ایران: با بازگشایی گمرک الرویس قطر، صادرات از بوشهر و هرمزگان به قطر از سر گرفته شده و فعالان اقتصا…

وزارت بهداشت لبنان:​از تاریخ ۸ اکتبر ۲۰۲۳ (۱۶ مهر ۱۴۰۲ و هم‌زمان با شروع جنگ در منطقه) تاکنون، ۸,۹۱۵ نفر در لبنان بر اثر حملات اسرائیل شهید و بیش از ۳۰ هزار نفر زخمی شده‌اند.@rahbord_irani

وزیر دادگستری ترکیه: ما از وزارت کشور خواسته‌ایم برای پیگرد بین‌المللی و بازداشت نتانیاهو، اعلان قرمز اینترپل صادر کند. این اقدام به اتهام حمله به ناوگان آزادی (صمود)، نسل‌کشی، و ارتکاب جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت انجام شده است. @rahbord_iraniدفتر نتانیاهو در پاسخ به اقدام ترکیه برای صدور اعلان قرمز اینترپل اعلام کرد:اردوغان یک دیکتاتور ضدیهود است که دست به کشتار کردها زده، به تروریست‌های حماس پناه داده، نصف قبرس را اشغال کرده و رکورددار زندانی کردن روزنامه‌نگاران و سیاسیون مخالف خود است.او اکنون می‌خواهد تجاوزگری خود علیه اسرائیل را به سوریه نیز گسترش دهد؛ اما اسرائیل این مسئله را برنمی‌تابد.​تلاش مذبوحانه اردوغان برای ارعاب رهبران و سربازان اسرائیل، یعنی تنها دمکراسی واقعی در خاورمیانه، راه به جایی نخواهد برد.@rahbord_irani

وزیر دادگستری ترکیه:ما از وزارت کشور خواسته‌ایم برای پیگرد بین‌المللی و بازداشت نتانیاهو، اعلان قرمز اینترپل صادر کند.این اقدام به اتهام حمله به ناوگان آزادی (صمود)، نسل‌کشی، و ارتکاب جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت انجام شده است.@rahbord_irani

حملات جنگنده‌های رژیم صهیونیستی به جنوب لبنان.@rahbord_irani

گزارش المانتیور در خصوص تلاش‌های نخست‌وزیر عراق برای خلع سلاح گروه‌های مقاومت: در تاریخ ۲۴ ژوئیه (۲ مرداد)، نیروهای عراقی بر اساس دستوراتی مبنی بر بازرسی و جستجو برای یافتن پهپادها و موشک‌ها، به ورودی مقر «فوج المهام الخاصة» (گردان ماموریت‌های ویژه) وابسته…المانتیور: خلع سلاح واقعی به معنای انحلال کامل سازمان‌ها و مصادره خطوط تولید سلاح است؛ سطحی از اعمال قدرت که خطر جنگ داخلی را به همراه دارد و ممکن است ایران را برای حمایت از متحدانش به مداخله مستقیم بکشاند.اما استراتژی واقعی بغداد تدریجی‌تر به نظر می‌رسد: جذب تدریجی گروه‌های همکار و همراه و در عین حال فشار سیاسی و مالی بر گروه‌های سركش.همچنین زیر نظر گرفتن این مسئله که آیا دولت می‌تواند موازنه نفوذ این فصائل را در مناطقی مانند الطارمية (شمال بغداد) و جرف الصخر (پایگاه اصلی کتائب حزب‌الله در جنوب پایتخت) تغییر دهد یا خیر.با این حال، در پشت همه این‌ها عاملی خارج از کنترل بغداد نهفته است: سرنوشت این پرونده ممکن است بیش از آنکه به اقدامات دولت عراق بستگی داشته باشد، به مسیر روابط میان واشنگتن و تهران وابسته باشد.در پرتو این واقعیت، خلع سلاح کامل شاید معیار مناسبی برای ارزیابی نباشد. معیار واقع‌بینانه‌تر، محدودتر است: آیا بغداد می‌تواند توانایی فصائل را برای حملات، انتقال سلاح، تهدید همسایگان و رفتار خارج از فرماندهی کل به‌طور مستمر کاهش دهد؟دولت الزیدی گام‌های ساختاریِ بیشتری نسبت به پیشینیان خود برداشته است؛ اما عقب‌نشینی اجباری نیروهای دولتی تحت تهدید سلاح، نشان داد که بغداد هنوز تسلط کامل و واقعی بر قلمرو خود ندارد.@rahbord_irani

گزارش المانتیور در خصوص تلاش‌های نخست‌وزیر عراق برای خلع سلاح گروه‌های مقاومت:در تاریخ ۲۴ ژوئیه (۲ مرداد)، نیروهای عراقی بر اساس دستوراتی مبنی بر بازرسی و جستجو برای یافتن پهپادها و موشک‌ها، به ورودی مقر «فوج المهام الخاصة» (گردان ماموریت‌های ویژه) وابسته به «جنبش النجباء» در محله جرف النداف بغداد رسیدند؛ اما نتوانستند وارد آن شوند.به گفته دو مقام امنیتی عراق به المانیتور، فرماندهان وفادار به این گروه شبه‌نظامی به افسران دولتی هشدار دادند که حق ورود و بازرسی از این مرکز را ندارند.ظرف چند دقیقه، اعضای النجباء، نیروهای حكومتی را محاصره کرده و اقدام به شلیک تیرهای هوایی و اخطار بر بالای خودروهای دولتی کردند.این عملیات که با مشارکت «فرماندهی عملیات بغداد»، «پلیس فدرال» و «مدیریت امنیت حشد الشعبی» برنامه‌ریزی شده بود، در همان نقطه شکست خورد و متوقف شد. فرماندهی حشد الشعبی به عناصر خود دستور عقب‌نشینی داد و ادعا کرد که از قبل مطلع نشده بود این عملیات یک مرکز متعلق به النجباء را هدف قرار می‌دهد؛ پس از آن واحدهای ارتش نیز سریعاً دستور مشابهی برای عقب‌نشینی دریافت کردند.این رویداد اگرچه محدود بود، اما از نظر زمانی بسیار تعیین‌کننده است. این اولین آزمون واقعی برای تعهد علنی «علی الزیدی»، نخست‌وزیر عراق، بود که در کاخ سفید قول داده بود تمام سلاح‌های عراق را تا ۳۰ سپتامبر (موعد مقرر برای پایان مأموریت ائتلاف به رهبری آمریکا) تحت کنترل دولت درآورد.این یورش ناموفق، مسیر باریک و پرریسکی را که الزیدی در تلاش برای پیمودن آن است آشکار می‌سازد: اعمال حاکمیت دولت بر گروه‌های مسلح بدون ایجاد درگیری مستقیم و از دست رفتن کنترل.همچنین این مسئله شکاف عمیق میان جدول زمانی دولت و آنچه در واقعیت روی زمین قابل اجراست را برملا می‌کند.تاریخ ۳۰ سپتامبر هرگز یک موعد واقع‌بینانه برای خلع سلاح کامل نبوده است و تحولات چند هفته گذشته، رد این ایده را محکم‌تر کرد.دولتی که نمی‌تواند یک مقر متعلق به حرکت النجباء را بدون مواجهه با تهدید مسلحانه بازرسی کند، چگونه می‌تواند ظرف شش هفته گروه‌های دارنده موشک و پهپاد را منحل نماید؟آنچه در دسترس به نظر می‌رسد بسیار متواضعانه است: انتقال برخی جابه‌جایی‌های تسلیحاتی محدود و تعطیلی یک یا دو مقر، صرفاً برای نشان دادن یک مانور موفق، بدون وارد شدن به نبردی که دولت توان برنده شدن در آن را ندارد.@rahbord_irani