همتی: بخش عمده‌ای از تورم مربوط به تخلفات بانک‌ها است. ✅به‌هیچ‌وجه در قبال بانک‌های ناتراز مماشات ن…

در باب مرد مخنث و زن حراف: ✅روابط زن و مرد، اگر از سطح مناسبات فردگرایانه و مصرفیِ رایج فراتر نرود و در افقِ یک دوستی انقلابی و آرمانی شکل نگیرد، دیر یا زود به ابتذالِ مناسبات کافه‌ای فروکاسته می‌شود؛ مناسباتی که در آن انسان نه به‌مثابه یک رفیق و یک سوژهٔ انقلابی، بلکه همچون ابژه‌ای برای مصرف عاطفی و جنسی دیده می‌شود.مناسبات کافه‌ای، نهایتاً به چند فنجان قهوه، چند گفت‌وگوی پراکنده و تکرارِ بی‌پایانِ دیدارهایی ختم می‌شود که فاقد افق و غایت مشترک‌اند. در چنین روابطی، زن و مرد به جای آنکه در کنار یکدیگر رشد کنند و در ساختن یک جهان مشترک سهیم شوند، در سطحِ میل، سرگرمی و مصرف متقابل متوقف می‌مانند، تقلیل میخورند و در نهایت دچار نیهلیسم میشود. دوستی انقلابی اما چیز دیگری است: پیوندی آگاهانه میان دو انسان که یکدیگر را نه وسیلهٔ ارضای نیازهای شخصی، بلکه رفیقِ مسیرِ تغییرِ خویش و جهان می‌دانند. رابطه‌ای که در آن عشق از مالکیت جدا می‌شود، رفاقت بر مصرف غلبه می‌کند و زن و مرد، به جای تقلیل یکدیگر به بدن و جنسیت، یکدیگر را در تمامیت انسانی و اجتماعی‌ تاریخی شان به رسمیت می‌شناسند.اگر رابطه‌ای افقِ مشترکی برای آگاهی، رهایی و ساختن نداشته باشد، دیر یا زود به همان کافه، قهوه و گفت‌وگوی بی‌پایان تقلیل پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه‌ای که هیچ افق تاریخی و انقلابی ندارد، ناگزیر در سطحِ مصرفِ متقابل متوقف خواهد ماند.#رفاقت_انقلابیhttp://t.me/presagee

✅ بدهی دولت ایالات متحده برای اولین بار در تاریخ، از 40 تریلیون دلار فراتر رفت.@presagee

✅خاطرات رضا کیانیان از بازداشتگاه های ساواک. 🔰اگر روحیات حساس دارید این ویدئو رو نگاه نکنید لطفا. @presagee

در این جغرافیا، صحنه‌ی تئاترِ فاخر تنها یک سرگرمیِ ساده نیست؛ بلکه به ماشینِ عظیمِ پول‌شوییِ فرهنگی بدل شده است. پول‌های سرگردان و نامعلومی که ریشه در رانت‌ دارند، حالا به دنبالِ سایه‌بانی از جنس «فرهنگ» می‌گردند. این طبقه‌ی نوکیسه، خون‌بهای ویرانیِ یک ملت و غنایمِ به‌دست‌آمده از سفره‌های خالی را به بلیت‌های وی‌آی‌پی (VIP) و ردیف‌های اولِ تالارهای مجلل تبدیل می‌کند تا کثافتِ انباشتِ سرمایه‌اش را با عطرِ تندِ ایرانشهری بپوشاند.در این میان، مصرف اسطوره کارکردی حیاتی برای این طبقه پیدا می‌کند. در اینجا، اسطوره دیگر نیرویی برای بیداری، مقاومت یا جستجوی حقیقت نیست؛ بلکه کالایی است که در بسته‌بندی‌های پر زرق‌وبرقِ ناسیونالیستی پیشکشِ این نخبگانِ اقتصادی می‌شود. قهرمانانِ باستانی، پادشاهانِ افسانه‌ای و حماسه‌های ملی روی صحنه احضار می‌شوند، نه برای یادآوریِ شرافت، که برای تئوریزه کردنِ فخرفروشیِ غاصبانه‌ی این طبقه. آن‌ها با تماشای زرق‌وبرقِ دکورهای عظیم و شنیدنِ دیالوگ‌های مطنطنِ حماسی، شکوهِ نداشته و اصالتِ جعلیِ خود را در این آینه‌ی دروغین می‌بینند و توهم می‌زنند که خود، امتدادِ برحقِ همان اسطوره‌های فاتح‌اند. این‌گونه است که غارتگرِ امروز، در تاریکیِ سالن، خود را در قامتِ ناجیِ اسطوره‌ایِ دیروز می‌بیند.اما فاجعه عمیق‌تر از یک ژست طبقاتی یا تطهیرِ فردی است؛ ما با یک پروژه‌ی سازمانی و سیستماتیک روبه‌رو هستیم. این تئاترهای لاکچری و اجراهای میلیاردیِ شبه‌تاریخی، خودجوش نیستند. آن‌ها پروژه‌هایی مهندسی‌شده با اسپانسرهای بی ‌نام‌ونشان و حمایت‌های پشت‌پرده‌اند که سرمایه‌داریِ رانتی را با بازوهای بروکراتیکِ نهادهای قدرت پیوند می‌زنند. سازمان‌ها و نهادهای رسمی، این مخدرِ باستانی را با بودجه‌های کلان تولید می‌کنند تا حافظه‌ی جمعی را تسخیر کنند و تاریخ را به نفعِ طبقه‌ی حاکم و سرمایه‌دار بازنویسی کنند. صحنه، به پروژه‌ای برای اخته کردنِ هنرِ اعتراضی بدل می‌شود تا مطمئن شوند خیابان و واقعیتِ خونینِ جامعه به فراموشی سپرده می‌شود.در نهایت، معماریِ این تالارها و بلیت‌های چندمیلیونی‌شان، خطِ کشیِ بی‌رحمانه‌ی طبقات در دورانِ پساجنگ است. در بیرون از این تالارها، طبقه‌ی فرودست  یعنی دقیقاً همان‌هایی که گوشت و استخوانشان سنگرهای جنگ را ساخت و جانشان سپرِ بلای این جغرافیا شد زیر بارِ تورم، بیکاری و له‌شدگیِ پس از جنگ در حالِ جان کندن‌اند. اما طبقه برنده در صندلی‌های مخملین فرو رفته‌اند و اشکِ تمساح برای «ایرانِ باستان» می‌ریزند.باید بی‌رحم بود و فریبِ این نورپردازی‌های خیره‌کننده را نخورد و باید زل زد به چشم‌های این هنرِ تسخیرشده و با خشمی عمیقاً انسانی دوباره پرسید: خونِ ما را، اسطوره‌های ما را، دقیقاً به چه کسانی می‌فروشید؟«میلاد دبیری» @presagee

سال‌ها پیش، رخشان بنی‌اعتماد مستندی ساخت به عنوان «این فیلم‌ها را به کی نشون می‌دین؟» امروز اما در جغرافیایی که هنوز بوی باروتِ جنگ از خاکش به مشام می‌رسد، باید یقهِ تئاتر را گرفت؛ باید وسط این تالارهای مجلل ایستاد و فریاد زد: ناگهان سیاوش، آرش و پسران فریدون از کدام آستینتان برآمده است؛ این تئاترها را با این قیمت بلیت دقیقاً به کی می‌فروشید؟چه کسی این توهمِ لوکس را مصرف می‌کند؟ همان طبقه‌ای که در روزهای جنگ، در منطقه‌ی امنِ خود ماند و حالا در روزهای پس از جنگ، با پول‌های بادآورده برای خود «منزلت» می‌خرد. آن‌ها بلیتِ این تئاترهای فاخر را می‌خرند تا با مصرفِ اسطوره‌ها به خودشان بقبولانند که وارثانِ متمدنِ این آب‌وخاک‌اند، و عذاب‌وجدانِ غصبِ زندگیِ دیگران را زیرِ نقابِ ایرانشهری پنهان کنند. این تئاتر، کارخانه‌ی تولیدِ مخدری است برای طبقه‌ای که مسکّنش دیگر دین نیست، بلکه افتخارِ باستانی‌ست؛ تریاکی تازه برای نخبگانی اقتصادی تازه به عرصه رسیده.«ادامه در فرسته بعدی» @presageeسال‌ها پیش، رخشان بنی‌اعتماد مستندی ساخت به عنوان «این فیلم‌ها را به کی نشون می‌دین؟» امروز اما در جغرافیایی که هنوز بوی باروتِ جنگ از خاکش به مشام می‌رسد، باید یقهِ تئاتر را گرفت؛ باید وسط این تالارهای مجلل ایستاد و فریاد زد: ناگهان سیاوش، آرش و پسران فریدون از کدام آستینتان برآمده است؛ این تئاترها را با این قیمت بلیت دقیقاً به کی می‌فروشید؟چه کسی این توهمِ لوکس را مصرف می‌کند؟ همان طبقه‌ای که در روزهای جنگ، در منطقه‌ی امنِ خود ماند و حالا در روزهای پس از جنگ، با پول‌های بادآورده برای خود «منزلت» می‌خرد. آن‌ها بلیتِ این تئاترهای فاخر را می‌خرند تا با مصرفِ اسطوره‌ها به خودشان بقبولانند که وارثانِ متمدنِ این آب‌وخاک‌اند، و عذاب‌وجدانِ غصبِ زندگیِ دیگران را زیرِ نقابِ ایرانشهری پنهان کنند. این تئاتر، کارخانه‌ی تولیدِ مخدری است برای طبقه‌ای که مسکّنش دیگر دین نیست، بلکه افتخارِ باستانی‌ست؛ تریاکی تازه برای نخبگانی اقتصادی تازه به عرصه رسیده.«ادامه در فرسته بعدی» @presagee

آیا مشکل کنونی جهان صرفا کمبود منابع است؟ ✅مسئله اصلی جهان امروز کمبود مطلق منابع نیست؛ مسئله، مناسبات اجتماعی و طبقاتی حاکم بر تولید، مالکیت و توزیع آنهاست. کره زمین با بحران «فقر منابع» مواجه نیست؛ با بحرانِ تخصیص منابع در نظامی مواجه است که تولید را نه برای رفع نیازهای انسانی، بلکه بر مدار سود و انباشت سرمایه سازمان می‌دهد. هنگامی که کشورهای پردرآمد تنها حدود ۱۶ درصد جمعیت جهان را در خود جای داده‌اند اما بخش بزرگی از مصرف مازاد منابع جهانی را به خود اختصاص می‌دهند، با یک تصادف آماری مواجه نیستیم؛ این نتیجه تاریخی تقسیم کار نابرابر جهانی، مناسبات امپریالیستی، انباشت سرمایه و انتقال ارزش از پیرامون به مراکز سرمایه‌داری است. همین منطق را می‌توان در مصرف انرژی نیز مشاهده کرد: بخش کوچکی از جمعیت جهان سهمی نامتناسب از انرژی و منابع را مصرف می‌کند، در حالی که میلیاردها انسان از ابتدایی‌ترین امکانات مادی زندگی محروم‌اند. در اینجا مسئله صرفاً «مصرف‌گرایی افراد ثروتمند» نیست؛ مسئله ساختاری است که ثروت اجتماعی را به مالکیت خصوصی تبدیل می‌کند و دسترسی به منابع را تابع قدرت خرید می‌سازد. حتی فاجعه اتلاف غذا نیز از همین منظر معنا پیدا می‌کند. در جهانی که میلیون‌ها انسان با ناامنی غذایی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، حجم عظیمی از غذای تولیدشده پیش از آنکه به مصرف انسانی برسد، دور ریخته یا فاسد می‌شود. این تناقض ظاهری نیست؛ تناقضی درونی در شیوه تولید سرمایه‌داری است: گرسنگی انسان‌ها می‌تواند هم‌زمان با مازاد تولید مواد غذایی وجود داشته باشد، زیرا «نیاز انسانی» با «تقاضای مؤثر در بازار» یکی نیست. سرمایه برای انسان تولید نمی‌کند؛ برای تحقق ارزش و افزایش ارزش تولید می‌کند. از همین رو ممکن است انبارها مملو از کالا باشد و انسان‌ها گرسنه بمانند؛ ممکن است منابع طبیعی به شکل بی‌سابقه‌ای استخراج شوند و در همان حال بخش بزرگی از بشریت از دسترسی عادلانه به آنها محروم باشد. بنابراین بحران زیست‌محیطی و بحران توزیع منابع را نمی‌توان صرفاً با توصیه‌های اخلاقی درباره «کمتر مصرف کردن» یا «مسئولانه‌تر رفتار کردن» حل کرد. پرسش بنیادی‌تر این است: چه کسی مالک منابع است؟ چه کسی بر ابزار تولید و زنجیره‌های جهانی تأمین کنترل دارد؟ ارزش تولیدشده توسط چه کسانی ایجاد و توسط چه کسانی تصاحب می‌شود؟ و چه مناسبات قدرتی تعیین می‌کند که منابع زمین در خدمت نیازهای اجتماعی قرار گیرند یا در خدمت انباشت سرمایه؟ از منظر مارکسی، مسئله نهایی فقط نابرابری در مصرف نیست؛ مسئله، نابرابری در قدرتِ تعیینِ شیوه تولید و توزیع ثروت اجتماعی است. تا زمانی که تولید اجتماعی باشد اما تصاحب ثروت و تصمیم‌گیری درباره آن در دست اقلیتی از صاحبان سرمایه متمرکز بماند، تضاد میان وفور مادی و فقر انسانی همچنان بازتولید خواهد شد. زمین فقیر نیست؛ انسان‌ها در جهانی زندگی می‌کنند که ثروت اجتماعی عظیمی تولید می‌کند، اما منطق مالکیت و انباشت سرمایه، این ثروت را به‌گونه‌ای توزیع می‌کند که وفور برای اقلیتی به امتیاز و محرومیت برای اکثریت به سرنوشت تبدیل می‌شود. بنابراین مسئله اساسی بشریت نه صرفاً «کمبود منابع»، بلکه گذار از مناسباتی است که منابع و نیروهای مولد اجتماعی را تابع سود خصوصی می‌کند، به مناسباتی که تولید و توزیع را بر اساس نیازهای واقعی انسان و ملاحظات زیست‌محیطی سازمان دهد.#چشم‌اندازt.me/presagee