم؛ نه شاعر بودم، نه قرار بود شعری بخوانم و نه کسی منتظر بود از من غزلی بشنود. من همان آدم رسانهای بودم که معمولاً به جای وزن و قافیه، با تیتر و لید و خبر سروکله میزند.اما امروز، برای چند ساعت، از هیاهوی خبرها فاصله گرفتم و به تماشای شعر نشستم.در گوشهای از سالن، تنها بودم؛ اما راستش را بخواهید، خیلی هم تنها نبودم. کنار من، خاطرات قدیمی نشسته بودند، چند لبخند، کمی نوستالژی و البته یک ذهن کنجکاو که مدام میپرسید: «اگر همین حالا از این جلسه یک خبر تهیه کنی، تیترش چه خواهد بود؟»و شاید پاسخ همین باشد:امروز در سالن شهید برگزینی شهرداری خوی، شاعران شعر خواندند، کارشناسان نقد کردند، کلمات جان گرفتند و من، در گوشهای از سالن، به تماشای این همه زیبایی نشستم؛ بیآنکه شعری بخوانم، اما با دلی که از شعر خالی برنگشت.گاهی آدم لازم نیست شاعر باشد؛کافی است جایی بنشیند،گوش بدهد،نگاه کندو اجازه بدهد شعر، خودش راهش را به دل باز کند.
پستهای تلگرام — [🔆بنیاد قلم فارابی 🔆]
⭕️ چند روز بعد از روز خبرنگار؛بحرِ طویل در وصف یاردانقلی خان مثلا خبرنگار⭕️ ما خبرنگاریم!!!⭕️ گویند که در گذشته ی دور و درازی، البته که در دوره ی ماضی، یک عده چو من قلم بدست!، عاشق وِرّاجی و هم روده درازی!⭕️ کاتب بشدند و همه در دست قلم یا که کتیبه! اخبار نوشتند و یا جوک و لطیفه!!! مردم همه گفتند به آنها که: همه روز شمارید، خیر سرتان خبرنگارید؟!⭕️ ما هم همگی دفتر و دستک به بغل، قلم بدستان، گفتیم و نوشتیم و یا کلیپ ساختیم! این یکی نوازش بنمودیم و به آن دیگری تاختیم، القصه که راه خودمان را بشناختیم!⭕️ گر هدیه و کادو و ولیمه برسد، اینوری هستیم، گر هم نرسد، گنگ و ملولیم و خموشیم، ویا مِی زده ایم، ما همه مستیم! ⭕️ مسوول چو بر تخت نشست، عاشق اوییم. از او بنویسیم و یا فیلم بگیریم، اندر پی او هِی بدویم تا که بمیریم، نه عاشق کارتیم!!! نه هدیه!!! نه نواله!!! ما عاشق آن سلسله موییم!⭕️ مسوول چو از تخت بشد، روی بتابیم!، او را نشناسیم! با آنکه جدید آمده، پیوند بسازیم! در وصف جمالش و کمالش، حرکاتش، سکناتش، صد جمله ی عاشقانه در هم بتپانیم! بی دنده و بی کلاج و لجباز، چون تُندر و شهباز، تخته گاز برانیم! البته که ما خبرنگاریم!!!⭕️ از وعده و از پروژه و توسعه، عمران! آغاز شده یا نشده، ناقص مانده یا شده تکمیل! نارگیل بوده یا شده ازگیل؟ ما هیچ ندانیم! ما خبرنگاریم!!!⭕️ از مشکل مردم چه نویسیم؟ که اینسان بنوشتن، نه آب شود برای ما نه یک عدد نان! دیوانه شدیم مگر نویسیم!؟ ما راوی مردم نیستیم، در حلقه ی مردم بنمانیم! ما خبرنگاریم!!!⭕️ از جنگ و از مقاومت و یا که از تجمع شبانه ی مردم شهرم، حتی یک جمله هم بجایی ننگاریم!!! ما خبرنگاریم؟!!!⭕️ البته که این وجیزه وصفِ منِ زار است، نه شامل هر خبرنگار است!چون تمامی خبرنگاران، همه خوبند و شریفند و پر از عشق و ایمانیاردانقلیِ ماست در این دایره حیران@yardangoli
پاکترین و والاترین ویژگی انسان در عشقش پنهان شده عشق همان ترجیح دادن " خوردن سیب از طرف " آدم" است. عشق پادشاهی اراده است. عشق سرشار شدن خاک و گل و آب آدمی از طلاست شاید هم عشق و دوست داشتن اولین و آخرین انتخاب پر شعور ماست...کتاب "حکایتهای رانده شده از بهشت"حکایت دوم[برخاستن] نوشته: دکتر اوزر شناودییجیÖzer șenodiyiciمترجم: اسماعیل لطفی
![[🔆بنیاد قلم فارابی 🔆]: پاکترین و والاترین ویژگی انسان در عشقش پنهان شده عشق همان ترجیح دادن " خوردن سیب از طرف " آدم" است. عشق پادشاهی اراده اس](https://cdn4.telesco.pe/file/ftXSqks3LYgiVMdzXwNJqpECbu9WMaA5u93Rq3awq8RgcFBP5QvKz5YIsknIj_98vQSY0VawW1IFzOmgiOePuA5drMFVTem8hHt3k5d1Hj4SqIOE7qg_oTCyAXzAhetW66ynMXWwcmYvZpAI5YQS-ZgNiSFrLYAH1OFwzuvphHpselwCH010tcBjrk1mDAb-U0qQH9pstN2qv7m2MtRIeitaKEbUOMSnO0wKosCPCdiHXikqrCKn-wLVz71KG_kSq0HzM4XJB1CDUTJFg95DlVTeTbXC-c6cXej7qLkLJtyIluf5R0bxniKSmEA371WUP0_mV1gSw9CuJKlDCKKd6Q.jpg)
سارا در حالی که پتوی نازکی را روی دوشش انداخته بود گفت: پدربزرگ، بابا وقتی از شما حرف میزنه انگار از خود این روستا و کوهها حرف میزنه، مامانم ازش خواست تا برای تابلوهای نقاشیتون نمایشگاه بذاره تو مرکز نمایشگاههای شهر، خیلی نمایشگاه بزرگیه و همیشه میگه میدونم که از تابلوهای بابابزرگ خیلی استقبال میشه مردم خیلی خوششون میآد، دوست ندارین مردم شهرهای بزرگ نقاشیهاتونو ببینن؟ پدربزرگ گفت: آدما با رنگها غریبه هستند، رنگ تابلوهای من رو دیوار شهرهایی که میگی، احساس غریبی میکنن، من باور دارم این تابلوها متعلق به همینجان نه جای دیگه. داستان سکوت کلیسا کتاب : داستان نویس نویسنده : اسماعیل لطفی
به همگی پیشنهاد میکنم این ویدیو را با دقت بسیار ببینید . حتی اگر شده یک تا دو بار این دیدن را تکرار کنیدمطمئنم از دیدن آن لذت خواهید برد @andisheyekhoy
چرا انسانها برای بلندترین فریادهای خودشان سکوت میکنند، انگار با کاینات و روح زمین و زمان متصل میشوند، انگار به اول برمیگردند، انگار تمام روح خود را به آسمان، به زمین، به خاک، به باد، آب و خورشید و منشا خودشان متصل میشوند، این سکوت، انگار در نفسها و چشمها دیده میشود ولی جسم بیمعنی است، انگار از تمام نظریههای دانش خارج میشود انسان و به عمق خودش فرو میرود تا نفس بکشد، مثل سکوت پدربزرگ، کوهستان، مثل سکوت آب، چمن، کلبه، جنگل، اقیانوس، ماه، ستارهها... داستان سکوت کلیسا کتاب : داستان نویس نویسنده : اسماعیل لطفی
![[🔆بنیاد قلم فارابی 🔆]: چرا انسانها برای بلندترین فریادهای خودشان سکوت میکنند، انگار با کاینات و روح زمین و زمان متصل میشوند، انگار به اول برم](https://cdn4.telesco.pe/file/AR7AjGi2do9xqe0COsrstO-UQSkdCzmEkn-tDqGGgY2lRGXXdQfTULYHQlOCz8WFhv9lAHNGL3mUC2lmk5ztoz1BUzondKjaN71R-KDmSoTZL5Mh1lA0i5wG8IR6-1D3AqLiE2tApobBV3Up1Z3ELv3pLW4B1Zd5n0-_pPyhxO_rna4ZOJGzr6D9zXE2myh8UCyU1kKKSepEeR69Cpht-oIn2Pp3PwHnBCaqQDPSriMMAVysMcj7ch-2HIgd77V1hNDkhpQWuD5Q8eEN6G6ZMM03HWXsqHn-dLpImcwpf90pjYKHQhgS6KyEXpc0L0X6yfwN0K1yifWadvd_1Fz-Ww.jpg)