یکی از مراجعهام یه جمله گفت که هنوز توی ذهنم مونده...اون گفت:«، من هیچوقت به همسرم خیانت نکردم...…
انتشار: 2026/07/19 18:32 UTC
یکی از مراجعهام یه جمله گفت که هنوز توی ذهنم مونده...اون گفت:«، من هیچوقت به همسرم خیانت نکردم...اما یه روز فهمیدم چیزی رو دارم بیرون از خونه میدم که همسرم مدتهاست ازش محرومه.»ازش پرسیدم: «منظورت چیه؟»گفت:«یه روز یکی از دوستای همسرم موقع خداحافظی منو بغل کرد. یه بغل خیلی معمولی بود، هیچ معنای خاصی نداشت.اما شب همسرم یه سؤال ازم پرسید کهواقعاً تکونم داد.»همسرم بهم گفت :میتونم یه چیزی بگم بدون اینکه ناراحت بشی؟«دیدم وقتی اون رو دیدی چقدر خوشحال شدی... چقدر راحت خندیدی... چقدر با حوصله باهاش حرف زدی.»بعد ازم یه سؤال پرسید:«آخرین بار کی منو اینطوری بغل کردی؟فقط چون دلت خواست؟نه از روی عادت؟»و اونجا تازه فهمیدم..مشکل اون بغل نبود.مشکل این بود که کمکم بهترین انرژی، بهترین لبخندها و بیشترین توجهم رو برای آدمهای بیرون از خونه گذاشته بودم.اما وقتی به خونه میرسیدم، سهم همسرم فقط خستگی آخر روز بود.نه اینکه دوستش نداشتم...نه اینکه آدم بدی بودم..!فقط یه چیزو نمی دونست .اینکه اون حواسش نبود که رابطهها معمولاً یکدفعه خراب نمیشن.گاهی از همین جاها شروع میشن:از وقتی برای بقیه با حوصله گوش میدیم،اما برای همسرمون فقط جوابهای کوتاه داریم.از وقتی برای آدمهای بیرون لبخند داریم،اما برای نزدیکترین آدم زندگیمون انرژی نداریم.و اما درس روانشناسی این ماجرا:در یک رابطه، فقط خیانت فیزیکی نیست که فاصله ایجاد میکنه.گاهی «غفلت عاطفی» آرامآرام بین دو نفر دیوار میسازه.آدمی که شریک زندگی توئه، فقط به حضور فیزیکی تو نیاز نداره؛ به توجه، دیده شدن و حسِ مهم بودن نیاز داره.گاهی لازم نیست کار بزرگی انجام بدی...گاهی یک آغوش واقعی، چند دقیقه گوش دادن بدون گوشی و یک سؤال ساده مثل:«امروز واقعاً چطور گذشت؟»میتونه دوباره یک رابطه رو زنده کنه.حالا از خودت بپرس:آخرین بار کی بود که به همسرت فقط برای خودش توجه کردی، نه برای کاری که انجام داده بود؟💥@rraavvaann
پستهای تلگرام — علوم تربیتی و روانشناسی
البته باید این نکته رو هم در نظر گرفت کهوقتی یک کودک یا نوجوان واقعاً از مادرش متنفر میشود، معمولاً این احساس یکشبه شکل نگرفته.کنترلگری، مقایسهکردن، تحقیر، نادیدهگرفتن احساسات، سرزنش مداوم و نشنیدنِ حرفهای کودک میتوانند به مرور خشم و فاصلهی عاطفی عمیقی ایجاد کنند.اگر این رابطه ترمیم نشود، ممکن است الگوهای آن در بزرگسالی هم ادامه پیدا کند؛در قالب مشکل در اعتماد کردن، صمیمیت، مرزبندی یا مدیریت تعارض.💥@rraavvaann
عاشق ریشه باشیم نه شاخ و برگ!💥@rraavvaann
🕐اگر تمام روزت را در بازار ماهی فروشان بگذرانی، حتی اگر به هیچ ماهی دست نزده باشی، وقتی بیرون بیایی بوی ماهی میدهی.اگر تمام روزت را در یک عطرفروشی بگذرانی، حتی اگر عطری نخری، بوی عطر خواهی داد.محیط همینگونه عمل میکند.چه متوجه باشی و چه نباشی، اثرش را روی تو میگذارد.اگر اطرافت پر از آدمهای همیشه شاکی باشد، کمکم همهچیز را از دریچهای منفی خواهی دید.اگر با کسانی معاشرت کنی که همیشه بهانه میآورند، از رشد باز میمانی. اما اگر در کنار افرادی باشی که قدردان، هدفمند و با انگیزه اند، تو هم آنگونه خواهی شد.در نهایت، تاثیر محیطی که در آن زندگی میکنی، همیشه همراه تو خواهد ماند. تو بیش از آنکه محصول ارادهات باشی محصول محیطی هستی که هر روز در آن نفس میکشی.💥@rraavvaann
بعضی وقتها از زندگی، آدمها یا شرایط عصبانی میشویم و میگوییم: «چرا همیشه برای من سخت است؟»اما یک سؤال مهمتر وجود دارد:آیا مساله واقعاً سخت است، یا ما فقط سختترین راه را برای مواجهه با آن انتخاب کردهایم؟مغز انسان بهطور طبیعی وقتی تحت استرس قرار میگیرد، تمایل دارد سریع واکنش نشان دهد؛ نه لزوماً هوشمندانه. به همین دلیل گاهی بدون مکث، با تمام توان به سمت مانع حمله میکنیم؛ در حالی که شاید فقط چند قدم آنطرفتر، راهی سادهتر وجود داشته باشد.بلوغ روانی یعنی قبل از اینکه انرژیمان را صرف جنگیدن کنیم، از خودمان بپرسیم:«آیا این تنها راه است؟»خیلی از فرسودگیهای روانی، از بزرگیِ مساله نیست؛ از نوع مواجههی ما با آن است.گاهی لازم نیست بیشتر بجنگی... لازم است زاویهی نگاهت را عوض کنی.انعطافپذیری، برخلاف تصور، نشانهی ضعف نیست؛ یکی از مهمترین تواناییهای مغز برای بقا و حل مساله است. انسانهای تابآور، همیشه قویتر از دیگران نیستند؛ اما معمولاً راههای بیشتری برای مواجهه با یک موقعیت میبینند.پس قبل از اینکه زندگی را مقصر بدانی، یک لحظه مکث کن و از خودت بپرس:من دارم با مساله روبهرو میشوم... یا فقط به عادتی قدیمی واکنش نشان میدهم؟شاید تغییر مسیر، شجاعانهتر از ادامه دادن همان مسیر همیشگی باشد.💥@rraavvaann
🧠🫁🫀بدن تو، صادقترین بخش وجودته؛ اون هیچوقت دروغ نمیگه...وقتی دهنت رو میبندی تا حرمتها نشکنه، وقتی بغضت رو قورت میدی تا بقیه فکر نکنن ضعیفی یا از راز تلخ زندگیت باخبر بشنوقتی از حق خودت میگذری تا آرامشِ نمایشیِ رابطه حفظ بشه… فکر میکنی تموم شده؟ نه......!روان تو شاید بتونه خودش رو گول بزنه،اما سلولهای بدنت فریب نمیخورن.❌ اون حرفِ نزده، میشه ورم معده.❌ اون خشمِ فروخورده، میشه پسوریازیس و اگزما.❌ اون غمِ پنهان، میشه میگرنهای بیپایان.بدن تو شروع میکنه به جنگیدن علیه خودش، چون تو به جای دفاع از خودتترجیح دادی «آدم خوبه» داستان باشی. مدارا کردن با آدمهای سمی، امضای حکمِ بیماریِ خودته.یادت باشه:شفای واقعی از داروخانه نمیاد؛ شفا از جایی شروع میشه که یاد بگیری کجا باید بگی «نه»، کجا باید خشمگین بشی و کجا باید به خاطر خودت، صحنه رو ترک کنی.بسه دیگه!چقدر میخوای به بدنت آسیب بزنی تا بقیه ازت راضی باشن؟کدوم بیماری جسمی رو داشتی که حس میکنی ریشه در یه فشار روانی یا حرفِ نزده داشته؟ 💥@rraavvaann
جامعه از بسیاری از مردها انتظار دارد قوی باشند، تحمل کنند، اشک نریزند، نترسند و همیشه از پس همهچیز بربیایند.اما مغز انسان، زن و مرد نمیشناسد.وقتی اضطراب، غم، احساس شکست، تنهایی یا فشارهای مزمن برای مدت طولانی سرکوب شوند، از بین نمیروند؛ فقط شکلشان عوض میشود.گاهی به صورت خشم ظاهر میشوند. گاهی به شکل پرخاشگری. گاهی اعتیاد، فرسودگی شغلی یا انزوای عاطفی. و گاهی هم در شدیدترین حالت، افسردگی عمیق یا افکار خودکشی.یکی از تلخترین واقعیتها این است که بسیاری از مردان، سالها با درد روانی زندگی میکنند، اما هیچوقت درباره آن حرف نمیزنند؛ نه چون احساس ندارند، بلکه چون از کودکی یاد گرفتهاند که آسیبپذیری، نشانهی ضعف است.وقتی جملههایی مثل: «مرد که گریه نمیکنه...» «خودت رو جمع کن...» «قوی باش...» بارها تکرار میشوند، مرد کمکم یاد میگیرد احساساتش را پنهان کند؛اما احساسات دفنشده، خاموش نمیشوند.آنها در بدن، رفتار و روابط راهی برای دیده شدن پیدا میکنند.سلامت روان، امتیاز نیست؛ یک نیاز انسانی است.مردها هم به شنیده شدن نیاز دارند. به امنیت برای بیان احساساتشان نیاز دارند. به این نیاز دارند که بتوانند بدون ترس از قضاوت بگویند: «حالم خوب نیست.»شاید یکی از بالغترین شکلهای مردانگی، این نباشد که همیشه قوی به نظر برسد؛ بلکه این باشد که بداند چه زمانی برای دردش کمک بخواهد.چون پیشگیری، همیشه آسانتر از درمان یک بحران است.💥@rraavvaann