دیروز، در هیاهوی میدانها، پرچمِ «نه به آتشبس» را چنان بر فرازِ باد میسپردند که گویی صلح، واژهای…
انتشار: 2026/07/16 06:19 UTC
دیروز، در هیاهوی میدانها، پرچمِ «نه به آتشبس» را چنان بر فرازِ باد میسپردند که گویی صلح، واژهای بیگانه و جنگ، آیینی مقدس است.امروز اما، همان دستان، بر قابِ تصویرِ سربازانی مرثیه مینویسند که در جنوب، در امتدادِ همان آتشی که خاموشیاش را برنمیتافتند، به خاک افتادند.چه زود، شعارها از سینهها کوچ میکنند و بر سنگِ مزارها فرود میآیند.تاریخ، نه از فریادِ میدانها، که از سکوتِ گورستانها روایت میشود؛و حقیقت، همیشه دیرتر از هیاهو از راه میرسد.کاش آدمی پیش از آنکه پرچمی را بر دوشِ باد بسپارد، اندکی نیز به وزنِ تابوتهایی میاندیشید که فردا بر دوشِ مردم خواهند نشست؛که جنگ، هرگز میانِ شعارها کشته نمیدهد؛این انسانها هستند که بهای یقینهای شتاب زده را با جانِ خویش میپردازند.
پستهای تلگرام — ساعت 25:00 شب🌙
سکوت، آخرین تلاش برای گفتن همه چیز هایی استکه وقتی صحبت میکردیم نمیفهمیدند.
من با این بارون میشم، شاید برای سبک شدن شما هم کار ساز باشه...🙃
آدمای اصیل، آدمای شریف، اونایی که تصمیمای مهمشون سر و صدا نداره، اونا اینجوریان که یهو شما رو میفرستن پایین. یا حتی بیرون. شلوغشم نمیکننا، ولی شما یهو میبینی از اولویتشون خارج شدی. فکر میکردی زرنگی، ولی اینا یهو متعجبت میکنن. اونوقت هرچیام دستوپا بزنی برنمیگردی سرجات.
«من حتی آن قسمتی از وجودم را که برای خودم هم پنهان کرده بودم، به تو نشان دادم.»
پناهگاه.نگاه.
سعدی یه بیت قشنگ داره که من هر بار زیر لب زمزمهش میکنم بغضم میگیره و دوست دارم بدونم اون لحظه موقع نوشتن این بیت چه حالی داشته، میگه؛«سعدیا! روی دوست نادیدن بِه که دیدن میانِ اغیارش»آخ آخ! گرفتی چیشد!؟