🔶ساختار های دفاع هوایی 🔹آسمان باز یا دفاع لایه ای کدام موفق تر است ؟ 🔹ساختار آسمان باز (free sky) ی…

🔶کلیپی از قوای زرهی نازی ها و شوروی در اروپای ۱۹۳۹_۱۹۴۵🔹موسیقی کلیپ Panzerkampf نام دارد و توسط گروه سوئدی Sabaton خوانده شده است.#مارش@RASTAKHIZ_PERSIAN

🔶 اوهکا در واقع نمونه‌ای جالبی از یک راه‌حل تاکتیکی در شرایط بحرانی بود. طرف ژاپنی تلاش کرد با ترکیب یک کلاهک بسیار سنگین، سرعت زیاد و هدایت انسانی تا لحظه آخر، احتمال اصابت به اهداف دریایی را افزایش دهند؛ اما این سلاح همزمان وابستگی شدیدی به یک سامانه بزرگ‌تر داشت. در نتیجه، دشمن با هدف قرار دادن همان حلقه آسیب‌ پذیر، یعنی هواپیماس حامل، توانست تا حد زیادی کارایی آن را محدود کند.🔹 تاریخ اوهکا نشان می‌دهد که در جنگ، صرفاً قدرتمندتر کردن یک سلاح الزاماً به معنای ایجاد یک مزیت استراتژیک نیست. هر سلاح بخشی از یک زنجیره عملیاتی است و اگر دشمن بتواند یکی از حلقه‌ های ضعیف تر زنجیر را هدف قرار دهد، حتی یک سلاح قدرتمند و یا یک طرح انقلابی و هوشمندانه هم ممکن است بخش قابل توجهی از کارایی خود را از دست بدهد.#Ohka#ژاپن@RASTAKHIZ_PERSIAN

🔶 آمریکایی‌ ها به‌تدریج روش مقابله با این سلاح ژاپنی را آموختند. آنها متوجه شدند Ohka برد محدودی حدود ۴۰ کیلومتر دارد و توسط Mitsubishi G4M Betty به محدوده نبرد حمل میشود، هواپیمایی که در مقابل جنگنده های امریکایی به‌ شدت آسیب پذیر و کند بود. پس امریکایی ها به جای اینکه تنها منتظر اوهکا بمانند، تلاش هایشان را برای نابودی هواپیمای حامل، پیش از رسیدن به نقطه رهاسازی متمرکز نمودند. این روش، بخش مهمی از مزیت اوهکا را از بین برد؛ زیرا بدون هواپیمای حامل، اوهکا عملاً امکان رسیدن به فاصله مناسب از هدفش را نداشت.🔹 هرچند اوهکا در برخی حملات توانست خسارت سنگینی ایجاد کند و چندین شناور آمریکایی را هدف قرار دهد. با این حال، تعداد محدود حملات موفق، وابستگی شدید به هواپیمای حامل، در کنار آسیب‌ پذیر بودن این هواپیما ( میتسوبیشی G4M) و ورود دیرهنگام این سلاح به نبرد میان امریکا و ژاپن باعث شد اوهکا نتواند تأثیر راهبردی در جریان جنگ ایجاد نماید.#Ohka#ژاپن@RASTAKHIZ_PERSIAN

🔶 شکوفه گیلاس، راه حلی به سبک ژاپن 🔹 در جریان در‌گیری های نظامی، فشار ناشی از کمبود منابع و نیاز به یافتن پاسخی فوری برای گشودن گره جنگ، منجر به ظهور سلاح‌ ها و تاکتیک‌ هایی می شود که در شرایط عادی عقلانی محسوب نمی شد و مورد توجه قرار نمی‌ گرفت. معمولا هر…🔶 اوهکا یک هواگرد کوچک و بسیار ساده از جنس چوب بود که برای رسیدن به هدف، به یک هواپیمای حامل وابسته بود. هواپیمای حامل، اوهکا را مانند یک پرتابه تا ۴۰ کیلومتری منطقه عملیاتی می‌ رساند و پس از رهاسازی، خلبان داخل اوهکا، آن را به سمت هدفش هدایت می‌کرد.🔹 اوهکا با یک سر جنگی ۱۲۰۰ کیلویی به مراتب تهدیدی سنگین تر از جنگنده های زیرو ژاپن بود و فقط یک برخورد میتواند به کشتی های جنگی امریکایی اسیب شدیدی وارد نماید. این بمب سرنشین دار یک بار مصرف برخلاف زیرو فاقد موتور، آلات دقیق و گران قیمت بود و این برای صنایع ژاپنی به معنای هزینه کمتر، تولید سریع تر و راحت تر بود. خلبانان اوهکا نیز بر خلاف خلبانان زیرو نیاز به اموزش های خاصی نداشتند. 🔹 طرف ژاپنی پس از مدتی متوجه سرعت ناکافی در فاز نهایی و هدف قرار گرفته شدن راحت مدل های اولیه شدند؛ مسئله ای که منجر به تجهیز، Ohka Model 11، به سه موتور راکتی سوخت جامد گردید. خلبان می‌توانست در مرحله نهایی، موتورهای راکتی را فعال کند و با یک شیرجه بسیار سریع، سرعت هواگرد را به حدود ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت برساند.#Ohka#ژاپن@RASTAKHIZ_PERSIAN

🔶 شکوفه گیلاس، راه حلی به سبک ژاپن🔹 در جریان در‌گیری های نظامی، فشار ناشی از کمبود منابع و نیاز به یافتن پاسخی فوری برای گشودن گره جنگ، منجر به ظهور سلاح‌ ها و تاکتیک‌ هایی می شود که در شرایط عادی عقلانی محسوب نمی شد و مورد توجه قرار نمی‌ گرفت. معمولا هر چه یک طرف با برتری فزاینده دشمن و کاهش منابع روبرو می شود به ناچار به سمت راهکارهایی خشن تر و پر ریسک تر قدم بر می دارد.🔹 ژاپن در سال‌ های پایانی جنگ جهانی دوم، نمونه‌ ای قابل توجه از این وضعیت بود. پس از گسترش حملات انتحاری موسوم به کامیکازه و موفقیت نسبی آن، طراحان ژاپنی تلاش کردند این ایده را به یک سلاح تخصصی‌ تر و ارزان قیمت تر تبدیل کنند؛ سلاحی که بتواند با سرعت بسیار بالا و یک کلاهک انفجاری سنگین، به شناورهای آمریکایی حمله کند و آنها را غرق نماید.🔹 نتیجه این تلاش، Yokosuka MXY7 Ohka بود؛ یک بمب گلایدر انتحاری با قابل کنترل تا لحظه آخر و البته سرنشین دار که در زبان ژاپنی Ohka به معنای شکوفه گیلاس نامیده شد در حالی طرف مقابل یعنی امریکایی ها آن را Baka، به معنای دیوانه نام گذاری کرده بودند.#Ohka#ژاپن@RASTAKHIZ_PERSIAN

🔶 شناور استرالیایی؛ حلقه جدید زنجیره لجستیکی آمریکا برای جنگ جزیره‌ای🔹 تفنگداران دریایی آمریکا نمونه آزمایشی Ancillary Surface Craft یا ASC را که توسط استرالیا طراحی شده، تحویل گرفتند؛ شناوری حدود ۱۵۰ فوتی که برای انتقال مستقیم نیرو، سوخت، تجهیزات و محموله به سواحل کم‌عمق و مناطق فاقد بندر و اسکله ساخته شده است. این شناور می‌تواند تا ۴۶ تن محموله یا ۴۰ تفنگدار مجهز را جابه‌جا کند و با تکیه بر آبخور کم و سونار رو به جلو، برای حرکت در آب‌های کم‌عمق و حتی مسیرهای فاقد نقشه‌برداری کامل طراحی شده است.🔹 این شناور جایگزین Medium Landing Ship نیست؛ بلکه مکمل آن است. کشتی بزرگ‌تر برای جابه‌جایی نیرو و تجهیزات میان جزایر و مناطق عملیاتی استفاده می‌شود و ASC قرار است در مرحله نهایی، محموله را از آب‌های نزدیک ساحل به نقاطی منتقل کند که برای شناورهای بزرگ‌تر قابل دسترسی نیستند.🔹 مشارکت استرالیا نیز اتفاقی نیست. ارتش استرالیا همزمان در حال توسعه توان عملیات ساحلی و جزیره‌ای خود است و دو کشور به دنبال ایجاد شبکه‌ای مشترک برای عملیات در محیط اقیانوس آرام هستند. #آمریکا #استرالیا#تفنگداران_دریایی@RASTAKHIZ_PERSIAN