جمهوری‌خواهان نمایشی؛ تغییر نام، بدون تغییر ماهیتدر ماه‌های اخیر، بخشی از جریان‌های اصلاح‌طلب، ملی‌…

جمهوری‌خواهان نمایشی؛ تغییر نام، بدون تغییر ماهیتدر ماه‌های اخیر، بخشی از جریان‌های اصلاح‌طلب، ملی‌مذهبی و برخی گروه‌های چپ، با فاصله گرفتن از عنوان «اصلاح‌طلب» (که دیگر برایشان سوخته است)، خود را «جمهوری‌خواه» معرفی می‌کنند. آن‌ها تلاش می‌کنند این تصور را ایجاد کنند که از جمهوری اسلامی فاصله گرفته‌اند و به دنبال آلترناتیوی دموکراتیک هستند. اما آیا صرف تغییر نام، ماهیت یک جریان سیاسی را نیز تغییر می‌دهد؟پاسخ، بر اساس بررسی مواضع واقعی این طیف، منفی است.کافی است با این افراد وارد گفتگو شوید تا الگوی مشترکی آشکار شود. وقتی از ۱۸ و ۱۹ دی می‌پرسید، به جای محکومیت سرکوب، می‌گویند: «جنایت شده، اما مقصر کسی است که فراخوان داد.» وقتی بحث به جنگ اخیر می‌رسد، سریع به روایت رسمی رژیم پناه می‌برند: «اسرائیل خبیث، آمریکا استکبار جهانی، امپریالیسم…» و وقتی از رضا پهلوی و جریان پادشاهی‌خواه سخن به میان می‌آید، دقیقاً همان اتهامات، توهین‌ها و تخریب‌هایی را تکرار می‌کنند که سال‌ها از رسانه‌های جمهوری اسلامی شنیده‌ایم.نکته قابل تأمل اینجاست که با وجود همه اختلافات ظاهری میان اصلاح‌طلبان، ملی‌مذهبی‌ها و بخشی از جریان‌های چپ، یک مخرج مشترک میان آن‌ها به چشم می‌خورد: مخالفت و دشمنی عمیق با پهلویسم و هرگونه احتمال بازگشت نظام پادشاهی مشروطه. گویی در بسیاری از موارد، این دشمنی بر سایر اختلافات سیاسی و ایدئولوژیک آن‌ها غلبه می‌کند و آنان را در یک جبهه قرار می‌دهد.این دقیقاً همان مختصات سیاسی جمهوری اسلامی است: ضدیت با آمریکا، ضدیت با اسرائیل، یهودستیزی، دفاع از نیروهای نیابتی و تخریب مستمر بخشی از اپوزیسیون. پرسش اینجاست که اگر این مؤلفه‌ها تغییر نکرده‌اند، تفاوت ماهوی این جریان با جمهوری اسلامی چیست؟ اگر قدرت از دست جمهوری اسلامی خارج و به دست چنین جریانی سپرده شود، این نگرانی وجود دارد که نتیجه، نسخه‌ای دیگر از همان ساختار باشد؛ با همان فیلترینگ، حذف مخالفان، نگاه امنیتی به منتقدان و سیاست خارجی ایدئولوژیک، اما با نامی متفاوت.این طیف، اقلیتی کوچک اما پرصدا هستند. اگرچه پایگاه اجتماعی گسترده‌ای ندارند، اما از تریبون‌های رسانه‌ای، شبکه‌های اجتماعی و محافل سیاسی بهره‌مندند. با ادبیاتی آکادمیک، ارجاع به کتاب‌های ترجمه‌شده و ژست روشنفکری، تلاش می‌کنند خود را نماینده تفکر مدرن معرفی کنند. اما هنگامی که سرمایه اجتماعی «اصلاح‌طلبی» کاهش یافت، بسیاری از آنان تنها نام خود را تغییر دادند، نه اندیشه و نه روش سیاسی خود را.نکته تأمل‌برانگیز دیگر آن است که این گروه کمتر از گذشته از «رفراندوم آزاد»، «حاکمیت ملی» و «حق تعیین سرنوشت مردم» سخن می‌گویند. منتقدان این رویکرد معتقدند که علت این سکوت، نگرانی از نتیجه یک انتخابات یا همه‌پرسی آزاد است؛ زیرا در چنین شرایطی، ممکن است از حمایت اکثریت جامعه برخوردار نباشند.مردم ایران باید هوشیار باشند.ملاک قضاوت درباره هر جریان سیاسی، نام و عنوان آن نیست؛ بلکه عملکرد، مواضع و میزان پایبندی آن به رأی آزاد مردم است. تغییر نام، اگر با تغییر اندیشه و رفتار همراه نباشد، صرفاً یک تغییر ظاهری خواهد بود.در این دوران حساس، آینده ایران نباید در اتاق‌های بسته یا با توافق جناح‌های سیاسی تعیین شود. تنها راه مشروع، مدنی و دموکراتیک، برگزاری یک رفراندوم آزاد و شفاف، تحت نظارت بین‌المللی است تا ملت ایران درباره نظام سیاسی آینده خود تصمیم بگیرد.ایران را پس می‌گیریم.رفراندوم آزاد، تنها راه.پاینده ایرانجاوید شاهامیر موحد رزمنده جنگ ایران و عراق #پایان_جمهوری_ننگین_اسلامی#ایران_را_پس_میگیریم#رفراندوم_آزاد➖➖➖➖➖➖➖➖#PasargadNewsKFP#پاسارگادنیوزKFP➖➖➖➖➖➖➖➖❤️📱➡️ @PN_KFP 🔤🔤🔤