👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼بعضی آهنگ‌ها فقط «هیت» می‌شوند؛ اما بعضی دیگر «ماندگار» می‌شوند...این روزها…

👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼👆🏼بعضی آهنگ‌ها فقط «هیت» می‌شوند؛ اما بعضی دیگر «ماندگار» می‌شوند...این روزها اگر در اینستاگرام و دابسمش‌ها بگردید، می‌بینید که بسیاری از آهنگ‌های ۱۰ تا ۳۰ سال پیش رضا صادقی دوباره جان گرفته‌اند. از نسلی که زمان انتشار این آثار حتی به دنیا نیامده بود، تا جوانانی که امروز با این آهنگ‌ها ویدئو می‌سازند، لب‌خوانی می‌کنند و احساسشان را با آن‌ها به اشتراک می‌گذارند.این اتفاق یک پیام روشن دارد؛ موسیقی اصیل، تاریخ مصرف ندارد.کم پیش می‌آید هنرمندی بتواند آثاری خلق کند که بعد از یک یا حتی سه دهه، بدون تبلیغات و بدون موج‌های مصنوعی، دوباره به انتخاب نسل جدید تبدیل شوند. این اتفاق حاصل سال‌ها تلاش، صداقت، هویت هنری و ارتباط عمیق با احساس مردم است.رضا صادقی فقط صاحب چند آهنگ موفق نیست؛ او صاحب خاطرات چند نسل است. وقتی آثار یک هنرمند، سال‌ها بعد دوباره ترند می‌شوند، یعنی نام او از یک خواننده فراتر رفته و به بخشی از حافظه موسیقی ایران تبدیل شده است.