🔴 معاون حقوقی پزشکیان: طرح مجلس درباره «نفوذ» مغایر قانون اساسی و حقوق شهروندی است🔸 مجید انصاری از…

🔴 بر اساس آمار منتشرشده، سهم داوطلبان مرد در بیشتر گروه‌های آزمایشی همچنان کمتر از زنان است و روند کاهش حضور پسران در کنکور مورد توجه قرار گرفته است؛+ تجربی: ۴۵۱٬۵۲۲ داوطلب• آقایان: ۳۳٪• بانوان: ۶۷٪+ ریاضی: ۱۳۵٬۸۱۳ داوطلب• آقایان: ۶۰٪• بانوان: ۴۰٪+ علوم انسانی: ۳۲۷٬۷۳۴ داوطلب• آقایان: ۳۲٪• بانوان: ۶۸٪+ زبان‌های خارجی: ۹۰٬۱۷۳ داوطلب• آقایان: ۳۱٪• بانوان: ۶۹٪+ هنر: ۶۴٬۹۹۹ داوطلب• آقایان: ۲۲٪• بانوان: ۷۸٪در مجموع، تنها در گروه آزمایشی ریاضی تعداد داوطلبان مرد از زنان بیشتر است و در سایر گروه‌ها، بانوان سهم بالاتری از شرکت‌کنندگان را تشکیل می‌دهند.‌‌📡 #روند_رسانه® @RavandMedia

🔴 سرلشکر علی عبداللهی، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح:کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس که با صدور بیانیه‌های مختلف اعلام می‌کنند اجازه استفاده آمریکا از سرزمین‌هایشان علیه ایران را نمی‌دهند، باید بدانند که چیزی از چشم ما پنهان نمی‌ماند🔹️این میزان هواپیمای نظامی، به‌ویژه هواپیمای سوخت‌رسان، در پایگاه‌های منطقه‌ای بدون اطلاع کشورهای میزبان بعید به نظر می‌رسد.🔹️هشدار می‌دهیم: هرگونه کمک و تسهیل‌گری به ارتش متجاوز آمریکا به منزله مشارکت با نیروهای نظامی آمریکاست.‌‌📡 #روند_رسانه® @RavandMedia

🔴عراقچی؛ خاطره‌گویی در ساعت اضطرار✍️سجادی پناهعراقچی نشسته بود که ناگهان خاطره‌ای از ژاپن را وسط میدان پرتاب کرد؛ خاطره‌ای که قرار بود «درس» باشد، اما بیشتر شبیه پناه‌گرفتن پشت قصه بود تا گزارش یک مسئول در روزهای اضطرار. می‌گفت:«ژاپنی‌ها سطل آشغال ندارند؛ زباله‌شان را تا خانه می‌برند و تفکیک می‌کنند. یک بچهٔ ژاپنی پوست شکلاتش افتاد توی رودخانه؛ نشست و از ماهی‌ها عذرخواهی کرد! 🐟»نسخهٔ اخلاقیِ آن هم این می‌شود: «در جنگ نظامی، اگر یک موشک از دستت افتاد توی رودخانه، اول از ماهی‌ها عذرخواهی می‌کنی! 🐟🚀 در جنگ اقتصادی، اگر یک تحریم از دستت افتاد وسط بازار، اول از مردم عذرخواهی می‌کنی! 🥲»و ما، وسط جنگ، وسط فشار، وسط میدان، رسیدیم به «آداب تفکیک زباله در ژاپن»؛ گویی جبههٔ اقتصاد را می‌شود با نکات زیست‌محیطی اداره کرد.آقای عراقچی؛ «میل به دیده‌شدن» فقط مخصوص ترامپ نیست؛ گاهی یک خاطرهٔ بی‌ربط، همان اندازه برای دیده‌شدن کافی است.اما حالا بگذارید من یک خاطره برای شما تعریف کنم؛ خاطره‌ای که بوی کار می‌دهد، نه بوی نمایش.«برتراند راسل»، فیلسوف انگلیسی، با بسیاری از رهبران جهان دیدار داشت؛ از جمله با محمد خاتمی. در یکی از روایت‌ها، برای دیدار با ارنستو چه‌گوارا درخواست وقت می‌کند. زمان ملاقات؟ دو نیمه‌شب.راسل اعتراض می‌کند: رهبران بزرگ دنیا بهترین ساعت را برای دیدار با او می‌گذارند؛ چرا شما دو نیمه‌شب؟چه‌گوارا، وزیر صنایع کوبا، همان ساعت حاضر می‌شود؛ تازه دوش گرفته، سیگار بر لب. و پاسخ می‌دهد:«کوبا آن‌قدر کار دارد که دیگر شب‌ها نباید خفت.»این جمله، نه خاطره بود و نه نمایش؛ اعلام وضعیت بود. اعلام اینکه کار، مقدم بر روایت است.پس نتیجهٔ ساده‌اش این است: خاطره‌گویی برای روزهای آرام؛ نه ساعت اضطرار.‌‌📡 #روند_رسانه® @RavandMedia

🔴عراقچی؛ خاطره‌گویی در ساعت اضطرار✍️سجادی پناهعراقچی نشسته بود که ناگهان خاطره‌ای از ژاپن را وسط میدان پرتاب کرد؛ خاطره‌ای که قرار بود «درس» باشد، اما بیشتر شبیه پناه‌گرفتن پشت قصه بود تا گزارش یک مسئول در روزهای اضطرار. می‌گفت:«ژاپنی‌ها سطل آشغال ندارند؛ زباله‌شان را تا خانه می‌برند و تفکیک می‌کنند. یک بچهٔ ژاپنی پوست شکلاتش افتاد توی رودخانه؛ نشست و از ماهی‌ها عذرخواهی کرد! 🐟»نسخهٔ اخلاقیِ آن هم این می‌شود: «در جنگ نظامی، اگر یک موشک از دستت افتاد توی رودخانه، اول از ماهی‌ها عذرخواهی می‌کنی! 🐟🚀 در جنگ اقتصادی، اگر یک تحریم از دستت افتاد وسط بازار، اول از مردم عذرخواهی می‌کنی! 🥲»و ما، وسط جنگ، وسط فشار، وسط میدان، رسیدیم به «آداب تفکیک زباله در ژاپن»؛ گویی جبههٔ اقتصاد را می‌شود با نکات زیست‌محیطی اداره کرد.آقای عراقچی؛ «میل به دیده‌شدن» فقط مخصوص ترامپ نیست؛ گاهی یک خاطرهٔ بی‌ربط، همان اندازه برای دیده‌شدن کافی است.اما حالا بگذارید من یک خاطره برای شما تعریف کنم؛ خاطره‌ای که بوی کار می‌دهد، نه بوی نمایش.«برتراند راسل»، فیلسوف انگلیسی، با بسیاری از رهبران جهان دیدار داشت؛ از جمله با محمد خاتمی. در یکی از روایت‌ها، برای دیدار با ارنستو چه‌گوارا درخواست وقت می‌کند. زمان ملاقات؟ دو نیمه‌شب.راسل اعتراض می‌کند: رهبران بزرگ دنیا بهترین ساعت را برای دیدار با او می‌گذارند؛ چرا شما دو نیمه‌شب؟چه‌گوارا، وزیر صنایع کوبا، همان ساعت حاضر می‌شود؛ تازه دوش گرفته، سیگار بر لب. و پاسخ می‌دهد:«کوبا آن‌قدر کار دارد که دیگر شب‌ها نباید خفت.»این جمله، نه خاطره بود و نه نمایش؛ اعلام وضعیت بود. اعلام اینکه کار، مقدم بر روایت است.پس نتیجهٔ ساده‌اش این است: خاطره‌گویی برای روزهای آرام؛ نه ساعت اضطرار.‌‌📡 #روند_رسانه® @RavandMedia

🛑 دفتر رئیس جمهور تغییرات #فارس را متوقف کرد✅ محمد شریعتمداری مدیرعامل گروه صنایع پتروشیمی خلیج فارس با ارسال نامه‌ای به رئیس سازمان بورس از توقف تغییرات مدیریتی این هلدینگ با دستور دفتر رئیس‌جمهور خبر داد.✅ بر اساسِ نامه ارسالی جدید، محمد شریعتمداری با اشاره به ابلاغیه شماره ۱۱۳۲۱/۰۴/۰۶ دفتر رئیس‌جمهور خطاب به وزیر نفت، تأکید کرده که تا اطلاع ثانوی، تمامی اقدامات، تصمیمات و ابلاغ‌های مرتبط با تغییر مدیریت این شرکت متوقف و وضعیت به پیش از تغییرات بازگردانده شود.✅او خطاب به رئیس سازمان بورس تصریح کرده تا پیش از هرگونه اقدام، مراتب را از دفتر رئیس‌جمهور استعلام کند.‌‌📡 #روند_رسانه® @RavandMedia

🔴اگر نفوذ در بالاست، چرا خبرنگار را مجازات می‌کنید؟✍ حمید آصفینقدی بر طرح مجلس برای محدودکردن ارتباط با رسانه‌های خارجیطرح جدید مجلس درباره مقابله با نفوذ و محدودکردن ارتباط شهروندان، خبرنگاران و کارشناسان با رسانه‌ها و نهادهای خارجی، دیگر صرفاً یک بحث درباره مقررات رسانه‌ای نیست. مسئله این است که آیا قرار است نهاد امنیتی درباره اینکه یک ایرانی با چه کسی سخن بگوید، با کدام رسانه گفت‌وگو کند، چه تصویری ارسال کند یا با کدام دانشگاه همکاری پژوهشی داشته باشد تصمیم بگیرد؟اینجا باید یک مرز روشن را حفظ کرد: امنیت ملی با امنیت حکومت یکی نیست.در یک نظام سیاسی، جاسوسی، انتقال اطلاعات محرمانه نظامی، همکاری عملیاتی با سرویس اطلاعاتی خارجی و اقدام خشونت‌آمیز علیه کشور می‌تواند جرم امنیتی باشد. اما مصاحبه یک روزنامه‌نگار، گفت‌وگوی یک اقتصاددان، ارسال تصویر یک حادثه، گفت‌وگوی یک استاد دانشگاه یا همکاری پژوهشی با یک دانشگاه خارجی، ذاتاً جاسوسی نیست.اگر این مرز پاک شود، مفهوم امنیت ملی از حفاظت از کشور به کنترل جامعه تغییر ماهیت می‌دهد.اگر یک نظام امنیتی واقعاً از نفوذ می‌ترسد، پرسش ساده است: چرا به جای شکار شبکه‌های نفوذ، سراغ شکار ارتباطات شهروندان با جهان رفته است؟اینجا با پدیده‌ای مواجهیم که می‌توان آن را «برون‌سپاری ترس» نامید؛ یعنی حکومت به جای اصلاح ضعف‌های امنیتی در ساختارهای اطلاعاتی، نظامی و مدیریتی، هزینه شکست امنیتی خود را به جامعه منتقل می‌کند.نفوذ در ساختارهای حساس اتفاق افتاده است؟پس خبرنگار نباید با رسانه خارجی مصاحبه کند.اطلاعات محرمانه به بیرون رفته است؟پس شهروند نباید عکس و فیلم بفرستد.ساختار امنیتی نتوانسته شبکه نفوذ را شناسایی کند؟پس استاد دانشگاه باید برای همکاری علمی با دانشگاه خارجی اجازه بگیرد.این منطق، اگر ادامه پیدا کند، نتیجه‌ای جز جرم‌انگاری ارتباط نخواهد داشت.مسئله از جایی خطرناک می‌شود که نهاد امنیتی بخواهد تعیین کند یک روزنامه‌نگار با چه رسانه‌ای حق گفت‌وگو دارد، یک استاد با کدام دانشگاه می‌تواند همکاری کند و یک شهروند چه تصویری را می‌تواند منتشر کند.اگر خبرنگار برای مصاحبه با رسانه خارجی نیازمند مجوز امنیتی باشد، دیگر از رسانه مستقل چه باقی می‌ماند؟ در این وضعیت، نهاد امنیتی دیگر فقط حافظ امنیت نیست؛ به «دروازه‌بان اطلاعات» تبدیل می‌شود.اینجاست که «پیش‌سانسوری امنیتی» شکل می‌گیرد؛ سانسوری که پیش از انتشار، پیش از گفت‌وگو و حتی پیش از برقراری ارتباط، شهروند را وادار می‌کند درباره حق ارتباط خود از نهاد امنیتی اجازه بگیرد.اما پرسش اساسی همچنان پابرجاست:اگر نفوذ یک تهدید امنیتی است، چرا هزینه شکست امنیتی باید از جیب جامعه پرداخت شود؟اگر شبکه نفوذی در ساختارهای حساس شکل گرفته، باید همان شبکه شناسایی شود. اگر اطلاعات محرمانه از مجاری امنیتی خارج شده، باید مجرای خروج اطلاعات مشخص شود. اگر دستگاه‌های مسئول نتوانسته‌اند نفوذ را کشف کنند، باید درباره ضعف خود پاسخگو باشند.خبرنگار و شهروند نباید تاوان شکست ساختار امنیتی را بدهند.از سوی دیگر، اگر رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور ضعیف، جانبدار یا فاقد اعتبارند، چرا حکومت از گفت‌وگوی شهروند ایرانی با آنها می‌ترسد؟رسانه را می‌توان با رسانه شکست داد؛ روایت را می‌توان با روایت دقیق‌تر پاسخ داد؛ دروغ را می‌توان با سند افشا کرد.حکومتی که به روایت خود اطمینان دارد، از یک میکروفن نمی‌ترسد.نکته اصلی همین‌جاست: امنیت ملی با بستن پنجره‌های جامعه به جهان ساخته نمی‌شود. امنیت ملی با ساختارهای امنیتی کارآمد، حفاظت واقعی از اطلاعات محرمانه، شناسایی شبکه‌های نفوذ، رسانه‌های حرفه‌ای، شفافیت و پاسخگویی صاحبان قدرت ساخته می‌شود.کشوری که برای مصاحبه خبرنگار، عکس شهروند، تحقیق استاد دانشگاه و گفت‌وگوی کارشناس با جهان خارجی مجوز امنیتی می‌خواهد، بیش از آنکه با نفوذ خارجی بجنگد، دارد با جامعه خودش می‌جنگد.مسئله دیگر فقط این نیست که چه کسی از خارج نفوذ می‌کند؛ مسئله این است که چرا حکومت برای حفظ خود می‌خواهد میان شهروند ایرانی و جهان دیوار امنیتی بکشد؟اگر هدف واقعاً حفاظت از کشور است، باید با جاسوس برخورد کرد، نه با خبرنگار؛ با شبکه نفوذ برخورد کرد، نه با ارتباط؛ با انتقال غیرمجاز اطلاعات محرمانه برخورد کرد، نه با گفت‌وگو.این دیگر صرفاً طرح مقابله با نفوذ نیست؛ طرح مقابله با ارتباط است.و پرسش نهایی، ساده و بی‌پرده باقی می‌ماند:اگر نفوذ در بالاست، چرا خبرنگار را مجازات می‌کنید؟‌‌📡 #روند_رسانه® @RavandMedia