گفت حواسِت به آدمهایی که کاکتوسوار زندگی میکنن باشهگفتم کاکتوسوار؟منظورت چیه؟!«آدمهایی که مثل کاک…
انتشار: 2026/07/16 16:07 UTC
گفت حواسِت به آدمهایی که کاکتوسوار زندگی میکنن باشهگفتم کاکتوسوار؟منظورت چیه؟!«آدمهایی که مثل کاکتوس، نیازی نیست دائم حواست بهشون باشهنیازی نیست هرروز خاکِشون رو چِک کنی تا مبادا خشک شده باشه ترسِ پلاسیده شدنشون رو نداریبه خیالت خیلی مقاومن...اما یه روز که مثل روزای دیگه مشغولِ رسیدن به بقیه گل های رنگارنگت هستیچشمت به کاکتوست میوفته میبینی زردو پلاسیده شدهو ریشه هاش خاکِستر...و تو تازه همون روز میفهمیکاکتوس ها هم میمیرناما تدریجی...و بی خبر...»🌵💚
پستهای تلگرام — ساعت 25:00 شب🌙
سکوت، آخرین تلاش برای گفتن همه چیز هایی استکه وقتی صحبت میکردیم نمیفهمیدند.
من با این بارون میشم، شاید برای سبک شدن شما هم کار ساز باشه...🙃
آدمای اصیل، آدمای شریف، اونایی که تصمیمای مهمشون سر و صدا نداره، اونا اینجوریان که یهو شما رو میفرستن پایین. یا حتی بیرون. شلوغشم نمیکننا، ولی شما یهو میبینی از اولویتشون خارج شدی. فکر میکردی زرنگی، ولی اینا یهو متعجبت میکنن. اونوقت هرچیام دستوپا بزنی برنمیگردی سرجات.
«من حتی آن قسمتی از وجودم را که برای خودم هم پنهان کرده بودم، به تو نشان دادم.»
پناهگاه.نگاه.
سعدی یه بیت قشنگ داره که من هر بار زیر لب زمزمهش میکنم بغضم میگیره و دوست دارم بدونم اون لحظه موقع نوشتن این بیت چه حالی داشته، میگه؛«سعدیا! روی دوست نادیدن بِه که دیدن میانِ اغیارش»آخ آخ! گرفتی چیشد!؟