⭕️🎶⭕️ تجربه وحشتناک ریسیزم در کشور ترکیه:اگر فکر میکنید فقط اروپایی ها رفتار نژادپرستانه دارند سخت…
انتشار: 2026/06/19 21:23 UTC
⭕️🎶⭕️ تجربه وحشتناک ریسیزم در کشور ترکیه:اگر فکر میکنید فقط اروپایی ها رفتار نژادپرستانه دارند سخت در اشتباهید. با وجود تحریمها و محدودیتهای شدیدی که برگزاری کنسرت در کشورمان وجود دارد هر ساله هزاران نفر برای حضور در کنسرتهای متعددی که در کشور ترکیه برگزار میشود با صرف مبالغی هنگفت راهی ترکیه میشوند. حضور این تعداد توریست ایرانی در کشور ترکیه باعث رونق اقتصادی این کشور نسبتا فقیر شده است. قبل از انقلاب، به دلیل رشد اقتصادی شگرف ایران، کمبود کارگر و نیروهای فنی احساس میشد که این کمبود عمدتا با حضور کارگران ترکیه ای برطرف میشد. ماهانه صدها کارگر از ترکیه به امید پیدا کردن درآمدی بهتر راهی ایران شده و در کارگاه ها و مراکز صنعتی به کار مشغول میشدند. جالب اینجا بود که سفارت و کنسولگری ایران در ترکیه به دلیل ازدحام حضور کارگران ترکیه ای مرکز جداگانه ای شبیه به مرکز vfs در آنکارا و استانبول تاسیس کرده بود تا از حجم کار سفارت کاسته شود. بسیاری از کامیونداران ترکیه ای نیز در ایران مشغول به کار بودند زیرا حجم واردات اجناس و کالاهای مختلف خارجی به ایران آنقدر بالا بود که سیستم حمل و نقل آن زمان ایران پاسخگوی این همه را نداشت. قبل از انقلاب حدود صد و ده هزار آمریکایی و اروپایی نیز در ایران مشغول به کار بودند. سالها گذشت و ورق برگشت. ایران از دوران اوج شکوفایی اقتصادی فاصله گرفت و به دومین کشور تحریم شده از همه سو تبدیل شد. بانکها تحریم شدند، ارتباط اداری بین ایران و بسیاری از کشورها از بین رفت و یا به حداقل رسید. در این میان، ترکیه ای ها به لطف سرمایه گذاری های کلان ایرانی ها در این کشور به شاخص ۵.۱ درصد رشد اقتصادی در دهه گذشته رسیدند. ایرانی ها با خرید بیش از دویست هزار ملک و ثبت بیش از ۳۵ هزار شرکت در ترکیه، سرمایه ای معادل ۴.۲ میلیارد دلار وارد این کشور کردند. ترکیه اما، به جای سپاسگزاری از این سرمایه گذاری عظیم، تبلیغات و پروپاگاندای حزب باد ترکیه را علیه ایران به راه انداختند. کلا ترکیه هیچگاه جهتگیری مصمم و مستحکمی در مقاطع بحرانی به نفع ایران انجام نداده و همیشه دنبال منافع خود بوده است. بنابراین هیچگاه شریک اقتصادی قابل اعتمادی برای ایران نبوده و نخواهد بود. در بحث فرهنگی و اجتماعی نیز، با وجود پیشرفتهای بزرگی که در عرصه فرهنگ ترکیه در طول سالهای اخیر به وجود آمده است، این کشور همچنان از معضلات بی شماری رنج میبرد. اگر فقط یکبار به استانبول سفر کرده باشید این معضلات را به عینه مشاهده خواهید کرد. فرهنگ رانندگی در ترکیه دست کمی از ایران ندارد. وسایل نقلیه تلاش دارند به هر قیمتی شده خود را از نقطه A به B برسانند. تاکسیها گاهی تا ده برابر مبلغ معمول خود را از مسافر طلب میکنند. دعوا و نزاع خیابانی به وفور دیده میشود. سارقین خیابانی در استانبول شب و روز در پی سرقت از توریستها هستند و چون میدانند ایرانیها به دلیل نداشتن کردین کارت، همیشه پول نقد همراه دارند هدف ساده ای برای آنها هستند. برخی از انها حتی با همزبانان ایرانی خود نیز میانه خوبی ندارند و فقط و فقط به منافع خود می اندیشند. «امید حاجی حسینی» که از شهر تبریز برای شرکت در کنسرت ابی در آنتالیا راهی ترکیه شده بود به دلیل ازدحام بیش از حد جمعیت در ورودی سالن کنسرت زیر دست و پا ماند و به شدت مجروح شد. مقامات ترکیه علت این حادثه را به خود ایرانی ها نسبت دادند در صورتی که موظف هستند که امنیت سالن کنسرت را تامین کنند. تقریبا هیچیک از بلیت کنسرتهایی که در ترکیه برگزار میشود شماره صندلی ندارد و بسیاری از آنها در فضای باز انجام میشود که شرکت کنندگان باید از نیروی بدنی خود برای رسیدن به ردیفهای جلویی استفاده کنند. در این بین بسیاری زیر دست و پا میمانند و حتی دو نفر به دلیل ازدحام بیش از حد کشته میشوند. «حمید زاهد» از نوازندگان خوب کشورمان و از اعضای خوب پیانوکلاب از تجربه خود از حضور در کنسرت یکی از خوانندگان بریتانیایی در ترکیه میگوید:« پس از اینکه با زحمت زیاد توانستم از طریق یکی از دوستانم در کشور ترکیه، بلیت کنسرت را با دو برابر قیمت تهیه کنم از خوشحالی سر از پا تمیشناختم. با دوستانم هتلی در استانبول رزرو کردم و در روز موعود خودمان را به محل کنسرت واقع در پارکی در بخش مرکزی استانبول رساندیم. با اینکه ساعت ۸ صبح مراجعه کرده بودیم با صفی طولانی مواجه شدیم. کنسرت قرار بود در ساعت ۲۱ برگزار شود. خیلی دوست داشتم در ردیفهای اول قرار بگیرم تا تسلط بیشتری به صحنه داشته باشم. بنابراین تکه مقوایی را حائل کردم تا از شر آفتاب وحشتناک تابستان در امان باشم. حدود چهل نفر جلوتر از من در صف ایستاده بودند. با گذشت زمان، تعداد بیشتری به صف اضافه شدند. کسانی داخل صف میزدند و یا به دوستانشان که در صف بودند میپیوستند. ما به این مورد اعتراض کردیم اما آنها گفتند اینجا کشور ماست!


