عنوان اول پیک نت اول شهریورنامه سرگشاده به عراقچیدر باره غربگرائی در ج. اسلامی بخش هائی از نامه سرگ…

پانزدهمین گفتگوبا سردبیر راه تودهyoutube.com/watch?v=PhOfNoDMRFs&si=dYu9OL… پانزدهمین گفتگوی سردبیر راه توده با "رسانه ما" به سردبیری "رضا فانی یزدی". در این گفتگو، رویدادهای مهم سال 1362 و از جمله، دلائل یورش دوم به حزب توده ایران و نقش مخالفت این حزب با ادامه جنگ با عراق پس از شکست عراق در تصرف خرمشهر مورد بررسی قرار گرفته است. در این بخش اشاره به یکی از آخرین مصاحبه های سرلشگر باقری رئیس ستاد مشترک نیروهای نظامی جمهوری اسلامی درباره دلیل قبول قطعنامه 598 از سوی آیت الله خمینی شده است که نتیجه عدم پذیرش استدلال حزب توده ایران برای ادامه ندادن جنگ در خاک عراق و تحمیل جنگ فرسایشی به ایران است.

rahetudeh.com/rahetude/2026/agost/1010/ba… حاصل ادامه جنگ با عراقهمین شد که سرلشگر باقری گفت! جرم اصلی حزب توده ایران، از نگاه رهبری جمهوری اسلامی در آغاز دهه 60 عبارت بود از مخالفت با ادامه جنگ در خاک عراق (پس از بازپس گیری خرمشهر). کسانی که نماز جمعه های 10 روز فاصله فتح خرمشهر و ورود قوای نظامی ایران به خاک عراق را به خاطر داشته باشند، میدانند که سه امام جمعه وقت تهران، یعنی رفسنجانی، جنتی و موسوی اردبیلی، از بیانیه و موضع گیری حزب توده ایران در مخالفت با ادامه جنگ در خاک عراق بشدت انتقاد کرده و حتی آن را سند خیانت حزب به انقلاب و جمهوری اسلامی دانستند. در پایان آن 10 روز، سرانجام آیت الله خمینی با نظر رفسنجانی و برخی فرماندهان سپاه (از جمله محسن رضائی) موافقت کرد و قوای نظامی ایران وارد خاک عراق شد. تلفات عظیم انسانی و نابودی تجهیزات نظامی ایران در این مرحله از جنگ غیر قابل توصیف است. به گفته هاشمی رفسنجانی در یکی از نمازهای جمعه (چندین سال پس از قبول قطعنامه آتش بس از طرف آیت  الله خمینی) خسارات جنگ 8 ساله برای ایران ویرانی چند شهر در جنوب کشور و بالای یک هزار میلیارد دلار(زمانی که دلار شاید 7 تا 10 تومان بود) خسارت بود. جمهوری اسلامی به امید گرفتن سلاح از کشورهای غربی و در راس آنها امریکا و همچنین خرید تجهیزات جنگی از اسرائیل به خواست آنها برای یورش به حزب توده ایران تن داد و فاجعه گمراهی انقلاب از همین دوران آغاز شد و شتاب گرفت. جمهوری اسلامی حتی با "نیمرودی" رئیس شبکه موساد در ایران که در اروپا پرسه می زد تماس گرفت و تقاضای سلاح کرد. "نیمرودی" که در دوران شاه در ایران فعالیت داشت، به نوشته ارتشبد فردوست قائم مقام ساواک و چشم و گوش شاه بالای 300 مامور ورزیده موساد را در ایران رهبری می کرد.انگیزه دیگری که جمهوری اسلامی را تشویق به یورش به حزب توده ایران و دستگیری رهبران و بردن آنها به زیر مخوف ترین شکنجه ها شد، ترس از وحدت حزب و سازمان فدائیان اکثریت بود.تا فروردین 1362 بازجوئی و شکنجه رهبری حزب جریان داشت اما در فروردین ماه برای توجیه ادامه یورش به حزب و  دستگیری های گسترده، یک سوژه و بهانه تازه یافتند و آن "کودتا"ی حزب توده ایران به سبک کودتای چپ در افغانستان و ورود ارتش سرخ به این کشور بود. در این دوران شکنجه هائی را اعمال کردند که شرح آن را زنده یاد کیانوری در نامه به علی خامنه ای رهبر وقت جمهوری اسلامی مو به مو نوشته و تاکید کرده که درباره این شکنجه ها و اعتراف گیری ها یکبار که "گالیندوپل" مسئول حقوق بشر سازمان ملل به زندان آمده و با وی گفتگو کرده بود سخن گفته است.با یک این مقدمه بسیار فشرده بخشی از سخنرانی سرلشگر باقری رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران که در جنگ 12 روزه بدست عوامل اسرائیل در ایران ترور شد را منتشر می کنیم. این سخنان کارنامه فاجعه ادامه جنگ با عراق در خاک آن کشور است. یعنی همان مرحله از جنگ که حزب توده ایران با آن مخالفت کرد و آن را آغاز فاجعه بار جنگی فرسایشی تحلیل کرد. امروز نه کیانوری در قید حیات است و نه سرلشگر باقری که از جمله فرماندهان آگاه و شریف سپاه بود و با صراحت دلیل پذیرش قطعنامه سازمان ملل از سوی آیت الله خمینی برای خاتمه جنگ با عراق را بیان می کند.(نقل از راه توده 1010)

اختلافات درون حزبی و درون دولتیچگونه زمینه ساز سقوط دولت انقلابی شدyoutu.be/tOXvTwiDiOM?is=b4QtmbonaZZuckIm بخش سوم از گفتگو با اسدالله کشتمند، فعال سیاسی افغانستان و عضو رهبری حزب دمکراتیک خلق افغانستان در دو دوران "ببرک کارمل" و دکتر "نجیب الله" که بسیار کوشید با سیاست آشتی ملی، نوعی وحدت ملی در افغانستان بوجود آورده و مانع از سقوط دولت بدست طالبان شود که سرانجام چنین نشد و دکتر نجیب الله به طرز وحشیانه توسط دولت طالبان اول در حالی در میدان آریانای کامل به دار کشیده شد که بر اثر ضربات چوب و خنجر و قمه تقریبا جان سپرده بود.

بحران مسکن نداریم!چشمبندی معاون وزیر راهدر توجیه 5ر2 میلیون خانه خالی2 و نیم میلیون خانه خالی در ایران وجود دارد که در چرخه بالا رفتن دلار گیر کرده و مالک های آنها برای فروش آنها همیشه در تردیدند زیرا نمی دانند دلار از امروز به فردا چقدر بالا می رود و قیمت ملک افزایش پیدا می کند!دولت ها از بعد از دولت میرحسین موسوی تابع سرمایه شده و همچنان هستند و به همین دلیل قادر به تحمیل اراده قانونی و دولتی برای ورود این مسکن های خالی به بازار نیستند. برای نمونه در دولت میرحسین موسوی، کسی که صاحب یک خانه بود، اجازه نداشت یک خانه دیگر هم بخرد و آن را در بورس فروش مسکن قرار بدهد. به زبان ساده، هر کس اجازه داشت برای اسکان خود یک سرپناه داشته باشد. حال یا با اجاره و یا با خرید و یا ساختن یک خانه. از دولت هاشمی رفسنجانی به بعد این قانون لغو شد و بورس زمین و ملک و خانه آغاز شد که با اعلام خصوصی سازی ها و محترم شمردن ثروت (از هر راه که کسب شده) طبقاتی شدن جامعه تا حد برپائی انواع "لواسان" ها و ویرانی جنگل های شمال و تبدیل آنها به ویلاهای سلطنتی و اختصاصی پیش رفته است.برای توجیه فاجعه ای که پیش آمده معاون وزیر راه دو روز پیش در یک چشمبندی آمار خانه های خالی را اینگونه توجیه کرد:«در سطح کلان اقتصادی (توجه کنید به زبان غیر عامه فهم ایشان) با کمبود مطلق واحد مسکون مواجه نیستیم؛ چرا که حدود ۳۲.۵ میلیون واحد مسکونی در کشور وجود دارد که با کسر حدود ۲.۵ میلیون واحد خالی، نزدیک به ۳۰ میلیون واحد مسکونی در اختیار خانوارها قرار دارد، در حالی که تعداد خانوارهای کشور حدود ۲۷.۱ میلیون خانوار است.»