◼روزی روزگاری فوتبال◼

یک غروب در اوج ایام کرونا، هنگام مد دریا در مجاورت میدان سن مارکو در ونیز، شاهد یک اثر هنری شکوهمند بودم. میدان خالی از توریست و جمعیت بود و درست در یکی از اون لحظاتی که تصویر کلیسای سن مارکو در آب منعکس می‌شه، ناقوس کلیسا شروع به نواختن کرد و با هر ضربه در فضای نارنجی سن مارکو با انعکاسی حیرت انگیز صدای ناقوس پخش می‌شد. شوربختانه این اثر فقط چند ثانیه ادامه پیدا کرد و بعد از اون هر بار به اون فضا برگشتم، از شدت شلوغی حتی جا برای سوزن انداختن نبود و اون تصویر هرگز تکرار نشد.هنوز بر این باورم که فقط برای چند لحظه، همه چیز در بهترین زمان و مکان خودش قرار داشت تا یک شاهکار هنری خلق بشه.درست مثل این گل جناب منز که انگار تمام رسالتش در فوتبال همین چند ثانیه و خلق این شاهکار بود. @ruzgarifootball

و تو چه میدانی از این خشمِ تمام عیارِ شکل گرفته در سلول به سلولِ تن های زخم برداشته!و چگونه تاریخ میخواهد این حجم از بغض و کینه ای ما را برای آیندگان توصیف کند.که شهر من بوی خون میدهد و چشم هایش به زمین خیره مانده... .حیران از این پیچ تاریخی که گیر کرده روی یک تهوع تمام نشدنی.از صبر تاریخ که این عذابِ حقیر را بالا نمی آورد در زباله دان تاریخ.... #اصفهانم#مرداد#دی_تمام_نشدنی@ruzgarifootball

مارسل پروست گفته بود که زمان، آدم‌ها را دگرگون می کند؛ اما تصویری که از آنها داریم را ثابت نگه می‌دارد. اما برای تو،انگار همه چیز ثابت مانده است. انگار از همان ابتدا که تو را کشف کردن،همچنان همه ای استعدادت ثابت مانده. تو چقدر خوشبختی لئو! تو هنوز میتوانی…و گاهی زیباترین قصه هاهمان هایی هستند که پایانشان آدم را ساکت تر از قبل میکند....@ruzgarifootball