بهزاد مهرانی: یادمان نمی‌رود چه مسیری را آمده‌ایم و چه رنج‌ها برده‌ایم تا مشتی «هَوَل سیاسی» که هر…

بهزاد مهرانی: یادمان نمی‌رود چه مسیری را آمده‌ایم و چه رنج‌ها برده‌ایم تا مشتی «هَوَل سیاسی» که هر روز یک رهبر خلق می‌کردند اینگونه بدنام شدند.این‌ها برای مقابله با پهلوی و جاانداختن شعار پوچِ «رهبر منم، رهبر تویی»، حتی دست به دامان «صادق بوقی» هم شدند. مسئله البته شخص صادق بوقی نیست؛ مسئله جریانی است که حاضر است هر چهرهٔ تصادفی و نامرتبطی را «رهبر» بنامد، فقط برای آنکه وجود یک رهبر سیاسیِ شناخته‌شده و برخوردار از پایگاه عظیم اجتماعی را انکار کند.شعار «رهبر منم، رهبر تویی» در ظاهر ستایش مردم است، اما در عمل انکار بدیهی‌ترین نیاز هر مبارزهٔ سیاسی است: سازمان‌دهی، مسئولیت‌پذیری، تصمیم‌گیری و پاسخ‌گویی. جنبشی که همه در آن رهبرند، در حقیقت هیچ‌کس مسئول نیست؛ نه کسی راهبرد تعیین می‌کند، نه کسی هزینهٔ تصمیم‌های غلط را می‌پردازد و نه نیرویی می‌تواند قدرت پراکندهٔ مردم را به کنش سیاسی مؤثر تبدیل کند.این جماعت اگر حقیقتاً به «رهبری همگانی» اعتقاد داشتند، خودشان شبانه‌روز برای مصادرهٔ تریبون‌ها، مهندسی افکار عمومی و تحمیل چهره‌های مطلوبشان تلاش نمی‌کردند. مشکلشان اصل رهبری نیست؛ مشکلشان این است که انتخاب بخش بزرگی از جامعه با سلیقه و منافع سیاسی آنان سازگار نیست. برای همین از یک سو شاهزاده رضا پهلوی را به‌ دلیل بر عهده‌گرفتن رهبری انقلاب ملی تخطئه می‌کنند و از سوی دیگر، برای رقابت با او از هر چهرهٔ مشهور و حتی کاملاً غیرسیاسی، «رهبر» می‌سازند.«رهبر منم، رهبر تویی» بیش از آنکه نظریه‌ای دموکراتیک باشد، سرودِ بی‌سروسامانی سیاسی است: همه رهبرند تا مبادا آن کسی که واقعاً توان بسیج مردم را دارد، به رسمیت شناخته شود. وقتی نفرت از پهلوی قطب‌نمای سیاست شود، صادق بوقی هم ناگهان به مقام رهبری ارتقا پیدا می‌کند و سود این بیش از همه نصیب رژیم اسلامی می‌شود.=================#PasargadNewsKFPمجموعه کانال های مبارزان KFP=================❤️📱➡️ @PN_KFP 🔤🔤🔤