برای خیلی‌ها هیچی بیشتر از ریجکت شدن تو زندگی دردناک نیست. همه ما احتمالاً یه جایی این پذیرفته نشدن…

برای خیلی‌ها هیچی بیشتر از ریجکت شدن تو زندگی دردناک نیست. همه ما احتمالاً یه جایی این پذیرفته نشدن یا طرد شدگی رو تجربه کردیم، چه از طرف دانشگاه یا کار مورد علاقه‌مون، چه با ترک شدن توسط یه دوست یا پارتنرمون یا حتی با دعوت نشدن به یه مهمونی که دلمون میخواسته…معتقدم ریجکت شدن ب تنهایی ناراحت کنندست اما ترس از ریجکت شدن هزاران برابر بدتر و دردناک تره!چون وقتی توی دنیای واقعی یک بار قدم برمیداری و با رد شدن روبه رو میشی در وهله اول برات سخته و ممکنه هزاران هزار تفکر بیاد تو ذهنت ک چرا رد شدی و دلیلش چی بوده ، اما ب مرور باهاش کنار میای چون حداقل قدمتو ورداشتی حالا هر چقدر نتیجه میخواد مطلوب یا نامطلوب باشه!ولی ترس از رد شدن مثل موریانه همه وجود ادمو میخوره چون هزاران بار تو ذهنت تو داستانای مختلف تو رد شدی و هزاران مدل جواب شنیدی ک دلیل رد شدنت چیه و اونم صرفا ساخته ذهن خودته نه کلام طرف مقابل و اینه ک بیشتر ادمو نابود میکنه چون هیچوقت تو دنیای واقعی قدم ورنداشتی تا ببینی اصن میشه؟ و فقط چون میترسی و وسواس داری کنار کشیدی و سکوت کردی ترس از رد شدن از بچگیه ادم نشات میگیره ، معمولا بچه هایی ک مدام توی تنش و دعوا بزرگ شدن و مامانه همیشه قهر بوده بچهه ی بار اینور ی بار اونور بوده بیشتر پیدا میشه.خیلیا هستن ک ب خاطر همین ترس هیچوقت ب ادم مورد علاقشون نگفتن ک دوسشون دارن چون میترسیدن رد بشن یا اینکه وسواسشون زندگی اونو خراب کنه.«در کل همیشه ترسای ادمان ک همه چیو خراب میکنن نه مبارزه با ترس...!»