وقتی پیمان توبه میشکند قلب در اندوهی سرد فرو میرود. در این تاریکی، غالباً پدیدهای تلخ رخ میدهد:…
انتشار: 2026/07/05 06:44 UTC
وقتی پیمان توبه میشکند قلب در اندوهی سرد فرو میرود. در این تاریکی، غالباً پدیدهای تلخ رخ میدهد: «خودویرانگری» اما چرا با یک لغزش، با شتابی بیشتر در گناه غرق میشویم؟پاسخ در احساس شرمساری روان ماست. پس از شکستن عهد، ذهن در دامِ تفکر «همه یا هیچ» به ما القا میکند: «تو از دست رفتهای؛ حالا که دوباره مرتکب گناه شدی، بگذار تا انتها ویران شوی.» ما در واقع برای فرار از دردِ گزنده شرم گناه، به مسکّنِ همان گناهی پناه میبریم که خود عاملِ زخم ماست. ما خطایمان را با خودمان یکی میپنداریم و با ناامیدی میگوییم: «دیگر لیاقت بازگشت ندارم.»اما این ناامیدیِ ویرانگر، دقیقاً در تقابل با کرامت انسان در نگاه پروردگار است که با هیچ لغزشی به تمامی نابود نمیشود. خداوند به ما میآموزد که «تو گناهت نیستی» تو همان روحِ شریفی هستی که تنها گرد و غبارِ خطا بر چهرهاش نشسته است. خالق مهربان، هرگز گوهرِ ارزشمند وجودانسان را رها نمیکند و پیوسته او را به خانه میخواند.در برابر خنجرِ زهرآگین یأس که ما را به سمت خودویرانگری میکشاند، خداوند با مهربانه ترین ندای آسمانی ما را به سوی خود میخواند و میفرماید:قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا ۚ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُبگو: ای بندگان من که بر خود زیادهروی و ستم کردهاید، از رحمت خدا نومید نشوید؛ زیرا خدا همه گناهان را میآمرزد؛ همانا او بسیار آمرزنده و مهربان است.این آیه، پادزهرِ تمام شرمهای ویرانگر است؛ پیامی روشن که میگوید مسیر بازگشت هرگز بسته نیست. درگاه مهر ورحمت بیکرانِ خالق، برای بندهای که با قلبی شکسته نه یک بار بلکه هزاربار برمیخیزد، تا ابد گشوده است.✍شایستهاحمدیt.me/abeynejat
