خَراب‌حالی این قصرهایِ محکم راز روزنِ نظرِ اعتبار باید دید!

صبر را عاجز کند دردی که بیش از طاقت است

#شرافت یعنی #فراموش_نکردنو همچنان ایستادن

#پرویز_خطیبیخواب میدیدم خیابانها چراغانی شدهملت ایران رها از این پریشانی شدهخواب میدیدم که رفته اجنبی از خاك ماملک ایران باز هم از آن ایرانی شدهخواب میدیدم که بعد آن همه رنج و محنبر من و تو نعمت آزادي ارزانی شدهخواب میدیدم ز کارون تا لب رود ارسپاکسازي از وجود عده اي جانی شدهخواب میدیدم نسیمی بر درفشی میوزدرهبري آزاد مردي کاوه ثانی شدهخواب میدیدم که جاي پوکه سرد فشنگزیر پاها برگ گل فرش خیابانی شدهخواب میدیدم که نفرت داده جاي خود به عیشمتحد ترك و بلوچ و کرد و تهرانی شدهخواب میدیدم کلاس درس و زنگ مدرسهشادي افزاي دل طفل دبستانی شدهخواب میدیدم بجاي نوجوانان دلیرصاحب شال و قبا و ریش قربانی شدهخواب میدیدم از این خواب پریشان جسته امقسمت ما آنچه میدانیم و میدانی شدهاي دریغ از خواب شیرین چون پریدم از قضادیدم آن عفریت مشغول رجز خوانی شدهسهم فرزندان محنت دیده ایران زمینحکم زندان ابد یا مردن آنی شدهدیو ها در دخمه ها و مرد و زن در قید و بندآشکارا بر همه اسرار پنهانی شدهخواب من تعبیر خوش در پی ندارد اي دریغتا که خواب ناز گردنگیر ایرانی شده

#نیما_یوشیجدیدمشگفتم منمنشناخت او...

به خون نشسته این داغ، مادران مَنندزنانِ چهره خراشیده، خواهرانِ مَنندچگونه باز در این کوچه‌ها قدم بزنم؟که کُشتگانِ خیابان، برادرانِ مَنندگُلِ سپید بیارید و بنگرید به چَشمدرونِ کیسه مشکی، دلاورانِ مَنند!

در خواب بُدَم، مرا خردمندی گفت:کَز خواب کسی را گُلِ شادی نشکفتکاری چه کنی که با اجل باشد جُفت؟مِی خُور که به زیرِ خاک می‌باید خُفت!