غزل حافظ برای عاشورا به روایت استاد زرین کوب با تسلیت ایام شهادت امام حسین علیه السلام و یاران با و…
انتشار: 2026/06/26 10:34 UTC
غزل حافظ برای عاشورا به روایت استاد زرین کوب با تسلیت ایام شهادت امام حسین علیه السلام و یاران با وفایش جایی خاطرهای را خواندم از استاد زرین کوب مرتبط با این روزها: «روز عاشورا بود و در مراسمی دعوت داشتم، مراسمی خاص با حضور تعداد زیاد میهمانان. نگاهی به…می گفت مکتب رفته و عم جزء خوانده، و در اوقات بیکاری یا قرآن می خواند یا غزل حافظ و شروع به خواندن چند بیت جسته و گریخته از غزلیات خواجه، و چه زیبا غزل حافظ را می خواند. پرسیدم: حالا چرا مشتاق دیدن بنده بودید؟ گفت: سؤالی داشتم گفتم: بفرما پرسید: شما به فال حافظ اعتقاد دارید؟ گفتم: خب بله، صددرصدگفت: ولی من اعتقاد ندارم.پرسیدم: من چه کاری می تونم انجام بدم؟ گفت: خیلی دوست دارم معتقد شوم، یک زحمتی برای من می کشید؟ گفتم: اگر از دستم بر بیاد، حتما، چرا که نه؟ گفت: یک فال برام بگیرید گفتم: ولی من دیوان حافظ پیشم ندارم، بلافاصله دیوانی جیبی از جیبش درآورد و به طرفم گرفت و گفت: بفرما مات و مبهوت نگاهش کردم و گفتم: نیت کنید فاتحه ای زیر لب خواند و گفت: برای خودم نمی خوام، می خوام ببینم حافظ در مورد امروز (روز عاشورا) چی می گه؟ برای لحظه ای ماندم و مردد در گرفتن فال. حافظ؟ عاشورا؟ اگه جواب نداد چی؟ عشق و علاقه ی این مرد به حافظ چی می شه؟ با وجود اینکه بارها و بارها غزلیات خواجه را کلمه به کلمه خوانده و در معنا و مفهوم آنها اندیشیده بودم، غزلی به ذهنم نرسید که به طور ویژه به این موضوع پرداخته باشد. متوجه تردیدم شد، گفت: چی شد استاد؟ گفتم: هیچی، الان، در خدمتتان هستم. چشمانم را بستم و فاتحه ای قرائت کردم و به شاخه نباتش قسمش دادم و صفحه ای را باز کردم: زان یار دلنوازم شکریست با شکایت گر نکته دان عشقی خوش بشنو این حکایت بی مزد بود و منتT هر خدمتی که کردم یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت رندان تشنه لب را آبی نمیدهد کس گویی ولی شناسان رفتند از این ولایتدر زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت چشمت به غمزه ما را خون خورد و میپسندی جانا روا نباشد خونریز را حمایت در این شب سیاهم، گم گشت راه مقصود از گوشهای برون آی ای کوکب هدایت از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود زنهار از این بیابان، وین راه بینهایتای آفتاب خوبان میجوشد اندرونم یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت این راه را نهایت، صورت کجا توان بست کش صد هزار منزل بیش است در بدایت هر چند بردی آبم، روی از درت نتابم جور از حبیب خوشتر، کز مدعی رعایت عشقت رسد به فریاد، ار خود به سان حافظ قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت خدای من این غزل اگر موضوعش امام حسین و وقایع روز و شب یازدهم نباشد، پس چه می تواند باشد؟! سالها خود را حافظ پژوه میدانستم و هیچ وقت حتی یک بار هم به این غزل، از این زاویه نگاه نکرده بودم. این غزل، ویژه برای همین مناسبت سروده شده است. بیت اولش را خواندم، از بیت دوم این مرد شروع به زمزمه کردن با من کرد و از حفظ با من همخوانی و همزمان گریه می کرد، طوری که چهار ستون بدنش می لرزید، انگار داشتم روضه می خواندم و او هم پای روضه ی من بود. متوجه شدم عده ای دارند ما را تماشا می کنند که مجری برنامه به عنوان سخنران من را فراخواند و عذرخواهی کرد که متوجه حضورم نشده.حالا دیگه می دونستم سخنرانی خود را چگونه شروع کنم. بلند شدم، دستم را گرفت میخواست ببوسد که مانع شدم، خم شدم، دستش را به نشانه ی ادب بوسیدم. گفت معتقد شدم استاد، معتقد بودم استاد، ایمان پیدا کردم استاد، گریه امانش نمی داد آن روز من روضه خوان امام شهید شدم و.کسانی پای روضهی من گریه کردند که پای هیچ روضه ای به قول خودشان گریه نکرده بودند.» به امید فراگیری صلح پایدار و آرامش در جهان و ایران عزیز و آرزو می کنم که دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشدانشالله
پستهای تلگرام — سامانم آرزوست
آگهی 🔔فروش ۶ قطعه زمین در روستای سامان۶ قطعه زمین در روستای سامان، شامل:🔹 ۳ قطعه در قلعه پایینواقع در کوچه مسجد، بعد از منزل آقای مهدی هوشنگی• ۲ قطعه به متراژ ۵۰۰ متر• ۱ قطعه به متراژ ۴۰۰ متر🔹 ۳ قطعه در قلعه بالا• هر قطعه به متراژ ۵۰۰ متر📞 جهت کسب اطلاعات بیشتر و هماهنگی برای بازدید، با شماره زیر تماس بگیرید:۰۹۱۲۴۶۶۳۲۹۶آگهی 🔔فروش ۶ قطعه زمین در روستای سامان۶ قطعه زمین در روستای سامان، شامل:🔹 ۳ قطعه در قلعه پایینواقع در کوچه مسجد، بعد از منزل آقای مهدی هوشنگی• ۲ قطعه به متراژ ۵۰۰ متر• ۱ قطعه به متراژ ۴۰۰ متر🔹 ۳ قطعه در قلعه بالا• هر قطعه به متراژ ۵۰۰ متر📞 جهت کسب اطلاعات بیشتر و هماهنگی برای بازدید، با شماره زیر تماس بگیرید:۰۹۱۲۴۶۶۳۲۹۶
⬛️⬛️⬛️⬛️⬛️ به نام پروردگار یگانهفَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ﴿٨٣﴾پاك است كسی كه ملكوت هر چيزي به دست اوست و به سوی او بازگردانده میشويد.(آيه آخر 83 – سورهی يس)به اطلاع می رساند که آقای منصور فرمانی فرزند غلامعلی و برادر شهید امیرفرمانی دعوت حق را لبیک گفته و به دیار باقی رخت بر بسته است. مراسم تشییع و خاکسپاری آن مرحوم روز یکشنبه ۲۵ مرداد ساعت ۱۱ در بهشت زهرا برکزار خواهد شد.به این وسیله این مصیبت را به خانواده گران قدر و بستگان تسلیت میگوییم و برای آن تازه درگذشته از پروردگار مهربان و بخشایشگر، مهر بیکران و برای بازماندگان و خانواده محترمش، شکیبایی و طول عمر با عزت خواستاریم. برای شادی روح تازه در گذشته شادروان منصور فرمانی بخوانیم فاتحهای با یک صلوات
چراغ میزدن...شبا به گردن تیرچوبی آویزونم میکردن تا دور و اطراف رو روشن کنم...تا کسی راه گم نکنه یا پاش تو چاله چولههای کوچه پیچ نخوره...با کلاسیام اونجایی بود که،شعرا تو شعر، دستمایهام میکردن و هنوز هم میکنن...بی آنکه تو را بیابمگم شدمکسی فانوس به راهم نیاویخته بود.مرا که بجوییباران ها را نشانت می دهند و پیر می شوند رهگذران...#رسولیونانولی مظلومیتم وقتی بود که منو با خودشون، دستبهآب میبردن، مجبورم میکردن، دلگیری های اون سر حیاط، پشت اون دیوار نیمه با پردهی آویزون، که ظهر، زیر آفتاب داغ، تفت داده شده و شب تازه رایحه پخش میکرد رو تحمل کنم...خلاصه که ما فانوسها، تو دلمون قصههای زیادی، از دل شبهای تاریک، برای تعریف داریم.توضیح تکمیلی: فانوسهای نفتی یا ال چراغی تا شاید ۶ دهه پیش پیش و پیش از گسترش شبکه برق، خیلی در ایران رایج بودند و روشنایی شبهای بیبرق را تأمین میکردند. اما شاید خیلی ها ندونید که واژهی «فانوس» در اصل از واژه یونان باستان phanós به معنای «مشعل و چراغ» وارد عربی شد و سپس به فارسی رسید. در ایران این چراغها نهتنها وسیلهی روشنایی، بلکه نماد گرما، جمع خانوادگی و آیینهای شبانه بودند؛ به همین دلیل هنوز هم در خاطرات نسلهای پیشین جایگاه ویژهای دارند.شما خاطره ای از این «فانوس» یا «ال چراغی» دارید؟
#قصه_فانوس (از زبان خود فانوس😁) نوشته بانو ربابه حسینی (دختر زنده یاد محمدولی) (عکس تزئینی است)اون سالهایی که برق نبود، ما چراغ نفتیها، زحمت روشنایی شب رو میکشیدیم.وظیفه هرکدوممون، نانوشته معلوم بود.چراغ زنبوری که با اون کلاه قرمزش، با کلاسمون بود، برای مهمونخونه، گردسوز و لامپا، روی کرسی، پای دار قالی، پای درس و مشق بچهها و مهمتر، حکم آرامپز خونه رو داشت. این جوری که یه سهپایهی فلزی بالاش میذاشتن تا قابلمه غذا روش قرار بگیره و آروم آروم غذا جا بیفته.اما اداییترین چراغ، من بودم، چراغ دستی (که بهش میگفتن: ال چراغی!) یا همون فانوس!...تو شبهای ظلمانی، حکم عینک دودی تو ظهر تابستون رو داشتم...مارک بودم،اونم چه مارکی، انگلیسی!!... (آدم یاد کیف انگلیسی میفته)حکم کیف خانما رو هم داشتم، که اگه چیزی هم نداشته باشن توش بذارن ، بازم با خودشون اینور و اونور میبرن، شبا دست منو میگرفتن و با خودشون اینور و اونور میبردن ...موقع آبیاری، وقت رفتن به شبنشینی، سرکشی به آغل و ....یه جورایی هم حکم چراغ ماشین رو داشتم، از دور ما رو دستشون تکون میدادن و برای هم چراغ میزدن...😂
